FLASH
Shkruar nga Ian Garner
In a world where Putin's grip on mainstream and social media seems tighter than ever, and when the regime is using increasingly extreme means to oppress its people, Alexei Navalny's death signals an even bleaker future for Russia .
When Alexei Navalny chose to return to Moscow in January 2021, the Russian opposition leader must have known his death was inevitable. After surviving an assassination attempt and being sentenced to a long prison term handed down by Russia's corrupt judiciary, Navalny chose to be martyred in the name of ousting Vladimir Putin.
But today that he is no longer alive, he leaves behind no united opposition, no leader to take his place, and little hope that tomorrow for the Russian Federation will be brighter. Over the past 3 years since his return to Russia, the former lawyer and well-known blogger has occasionally appeared on live video links from far-flung prison facilities to respond to absurd accusations.
His emaciated body showed signs of extreme suffering. Russia's Penal Colonies - where the worst criminals are usually locked up - are places with very harsh conditions even at the best of times. Meanwhile, Navalny was subjected to a special list of inhumane torture.
The months he spent alone in isolation, in sub-zero temperatures and with meager food rations, destroyed his health. The state even refused for long periods to turn off the lights in his cell, while he broadcast political propaganda for hours on a loudspeaker in his cell.
However, surprisingly Navalny seemed to manage to maintain his mental balance. The day before he died, he was seen in court laughing and joking - he did not take the regime's farcical trials seriously, choosing to mock rather than be a part of them - and from his cell he regularly wrote criticism tough on the Putin regime and its wars.
When his lawyers managed to contact him, they shared these materials through Navalny's known social media sources. His health may have deteriorated, but he remained aware of both Russian politics and the dire fate that awaited him.
When Navalny rose to the political scene in the early 2010s, he used social media
to bring hundreds of thousands of Russians to the streets, who protested against the corruption and criminalization of the Russian state. Writing on his personal blog, Navalny extended his appeal beyond the elites and gave voice to the opposition: “We are not cattle or slaves. We have a voice and strength to defend it."
Ky avokat simpatik dhe rinor foli në gjuhën e të rinjve, duke përdorur platformat e tyre më të preferuara, për të forcuar opozitën ndaj regjimit kriminal të Vladimir Putinit. Dhe mesazhi gjithëpërfshirës i Navalny, i transmetuar në një kohë kur shtypja masive sapo kishte filluar në Rusinë post-sovjetike, ishte i thjeshtë: kushdo tjetër në krye të vendit përveç Putinit.
Një veprimtar politik, publicist dhe orator i aftë, Navalny u bëri thirrje rusëve nga i gjithë spektri i shoqërisë që të bashkohen dhe të rrëzojnë Putin. Në ato marshime të hershme, të cilat u përqendruan në kundërshtimin e zgjedhjeve presidenciale jodemokratike të vitit 2012, Navalny u bëri thirrje të gjithëve, nga të gjelbrit deri tek komunistët, nga liberalët deri tek nacionalistët që t’i bashkohen fushatës së tij.
Duke treguar pak respekt për ata me të cilët punonte, Navalny e pa veten shumë shpejt udhëheqës të një grupimi informal, drejtuesit e të cilit janë sot figura si Ilya Yashin, sot në burg - apo si Boris Nemtsov, i vrarë shumë kohë më parë nga regjimi. Në atë kohë, askush nuk dinte si të fliste apo bashkonte një spektër kaq të gjerë të opozitës së ndryshme të Rusisë si Alexei Navalny.
E megjithatë, ishte pikërisht kjo strategjia për unitetin, ajo që nxiti edhe kritikat më të mëdha ndaj Navalny-t. Animi i udhëheqësit opozitar ndaj të djathtës ekstreme dhe mbështetja e mëparshme për politikat nacionaliste - më vonë do të kërkonte ndjesë për cilësimin e myslimanëve si “buburreca” në një video të vitit 2007 - e ka dëmtuar reputacionin e tij, sidomos tek ukrainasit.
Fotot e Navalny-t duke marshuar përkrah të djathtës ekstreme, shoqërojnë çdo përmendje të liderit të ndjerë në forumet në internet. Po ashtu, kritikët e akuzonin rregullisht për dyshimet që ai kishte hedhur mbi fatin e Krimesë në vitin 2014. Në fakt Navalny nuk ka qenë asnjëherë liberali i kulluar siç shpresonin disa në Perëndim.
Gjithsesi ai ishte i vetmi lider udhëheqës në 24 vitet e sundimit gjithnjë e më totalitar të Putinit, që ofroi një rrugë serioze për të dalë nga diktatura, oligarkia dhe nacionalizmi ekstrem. Ndërsa sondazhet nuk kanë treguar ndonjëherë se ai ka pasur mbështetje masive - madje vlerësimi nga publiku rus për të nisi të binte me shpejtësi vitet e fundit - ekipi i tij arriti një audiencë të madhe në internet edhe përmes lobimit jashtë vendit, duke krijuar lidhje politike serioze me politikë-bërësit në mbarë botën.
