FLASH
Shkruar nga Ben Blushi
I am convinced that Aleksandar Vucic dreams all night to attack Kosovo with Rafale, but he knows that this is almost impossible. This is not allowed either.
Serbian President Aleksandar Vucic is more and more like a hunter who buys expensive weapons knowing that he will not be able to use them. Just like an amateur hunter, he displays his weapons on the wall of the house and shows all the excitement to his friends. In this way, he believes that word has been spread in the village and that is enough to scare the neighbors.
Maybe even for such a small price it was worth it. Everyone is talking about the new weapons and the hunter is happy that his house is protected, no one will approach there and others will live in fear that with these weapons he has become the strongest man in the village.
Thinking like a hunter, Aleksandar Vucic recently bought 12 French Rafale fighter jets for 3 billion dollars, a figure that is twice his annual army budget.
If most of the budget of 1.5 billion dollars a year goes to salaries, food, light weapons and to keep its war machine oiled, it is understandable how difficult it will be for Serbia to pay the high bill in a few years. of French planes which will be delivered after five years, i.e. only in 2029.
This means that Serbia will pay the bill for the fighter jets in five to ten years.
If the French have shown mercy and agree to be paid for ten years, then Serbia must spend 300 million dollars every year, or one fifth of the annual budget, but if they pay it for five years, until 2029 when the planes are handed over, then it takes 600 million dollars every year, which means nearly 40 percent of the annual war budget to take to France.
In both cases, the financial strain of Serbia is very great. As economists say, its budget is about to burst. Perhaps Serbian soldiers will be limited in food and clothing in winter, their cars will be curtailed, and light weapons will be carefully counted.
So why did Serbia make this financial sacrifice?
The quality of the French aircraft, the price, as well as the delivery date explain Aleksandar Vučić's move, which is more diplomatic than military.
As a diplomatic move it is probably smart, as a military maneuver it is of little value.
Aleksandër Vucic chose to buy the fighter jets in France and not elsewhere because, for this reason, France agreed to block Kosovo's membership in the Council of Europe. Although the assembly of this Council, including the French deputies, voted with an absolute majority of votes in favor of Kosovo, France blocked the membership for an unknown date, convincing Germany and Italy as well.
Një ditë pas ketij votimi, si një gjuetar që kishte humbur rrugën, Aleksandër Vuçiç shkoi në Paris, u mbyll tre orë në zyrë me Emanuel Macron dhe kur doli, e kishte fytyrën të qeshur por xhepat bosh. Sapo kishte dalë nga dyqani më i shtrenjtë i botës. Siç vepron me rrobat dhe parfumet Franca vepron dhe me armët. Ajo shet vetëm mallra lluksi.
Avionet Rafale janë lluksi i avionëve luftarakë.
Një Rafale bën pothuajse gjithshka: ai rrëzon avionë armiq, shkatërron anije në det, sulmon në tokë dhe konsiderohet si një nga shpendët më të fortë dhe më grabitqarë të ajrit. Në listën e dhjetë avionëve të ngjashëm, që prodhohen nga Kina deri në Suedi e Amerikë, Rafale mban vendin e dytë më të shtrentë. Një Rafele kushton mbi 115 milion dollarë, ndërsa një F16 amerikan, afro 60 milion apo gati gjysma.
Pra, megjithëse në vitrinën militare të botës kishte armë më të lira, që mund t’ia plotësonin gjuetarit nevojën për të trembur komshinjtë, Aleksandër Vuçiç zgjodhi Francën.
Në këtë mënyrë ai nuk bleu armë por bleu mbështetjen e Francës dhe deri diku edhe të Evropës që rreshtohet pas saj.
Pasi mori 3 miliardë dollarë, Macron tha dje në Beograd se Franca do jetë mbrojtësja më e madhe e të drejtave të serbëve në Kosovë. Macron nuk foli fare për Bosnjen dhe as për serbët aty. Që do të thotë se Kosova, ose të paktën edhe Kosova ishte arsyeja që Serbia pagoi kaq shtrenjtë.
Duket për të qeshur, por ndoshta ngujimi katër mujor i shqiptarit Lulzim Hetemi në zyrën e një komune serbe në Leposaviq të Kosovës ia ka rritur çmimin avionëve ushtarakë. Sikur kokëfortësia provinciale e Lulzim Hetemit të kishte mbaruar më herët, atëherë kur Franca dhe gjithë Evropa i bënin thirrje të dilte jashtë e të shkonte në shtëpi, ndoshta Aleksandër Vuçiç do kishte paguar më pak.
Është njëlloj sikur gjuetari të blejë armë më të shtrenjta nga frika se një lepur i ka hyrë pa leje në shtëpi.
Kjo do të thotë se aventurat e Kosovës në Veri, e kanë një të mirë : ato shtojnë shpenzimet e lluksit në buxhetin e Serbisë.
Ky ngushëllim nuk justifikon çdo lëvizje të Kosovës në veri dhe nuk është arsye për të vazhduar, por siç ka arsye të frikësohesh kur armiku harxhon shumë, ka arsye të qeshësh kur ai harxhon kot.
