FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The White House ballroom, the appointment of Elon Musk to "simplify" the federal government, a war against Iran, etc. etc.
When future historians try to figure out what the biggest failure of President Donald Trump's second term was, they will certainly not be short of alternatives.
But the winner seems clear: the “gold card” visa. It has become what the president himself would usually call a “total failure.” And yet, the idea wasn’t bad. Maybe the White House should try it again.
The “gold card” visa was introduced last September with much fanfare. For a fee of $1 million, plus processing fees, foreigners could expedite the process of obtaining residency in the United States. “They can invest in America,” Trump boasted on his official website. “And we can continue to build the greatest economy on Earth.” A “platinum card” was even promised, which, for $5 million, would allow international super-rich to spend up to 270 days a year in the U.S. without paying U.S. taxes. The idea seemed to aim to turn America into a luxurious cross between Monaco and Dubai, attracting millionaires, entrepreneurs, and influencers from around the world to Trump’s “kingdom.”
But things haven’t gone well. According to the latest figures, only one person has been approved so far. And no, that’s not a typo. Just one. It could even be someone the president met on the golf course. For the record, Commerce Secretary Howard Lutnick said on April 23 that there are “hundreds” of applications pending review. Even that number remains disappointing and likely doesn’t even cover the project’s start-up costs. Worse still for the president, it gives the impression that no one wants to move to “Trump’s America.” Make America great again? Not exactly. Make America look a little ridiculous? Most likely, yes.
But let’s pause for a moment: why wouldn’t the US, or any other country, want to attract more wealthy residents? Whether that strengthens the economy or makes society fairer is debatable. Still, it’s hard to deny that the arrival of a few hundred thousand new residents with multi-million dollar assets would bring economic benefits. Sure, they might drive up property prices in upscale areas, and the restaurants they frequent might become unaffordable for the rest of us. But there are three main benefits.
Së pari, të huajt super të pasur paguajnë shumë taksa mbi të ardhurat, pronat dhe konsumin por përfitojnë shumë pak nga skemat sociale. Kjo do të thotë më shumë të ardhura për shtetin, të cilat mund të përdoren për pjesën tjetër të popullsisë. Së dyti, ata janë shpesh donatorët më bujarë për bamirësinë, arsimin dhe artin. Për shembull, emigranti sovjetik Sir Leonard Blavatnik ka dhuruar rreth 50 milionë paund për muzeun Tate Modern në Londër, ku sot ndodhet ndërtesa “Blavatnik Building”. Po ashtu, Kolegji Reuben në Universitetin e Oksfordit mban emrin e tij falë një donacioni nga biznesmenët David dhe Simon Reuben, me origjinë indiane. Së treti, emigrantët e pasur janë shpesh ndër investitorët më të mëdhenj në vendet ku vendosen. Çfarë ka të keqe këtu?
Edhe vende të tjera kanë përfituar nga variante të vizave të arta për të pasurit. Londra dikur ishte magnet për miliarderët globalë, jo vetëm sepse është një qytet i madhështor, por edhe sepse statusi “non-dom” u lejonte rezidentëve të huaj të mos paguanin taksa mbi të ardhurat e fituara jashtë Britanisë. Që kur kjo skemë u hoq nga qeveria laburiste, më shumë e fokusuar te “lufta e klasave” sesa te rritja ekonomike, miliarderët kanë nisur të largohen dhe Londra po humbet pasurinë e saj. Një raport i “Center for Economics and Business Research” paralajmëron se largimi i të huajve të pasur mund t’i kushtojë Britanisë deri në 12 miliardë paund të ardhura tatimore deri në vitin 2029, para që më pas do të duhet të mblidhen duke taksuar më rëndë britanikët vendas.
Ndërkohë, Milano po tërheq të pasurit me një skemë të re që u lejon të paguajnë një taksë fikse mbi të ardhurat globale. Ndërsa Dubai, pa taksa mbi të ardhurat personale, fitimet kapitale apo trashëgiminë, është kthyer në qytetin më luksoz të shekullit XXI dhe në një parajsë për kapitalin ndërkombëtar, edhe pse tensionet në Gjirin Persik po e bëjnë më pak tërheqës.
SHBA-ja nuk ka nevojë t’u ofrojë të pasurve të huaj përjashtime fiskale. Taksat amerikane janë tashmë relativisht të ulëta krahasuar me standardet globale dhe privilegje të tilla do të krijonin pakënaqësi te qytetarët amerikanë. Megjithatë, në një botë gjithnjë e më të lidhur, ku njerëzit, kapitali dhe talenti lëvizin me shpejtësi, ka kuptim që një vend të përpiqet të tërheqë njerëzit më të pasur dhe më të suksesshëm. Sigurisht, slogani “Më trego paratë” nuk tingëllon aq frymëzues sa “Më jepni të lodhurit, të varfrit, turmat që dëshirojnë të marrin frymë të lira”, por kjo nuk do të thotë se nuk ia vlen të provohet.
Problemi i vizës “gold card” nuk ishte ideja, por çmimi. Është e vështirë të kuptohet pse dikush do të paguante 1 milion dollarë vetëm për të përshpejtuar një procedurë që mund ta fitonte falas përmes kanaleve tradicionale. Dikur, kur Trump ishte vetëm ndërtues dhe pronar kazinosh, ai do të ishte i pari që do të kuptonte se, nëse një produkt nuk shitet, duhet ulur çmimi për ta bërë tërheqës.
A visa to live and work in the United States must be the most coveted document in the world. America remains one of the richest countries on the planet; it is a free country; it has the most advanced universities and technologies, as well as a culture with global influence. Sure, it has its problems, but what country doesn’t? It is still a very attractive “package.” Therefore, it was crazy to ask such a high price for it.
Instead, the US should create a system that offers high net worth individuals a visa with full residency rights and a path to citizenship. And do it for free. That would really work and attract a lot of people who would make America richer and more dynamic.
Lini një Përgjigje