Për shembull, një dokumentar investigativ mbi pallatin luksoz të Putinit në bregun e Detit të Zi, i ndërtuar me fonde të vjedhura nga shteti, është parë mbi 100.000.000 herë në YouTube.
Putini mund të ketë kontrolluar masmedian, por ekipi i Navalny-t i anashkaloi me shkathtësi kufizimet zyrtare për të arritur tek një audiencë e madhe.
Thuajse të gjithë në Rusi kanë dëgjuar për Alexei Navalny-n, dhe e dinin se ai përfaqësonte opozitën e vërtetë ndaj Putinit (të cilin Navalny e pagëzoi “plaku në bunkerin e tij” - një gjysh të çuditshëm që është i vendosur ta shkatërrojë Rusinë).
Në një vend, politika e të cilit ka qenë e mbushur me kandidatë të rremë të opozitës, Navalny ishte për mirë a keq për shumicën e rusëve, alternativa më e njohur dhe e vetmja ndaj Putinit. Mund të jetë një rastësi që vdekja tragjike e tij në rajonin e largët Yamalo-Nenets, ndodhi vetëm një muaj para se vendi të mbajë zgjedhjet presidenciale.
Por ai pason gjithashtu lajmin e javës së kaluar se sfiduesi i Putinit dhe kandidati më i moderuar i opozitës, Boris Nadezhdin, është përjashtuar nga gara. Këto histori i shtohen raporteve të panumërta të arrestimeve, rrahjeve dhe vrasjeve të gazetarëve dhe politikanëve të opozitës në të gjithë Rusinë gjatë dy viteve të fundit.
Gjenerata e liderëve dhe mbështetësve të opozitës e viteve 2010 është goditur dhe shkatërruar. Tani është vrarë shpresa e tyre më e madhe. Ditët kur kandidatët e opozitës mund të lejoheshin të vepronin në periferitë e Rusisë, apo edhe të bënin një fushatë elektorale sado modeste, kanë ikur prej kohësh.
Tani regjimi po përdor media të reja për ta forcuar shtypjen, duke pakësuar vazhdimisht çdo “shkëndijë” opozitare përpara se figura si Alexei Navalny të lejohen të ndezin flakët e revoltës. Sa herë që nis një fushatë e re, ajo mbytet menjëherë nga rrjetet e propagandës në media dhe rrjetet sociale, teksa përkrahësit e saj mbyllen në burgjet më të tmerrshme të Rusisë.
Në këto rrethana, si mund të lindë një Navalny i ri, i panjollë dhe popullor? Arritja më e madhe e Navalny-t ishte bashkimi i opozitës nën flamurin “të gjithë përveç Putinit” në fillim të viteve 2010. Ai ndërtoi ura midis grupeve kundërshtare, të fragmentuara. Pa Navalny-n, do të ishte e pamundur të imagjinohej që komunistët të marshonin përkrah të gjelbërve kundër Putinit. Sot opozita ruse ka dëshpërimisht nevojë për një figurë që të ketë forcën psikologjike dhe karakterin vetëmohues të Alexei Navalny-t.
Pra dikë që të jetë mjaftueshëm i guximshëm për të qëndruar në Rusi, për të thënë të vërtetën pa marrë parasysh pasojat, dhe të krijojë një vrull të ri për një valë të re protestash mbarëkombëtare. Analistët jashtë Rusisë dhe shumë rusë që e kanë ndjekur aktivitetin e Alexei Navalny do të binin dakord se sot për sot nuk ekziston një figurë e tillë.
Ndoshta kjo figurë mund të jetë gruaja e Navalny-t, Yuliia, e cila mbajti një fjalim publik të fuqishëm duke bërë thirrje për hakmarrje ndaj vrasësve të bashkëshortit të saj, pak orë pasi mori vesh lajmin për vdekjen e tij. Ose ndonjë i panjohur, ndonjë i ri rus, që do të përdorë masivisht TikTok-un apo ndonjë teknologji tjetër të re, siç bëri Alexei Navalny në vitin 2011.
Por në një botë ku kontrolli i Putinit mbi mediat kryesore dhe sociale duket më i fortë se kurrë, dhe kur regjimi po përdor mjete gjithnjë e më ekstreme për të shtypur popullsinë e tij, vdekja e Alexei Navalny sinjalizon një të ardhme edhe më të zymtë për Rusinë.
Note: Ian Garner, historian and analyst of Russian culture and war propaganda. His latest book is titled "Generation Z: Russia's Fascist Youth". / Adapt Pamphlet from "Unherd"
Lini një Përgjigje