Para Serbisë, në Ballkan, vetëm Kroacia dhe Greqia kishin blerë avionë kaq të shtrenjtë. Por Kroacia që ka një buxhet lufte të ngjashëm me Serbinë, afro 1.4 miliardë dollarë, bleu avionë francezë të përdorur dhe harxhoi gati 1 miiardë, pra tre herë më pak. Ndërsa Greqia, që ka një buxhet lufte shtatë herë më të madh se Serbia 8.2 miliardë, harxhoi 2,5 miiliardë për flotën e vet Rafale.
Por nuk është gara ushtarake me Greqinë apo me Kroacinë e vetmja arsye pse Aleksandër Vuçiç bleu avionët Rafale.
Pyetja atëherë nuk është vetëm pse i bleu por a i përdor dot Aleksandër Vuçiç këta avionë specialë?
Nëse shikon hartën e Serbisë, të gjitha vendet me të cilat ajo kufizohet, janë antare të NATOs. Hungaria, Rumania, Bullgaria, Mali i Zi, Maqedonia, Kroacia, dhe Shqipëria pak më larg, janë antarësuar prej vitesh në aleancë dhe natyrisht Serbia nuk mund të përdorë armët kundër asnjë shteti antar të NATOs. Mund ta imagjinoj sesi Emanuel Macron, njëlloj si ai shitësi i vjetër, i ka thënë Alëksandër Vuçiç se armët që po blen janë perfekte por ato kanë vetëm një defekt : nuk përdoren dot kundër komshinjve.
Kjo është arsyeja pse gjuetari fle mirë shpeshherë, por jo përherë. Ai i di defektet e armëve lluksoze që ka blerë. Ato nuk i përdor dot jashtë oborrit të shtëpisë sepse kjo nuk i lejohet nga shitësi.
Atehërë nëse nuk i përdor dot kundër asnjë vendi fqinj, sepse jo vetëm nuk ka arsye, por ska as mundësi, kush është vendi ku mendon se mund t’i përdorë?
I bije të jetë Kosova.
Kosova nuk është antare e NATO-s, nuk mbrohet dot vetë, sepse nuk ka armë të këtij kalibri dhe është një territor i diskutueshëm që Serbia nuk pranon ta njohë.
Jam i bindur se Aleksandër Vuçiç ëndërron gjithë natën të sulmojë Kosovën me Rafale, por ai e di se kjo është pothuajse e pamundur. As kjo nuk i lejohet.
Çfarëdo drejtimi të marrë çështja e Kosovës, çfarëdo fuqije kushtetuese dhe juridike të fitojnë serbët në veri, as Franca dhe aq më pak gjithë Bashkësia Ndërkombëtare nuk do lejonin kurrë që Kosova të kthehej aty ku ishte : në Serbi. Prandaj Aleksandër Vuçiç me 3 miliardë dollarë ka blerë kohën por jo avionët ushtarakë, të cilët do t’i mbajë përjetësisht në depo.
Aleksandër Vuçiç, që për hir të së vërtetës, ka arritur ta nxjerrë Serbinë nga gropa e luftës dhe izolimit ekonomik të viteve 1990, ka vetëm një siklet të cilin e tregon shpesh duke rënkuar në publik.
Ai nuk pranon dot të hyjë në histori si Presidenti që firmosi ikjen e Kosovës. Ai do ta shtyjë këtë datë mundësisht pas vdekjes së tij. Kjo është ëndrra e tij më e keqe. Ai refuzon të hyjë në historinë e Serbisë si një tradhtar. Si njeriu që shiti Kosovën për të hyrë në Evropë, sepse ky është çmimi që i është vënë përpara. Kur e mendon këtë është gati të bëjë gjithshka, përfshi blerjen e armëve që nuk do i përdorë dot kurrë, siç po bën.
Aleksandër Vuçiç i ngjan një njeriu që po shet gjithë pasuritë e shtëpisë për të mos firmosur një kontratë me komshiun. Një muaj më parë i dha Gjermanisë pasurinë më të madhe të vendit, litiumin. Kosova jashtë Serbisë po i kushton më shumë se kur ishte brenda. Megjithatë ai do ta paguajë këtë çmim dhe do paguajë edhe më tepër në të ardhmen, sepse kërkon të blejë kohën.
Ose më saktë shtyrjen e kohës.
Rafalet do vijnë në Serbi, atëherë kur atij mos i duhen më. Në vitin 2029. Deri atëherë nuk do i përdori dot askund, aq më pak në Kosovë. Por në deri në vitin 2029, bota dhe Ballkani mund të mos jenë ato që janë sot. Macron nuk do jetë më në pushtet, lufta në Ukrainë mund të ketë mbaruar dhe Amerika mund të ketë ndryshuar pikëpamje për botën.
In 2029, Aleksandar Vucic himself may no longer be in power. He may have walked away from the job as the man who spent the most on the war but could not fight any war. Today he is weaker than ever. He had to rig the Belgrade City Hall elections, bringing in 40,000 voters from Bosnia. Electoral quotas are fragile and it is difficult to predict what will happen to them five years later, when the Rafales fly over Belgrade like a love letter.
Like a love letter that arrives late, when the love is over.
Therefore the hunter opens the letters and remembers longingly, that once, in his youth, he bought some expensive, perfumed and brilliant weapons, which came when he no longer needed them.
To please the eyes and the visitors, he placed them on the fireplace of the house, where he is now warming himself by reading the old letters which all end with the heartbreaking dedication:
FROM PARIS WITH LOVE
Lini një Përgjigje