FLASH
Shkruar nga Mariella Palazzolo
Authoritarian regimes do not require charismatic leaders, but rather untalented individuals who advance through blind obedience. When the system rewards opportunism rather than merit, oppression becomes a golden career opportunity for the underdog. This hidden mechanism undermines both classic dictatorships and modern democracies...
They need mediocre people. When we think of dictatorships, we imagine strongmen, charismatic leaders, and vast repressive apparatuses. We think of Vladimir Putin, Viktor Orbán, or the Iranian ayatollahs.
But we rarely stop to consider a fundamental question: who does the day-to-day work that allows these systems to consolidate and survive? It has long been thought that collaborators in authoritarian regimes were driven primarily by ideology or fear. But recent research suggests a much more prosaic, and perhaps for that reason, even more troubling, explanation: professional ambition.
In their book "Making a Career in Dictatorship," German political scientists Adam Scharpf and Christian Glässel show how, in many authoritarian systems, oppression can be transformed into an extraordinary career opportunity.
It is not necessarily the most fanatical who make themselves available to do the dirty work. It is often individuals who, failing to distinguish themselves on merit, see obedience to power as an alternative path to professional advancement.
The researchers analyzed data from Argentina from the 1970s and 1980s, during the so-called "Dirty War" - the program of repression and state terror implemented by the military dictatorship between 1976 and 1983.
At that time, Battalion 601, a structure responsible for torture, kidnappings, and extrajudicial killings, offered less promising officers a chance to take professional revenge. Those who joined it enjoyed faster promotions, higher salaries, and better pensions compared to their colleagues in traditional units.
The most surprising finding is that the officers with the worst results were also the ones most likely to accept assignments in the most brutal sectors. Thus, repression became a shortcut to regaining ground in a career that would otherwise have been doomed to stall.
To describe this mechanism, Scharpf and Glässel speak of a kind of “secondary ladder” for career advancement. When the usual paths no longer guarantee social mobility or recognition of merit, power offers an alternative path.
Besnikëria kthehet në monedhë shkëmbimi dhe në disa raste, në një burim më të vlefshëm se vetë kompetenca. Autorët identifikojnë dinamika të ngjashme edhe në Gjermaninë Naziste, ku disa njësi përgjegjëse për masakrat ngrinin në detyrë burra me precedentë disiplinorë ose me një ecuri të dobët në fushën ushtarake.
Edhe policia politike e Stalinit, NKVD-ja, shpesh favorizonte individë me arsimim të kufizuar dhe me pak perspektivë profesionale. Politologja Erica Frantz i përcakton ata si loyal losers, si humbës besnikë.
Janë njerëz që kanë pak alternativa dhe që pikërisht për këtë arsye bëhen veçanërisht të besueshëm në sytë e pushtetit. Kush nuk ka shumë mundësi, priret të jetë më i gatshëm të dëshmojë një besnikëri absolute.
Aspekti më shqetësues i kësaj teorie është se ajo nuk prek vetëm regjimet haptazi shtypëse. Ky mekanizëm mund të rishfaqet edhe në sistemet që ruajnë procedura formale demokratike, por që gradualisht zbrazin nga funksioni balancat institucionale.
Për shembull, në Hungarinë e Viktor Orbánit, disa studiues vunë re se si një pjesë e magjistraturës zgjodhi të rreshtohej në krah të pushtetit, jo aq për bindje ideologjike, sesa për leverdi profesionale. Nuk bëhet fjalë domosdoshmërisht për shumicën.
Mjafton një pakicë mjaftueshëm e motivuar për të kryer punën që të tjerët e refuzojnë. Tek e fundit autokracitë nuk ndërtohen vetëm nga lart. Ato kanë nevojë për një rrjet njerëzish të gatshëm të zbatojnë urdhra, të mbyllin një sy, të anashkalojnë një rregull, të nënshkruajnë një vendim të dyshimtë ose të përdorin pozicionin e tyre për t'i bërë qejfin pushtetit.
Teza e Scharpf dhe Glässel është provokuese edhe për një arsye tjetër. Ajo vë në dyshim idenë se meritokracia përbën gjithmonë një antidot ndaj rreziqeve autoritare. Në mjedise shumë konkurruese, kush mbetet pas mund të tundohet të kërkojë rrugë alternative për të ecur përpara.
Kur sistemi shpërblen besnikërinë më shumë se kompetencën, bindja kthehet në një strategji racionale për të ecur përpara. Mësimi më i rëndësishëm i këtij kërkimi, është se degradimi i institucioneve nuk vjen gjithmonë nga fanatikët apo ideologët.
Ndonjëherë ai buron nga stimuj profesionalë të shtrembëruar. Kur besnikëria shpërblehet më shumë se merita, mediokriteti pushon së qeni një kufizim dhe kthehet në një burim politik.
Hannah Arendt fliste për “banalitetin e së keqes”, për të përshkruar se si njerëz krejtësisht të zakonshëm mund t’u shërbejnë sistemeve kriminale pa qenë domosdoshmërisht të shtyrë nga bindje ekstremiste.
Sot, ndoshta mund të flasim edhe për një mediokritet të së keqes: ajo e atyre që nuk veprojnë për besim politik apo për urrejtje, por thjesht për të marrë një ngritje në detyrë, një pagë më të mirë, apo një pozicion prestigjioz.
Autocracies don't thrive solely on fanatics. More often, they are fueled by something much more mundane: the fear of being left behind, the desire to make a career, and the ambition to find a place in the system. And it is precisely this "normality" that makes them so difficult to spot when they begin to take shape./ Adapted from "Pamphlet" by "Huffington Post Italia"
Lini një Përgjigje