FLASH
Shkruar nga Maram Humaid
A mother tells how she and her family experienced the night of the bombing in Gaza City...
Gaza City- On the third night of continuous bombing in Gaza, we all stayed late at my parents' house: me, my infant son, sisters, brothers, nieces, nephews and parents huddled together in the dark, hearing the sounds of our city being bombed.
Finally, we went to bed, from exhaustion, not because things calmed down.
We had spent hours playing with the children, drawing, playing games, telling them the noises were fireworks. I don't believe they believed us.
Crying a little, my baby finally drifted off into an exhausted sleep, waking up to every loud, screeching noise. I had brought it to my parents' house after our house was rendered uninhabitable by an Israeli rocket that hit it while we were out. My husband and daughter were at my father-in-law's house.
Less than half an hour after I closed my eyes, we were awakened by a terrible noise. I took the baby immediately, thinking nothing of it. My body knew we needed to get out, and so did everyone else. We all ran.
Within seconds, the air was so thick with dust and the smell of gunpowder that it was unbearable. We heard our neighbors screaming and crying, we couldn't make out what they were saying.
We also could not see anything, our eyes were full of dust. This was the loudest explosion we had ever experienced, the noise in our ears seemed to echo in our eyes.
How close was it? Whose house was hit?
Stumbling down the street, we looked in the direction our neighbors were running. The building that had been hit was a four-story building, just one down from my parents' house, a few meters away.
We saw debris on the road, but not much because the police asked us to go home quickly. They were not sure if this was a "warning" missile or the main attack.
Nëse do të ishte një raketë "paralajmëruese", kjo do të thoshte se në rreth 15 minuta, një raketë më e madhe dhe më e keqe do të zbriste në të njëjtën shtëpi dhe do ta zhdukte atë.
Fqinjët matanë rrugës përqafuan familjet që kishin dalë nga ndërtesa e goditur dhe i morën në shtëpitë e tyre, dhe familja ime u kthye brenda dhe u mblodh në katin e parë.
Ne shikuam njëri-tjetrin në heshtje, disa sy shkëlqenin në lot dhe mendonim: A do të kishte një sulm tjetër?
Dëgjuam tingujt e ambulancave. Kush ishte lënduar?
Si mund të kishte një raketë kudo në botë që të ishte më e madhe se kjo, pyesja veten. Si duhej të duronin njerëzit diçka kaq të tmerrshme?
Pasi kaloi mjaft kohë dhe pluhuri në shtëpi ishte ulur pak, dëgjuam njerëz që lëviznin jashtë dhe vendosëm të dilnim jashtë.
Në rrugë, dhjetëra njerëz ishin mbledhur rreth ndërtesës së rrëzuar, banorët e trullosur shikonin rrënojat që zëvendësuan shtëpinë e tyre, historinë, kujtimet, vetë shtretërit e tyre - të gjitha të zhdukura.
U kthyem brenda. Në të vërtetë nuk mund të bënim asgjë jashtë, kështu që u kthyem për të parë shtëpinë dhe sendet tona të mbuluara me pluhur. Dhjetëra mesazhe dhe telefonata nga miqtë dhe të afërmit filluan të vijnë për të pyetur nëse jemi mirë.
Motra ime tha me egërsi: "Ne ishim lajmi sot". Ajo ka qenë gjithmonë e njohur për humorin e saj të zi.
Në pamundësi për të folur, u zhyta në divanin më të afërt duke mbajtur fëmijën tim. Në njëfarë mënyre, për ndonjë mrekulli, ai e kishte fjetur të gjithë dhe falënderova Zotin që nuk ishte zgjuar nga këto tinguj.
The children who were awake looked at us with pale eyes in pale faces. Four of my nephews are under four years old, and looking at their mothers' faces I knew we were all equally powerless to protect them from this trauma.
The sounds of the bombs still continue, as they have all night. It has become somewhat normal, when there is a pause, I find myself waiting for the next one to hit.
Day and night, the house shakes as the shells hit, destroying lives.
Beyond scary and crazy. / Taken from Al Jazeera
Lini një Përgjigje