FLASH
Shkruar nga Wolfgang Müncau
Macron's move may be bold, but it highlights weaknesses in his camp and in Europe at a time when leadership is sorely needed. This is also the real failure of the second term of the Macron presidency...
Emmanuel Macron, the man who likes to talk about Europe, left us no time to talk about it. His political stunt on Sunday night to dissolve the French parliament has turned all attention to national politics. Now the French political parties have 3 weeks to prepare for these early parliamentary elections.
To us, this looks like a Machiavellian move for Macron to continue to stay in power without worrying too much about what it means for Europe. For Macron's list led by Valérie Hayer, it was a loss that matched what the polls had predicted.
The National Rally list led by Jordan Bardella took 30 seats with 31.5 percent of the vote. Meanwhile, Macron's alliance took less than half of that, 13 seats with 14.5 percent of the vote. The same number of seats was won by Rafaël Glucksmann's list from the left, which received 14 percent of the vote.
But with a blink of an eye, Macron turned the page on these results, yielding to the request of the National Rally of Marine Le Pen, the clear winner of these elections, which has called for the dissolution of the National Assembly. But Macron intends to win this bet. The main risk of this bet is the campaign itself.
Macron is basing all his confidence in victory on his ability to mobilize the masses against the extreme right. His motto will be "Either me or chaos!", which has been the same since 2017. The assumption is that people may protest against Macron in the European elections, but they will surely become aware in the national elections.
In his announcement on Sunday, he warned that nationalists are a serious danger to France and its place in Europe. He said that the right would impoverish and lower the prestige of France in the international arena. Will this frontal attack against the far right work? Giorgia Meloni in Italy, showed that the government is a smaller threat. Marine Le Pen and Bardella have been using a moderate discourse for years. They are no longer considered a threat by voters. In his speeches, Bardella even appeals to the center-right electorate that usually supports Les Republicains, (The Republicans).
Meanwhile, Le Pen has strengthened her support in villages and small towns. Macron thinks the National Rally is not ready to govern France. Can TK really win the parliamentary elections? If so, can Bardella govern as prime minister? Perhaps they will fail once they are in government, and that failure would compromise their chances in the 2027 presidential election.
Ky duhet të jetë supozimi aktual prapa lëvizjes së beftë të Macron. Por sikur ta ketë gabim? Të gjithë ata që e kanë parë duelin televiziv midis Gabriel Attal dhe Bardella, do ta pranonin që fitoi Attal. Megjithatë pas atij debati votat u shtuan për Bardella-n. Ai është anti-heroi, që mori pikët e simpatisë.
Si mund të konkurrojë ekipi i Macron duke pasur përballë dikë si ai? Që Tubimi Kombëtar t’i fitojë këto zgjedhje, duhet të marrë 200 vende më shumë sesa 88 që ka aktualisht. Ky është një mision i vështirë, por sipas disa sondazheve jo i pamundur. Nëse TK del i pari, Franca do të ishte në një skenar të bashkëjetesës politike.
Macron duhet të emërojë një kryeministër të ri, me shumë mundësi Bardella-n. Edhe nën këtë skenar, Macron mund të shpresojë të fitojë. Bashkëjetesa ka funksionuar dikur për Jacques Chirac, kur në vitin 1997emëroi Lionel Jospin në postin e kryeministrit. Rasti i dytë është bashkëjetesa politike midis Francois Mitterand dhe Édouard Balladur.
Por në atë kohë, bashkëjetesa ishte mes partive tradicionale të Republikës së Pestë, dhe jo mes dy partive të reja që nuk kanë qenë kurrë në pushtet përpara vitit 2017. A mund të fitojë partia e Macron vetëm dy javë përpara? Apo mund të zgjerojë të paktën shumicën e saj?
Eric Ciotti, udhëheqës i Les Républicains, ka sinjalizuar se në asnjë rrethanë nuk po mendon të krijojë një aleancë me Renaissance (Rilindjen) e Macron. Por kjo qasje mund të mos ndahet nga të gjithë partinë e tij, siç sugjeruan deklaratat e Nicolas Sarkozy dhe Gérald Larcher.
Macron llogarit se mund të fitojë mbështetjen e Republikanëve të qendrës së djathtë, që duan të parandalojnë me çdo mënyrë një presidencë të Marine Le Pen. Madje për të njëjtën arsye, Macron mund të marrë një pjesë të votave nga e majta. Por forca gravitacionale që kishte dikur Macron në qendër nuk ekziston më.
As diskursi i tij nuk elektrizon më, ndërsa po zgjerohet polarizimi si majtas ashtu edhe djathtas. Nëse Tubimi Kombëtar do të ketë sukses në marrjen e pushtetit, dhe do të pretendojë postin e kryeministrit, një përçarje midis Bardella dhe Le Pen, mund të ishte një rrezik për ngjitjen e saj në pushtet.
Të dy kanë dallime të forta, të cilat mund të bëhen më të mëdha sapo të jenë në pushtet. Le Pen premton politika që anojnë nga e majta, ndërsa Bardella është ankoruar fort tek e djathta. Nëse Bardella do të kishte sukses si kryeministër, si do të reflektonte kjo tek qëndrimi i Le Pen?
If TK wins the election, what does that mean for Macron as president, who has just warned the French about the danger of a far-right-led government? Wouldn't people come to the logical conclusion that Macron would have to leave the post he holds?
Kjo mund të bëhet në vetvete një motiv që njerëzit të votojnë kundër Macron. Edhe nëse Macron do të qëndronte në detyrë dhe do të punonte me Bardella si kryeministër, kjo do ta dobësonte atë si një lider në Francë dhe Evropë. Nga ana tjetër, koha e këtyre zgjedhjeve mund të zvogëlojë shanset që Ursula von der Leyen të konfirmohet për një mandat të dytë. Këshilli Evropian do të vendosë për kandidatin që do të udhëheqë Komisionin Evropian në mbledhjen e 27 qershorit, pra 3 ditë para raundit të parë të zgjedhjeve parlamentare në Francë. Nëse Macron nuk dëshiron të flasë për këtë çështje, Ursula mund të jetë jashtë loje.
Macron gjithashtu mund të bëjë një lëvizje të guximshme dhe të sugjerojë një kandidat tjetër.
Për shembull emri i Mario Draghit, një ofertë që as Giorgia Meloni nuk do ta refuzonte. Lëvizja e Macron mund të jetë e guximshme, por nxjerr në pah dobësitë në kampin e tij dhe në Evropë në një kohë kur lidershipi është shumë i nevojshëm. Ky është edhe dështimi i vërtetë i mandatit të dytë të presidencës Macron./ Pamfleti përshtatur nga “New Statesman”
Lini një Përgjigje