FLASH
Shkruar nga Stephen Kotkin
When the state controls work, housing, education, or the ability to travel, people become dependent and powerless.
Not long ago, countries that had once hid behind the Iron Curtain, and even some Soviet republics, were transformed into members of the club of “strong democracies.” Even some that were not in this grouping, such as Ukraine, Georgia, and Kyrgyzstan, experienced major revolts against rigged elections and misgovernment, but also because of the great desire of citizens to join the West.
Free trade was once again hailed as an instrument of peace. Western promotion of democracy, however weak, sowed fear in the corridors of power of authoritarian regimes. Their increasingly harsh denunciations of alleged Western plots to foment “color revolutions” seemed to confirm a course toward democracy.
In the early 2010s, spontaneous uprisings shook the Middle East and North Africa, which were largely autocratic. Hopes for greater political freedom also existed within the fanatical regimes of China, Iran, and Russia. Large-scale protests erupted in Iran in 2009 and in Russia in 2011-2012.
Meanwhile, many people naively thought that Xi Jinping, who took over China in 2012, would be a reformist leader. However, authoritarian leaders reversed the dynamic, pushing democracies into the background, where they still remain today.
Arab autocrats, Iranian mullahs, and Putin brutally punished dissent. In China, Xi elevated himself to something akin to an emperor, promoting an even more entrenched version of authoritarianism. Meanwhile, in mature democracies, fears spread about the collapse of liberal institutions and norms.
Authoritarian leaders were relying on a range of innovative tactics to sabotage democratic influence from outside or within their societies: labeling organizations that receive foreign funding as “foreign agents” (essentially, traitors), and using tax inspections to disqualify opposition candidates from running for public office.
These techniques were combined with the tried and true practice of media domination. And then, thanks to technological innovations produced by free societies, they developed new ways to forcefully intervene in the politics of democratic countries and sometimes even destabilize them.
Now, authoritarian leaders are watching with pleasure as democratically elected leaders freely praise and imitate them. However, beware of those who once hailed the “age of democracy” and who are now proclaiming the beginning of the “age of autocracy.”
Sado të frikshme që mund të duken këto regjime dhe në fakt mund të jenë të tilla ato kanëjo pak dobësi nga brenda. Ato mund të mobilizojnë burime dhe personel të madh në ndjekje të projekteve ambicioze kombëtare, por vuajnë nga paaftësia dobësuese që rrjedh nga korrupsioni, favorizimi dhe tejkalimi i kufijve.
Për të kuptuar dhe përballuar si duhet autoritarizmin, është më e dobishme të mos klasifikohen llojet e tij, por të identifikohen 5 dimensionet kryesore që e përbëjnë dhe tregojnë dobësitë e tij.
1. Grushti i hekurt për popullin, kacafytje nga brenda sistemit
Asnjë regjim autoritar nuk mbijeton pa forca të forta sigurie dhe ushtarake. Këto regjime shpenzojnë pa masë për policinë, monitorim (si censurën e internetit) dhe shtypjen e mendimit ndryshe. Ata ndërtojnë aparate me kompetenca që mbivendosen, për të krijuar rivalitet dhe paranojë brenda vetë sistemit (siç ndodh midis agjencive të sigurisë në Rusi ose Kinë). Ky rivalitet i brendshëm është një dobësi e madhe. Demokracitë mund ta shfrytëzojnë këtë duke nxjerrë në pah përçarjet dhe pakënaqësitë brenda elitave.
2. Burimet e të ardhurave i bëjnë të varur nga Perëndimi
Shpesh, liderët autoritarë nuk varen nga pëlqimi i popullit për të ardhurat. Ata mbijetojnë kryesisht falë burimeve alternative si nafta, gazi ose minierat, të cilat shiten në tregjet globale për valutë të fortë. Kjo i bën të pavarur nga mirëqenia e qytetarëve. Megjithatë, kjo varësi krijon një pikë të dobët. Sanksionet, kufizimet tregtare dhe koordinimi ndërkombëtar për të reduktuar qasjen në tregje dhe teknologji ,mund t’i godasin rëndë këto burime të ardhurash.
3. Kontroll i brishtë mbi narrativen zyrtare
Autoritarët krijojnë histori për të justifikuar pushtetin. Këto narrativa përfshijnë: frikën nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm që bashkëpunojnë midis tyre; dhe premtimin e rivendosjes së një epoke të lavdishme të kaluar nëpërmjet regjimit aktual.
Qasja anti-perëndimore dhe teoria e “Lindjes në ngritje dhe Perëndimit në rënie”, janë klishe të fuqishme. Megjithatë, këto histori janë të brishta. Ato mund të kundërshtohen me narrativa alternative dhe të vërteta që zbulojnë hipokrizinë dhe shkatërrimin e vërtetë të regjimit (siç është historia e “shekullit poshtërues” në Kinë, që i kundërvihet shkatërrimi i bërë vendit nga vetë Partia Komuniste).
4. Kontrolli mbi jetën e qytetarëve, si forca dhe dobësia më e madhe
Fuqia më e madhe e një regjimi autoritar është depërtimi i tij në jetën e përditshme të qytetarëve. Kur shteti kontrollon punën, strehimin, arsimin ose mundësinë për të udhëtuar, njerëzit bëhen të varur dhe të pafuqishëm. Ky kontroll i shtyp autonominë dhe u dëmton lidhjet shoqërore. Sektori privat mund të ofrojë një hapësirë për liri, por shpesh regjimet e kontrollojnë atë. Sanksionet e ashpra ekonomike ndonjëherë përforcojnë këtë kontroll, duke i shtyrë bizneset dhe njerëzit në duart e shtetit.
5. Mjedisi gjeopolitik
The international order has long been extremely favorable to authoritarians. Technology transfer, access to Western markets, foreign investment, and use of the global financial system have enabled regimes like those of China and Russia to grow rich and powerful.
The Western strategy of “change through trade” did not work as expected, as these regimes used the gains to strengthen their systems, not to liberalize them. Today, their weaknesses (dependence on energy exports or trade) can be exploited through international coordination, but this requires will and strategy.
The fight against authoritarianism requires patience and a multidimensional strategy. It is not about outright overthrow, but about strengthening their weaknesses in all five dimensions. Ultimately, success depends on the ability of democracies, primarily the United States, to reinvigorate themselves and act in a coordinated manner with allies. / Taken with abbreviations From “Foreign Affairs”
Ku ishe ? Hiçgjëkundi.