FLASH
Shkruar nga Martin Farr
With key figures leaving and support within the party waning, the British government appears to be sliding towards an irreversible crisis. Without the architect of his power, Morgan McSweeney, Starmer remains exposed to scandals and an electoral test that could end his premiership sooner than expected.
When governments fall, they often do so slowly at first, then quickly. Despite forced declarations of public support from the cabinet, Keir Starmer's government gives the impression that it is entering the second phase.
Following the scandal surrounding former British ambassador to Washington, Peter Mandelson, and his links to the late Jeffrey Epstein (sexual abuser), Starmer recently lost his chief of staff, Morgan McSweeney, who had supported Mandelson in taking the post.
Then the prime minister lost his press secretary, Tim Allan. Then, at a press conference, he lost the leader of the Scottish Labour Party, Anas Sarwar. Eighteen months ago, Starmer could not have been closer to Sarwar. Now he has abandoned his national leader and called for Starmer to resign.
Sarwar is not in Westminster. He faces an election in Scotland in May, and Starmer and the Westminster Labour government have been a burden on Scottish Labour for more than a year.
Sarwar was forced to act to have even a chance of challenging the Scottish National Party (SNP) in this election. Sarwar's actions may be the ones with the greatest impact, because of the political momentum he has now dramatically accelerated.
But McSweeney's resignation is the most significant development. The last line of defense for a prime minister is the chief of staff. Sweeney was much more than that. Party leaders and prime ministers have reached the point where they cannot live without them, but are just as often forced to do so.
The chief of staff is part man and part metaphor: a live wire, a pressure valve, a lightning rod. When they are forced out, their superiors rarely survive long, both because of the erosion of their authority as prime minister and because of what the chief of staff may have personally offered.
But McSweeney, a brilliant election tactician and party organizer with no experience in government, was also in the wrong job. And that’s where Starmer put him. Much of what is happening is typical of old or weak governments, but much is also new, or at least new in its effect.
Sa për të shkruar një ekuacion të vjetër historiko-politik: Marconi plus Profumo baraz Mandelson. Skandali Marconi i vitit 1912 kishte të bënte me tregtimin e dyshimtë të aksioneve nga njerëzit pranë Kancelarit të Thesarit, David Lloyd George.
Çështja Profumo e vitit 1963 përfshinte Ministrin e Luftës që ndante shtratin me një grua e cila gjithashtu e ndante atë me atasheun detar rus, dhe kjo në vitin e krizës së raketave kubane.
Marconi mbetet skandali financiar më serioz në politikën moderne britanike, megjithëse asokohe Lloyd George mbijetoi. John Profumo dha dorëheqjen, jo për shkak të lidhjes me një spiune sovjetike, por sepse gënjeu deputetët.
Fatmirësisht nuk u zbuluan sekrete, por establishmenti politik u diskreditua dhe u rrënuan jetët e disa grave të reja. Skandali “Mandelson” i kombinon të dyja, dhe me një efekt më të madh. Dhe ai është ende në vijim.
Efekti i Epstein vazhdon të dëmtojë. Riciklimi i pafund në mediat e lajmeve i pamjeve të Starmer dhe Mandelson duke qeshur me të madhe teksa i afroheshin kamerave në ambasadën britanike në Uashington vetëm një vit më parë, është bërë sfondi vizual i krizës. Tani Mbreti Charles kundërshtohet rregullisht në publik me thirrjet për
Epstein.
Historia e shefave të kabinetit është e shkurtër. Shefi i parë, tregues i lëvizjes drejt një kryeministrie gjithnjë e më presidenciale, ishte Jonathan Powell, i cili shërbeu pa polemika personale gjatë gjithë dekadës së Tony Blair si kryeministër.
Fiona Hill dhe Nick Timothy ofruan zgjuarsinë politike për një tjetër kryeministre (politikisht jofunksionale), Theresa May. Ata morën përgjegjësinë për zgjedhjet e dështuara të vitit 2017, por kjo vetëm sa e vonoi rrëzimin e May-t.
Harold Wilson kishte “kabinetin e tij të kuzhinës”, duke përfshirë Marcia Williams, Joe Haines dhe Gerald Kaufman, të cilët e dëmtuan kryeministrin përmes ndikimit të tyre. Margaret Thatcher ishte një lidere shumë e fortë për të pasur nevojë për një të tillë, megjithëse edhe ajo kishte këshilltarë te të cilët mbështetej.
Situata aktuale është potencialisht shumë më dëmtuese për Starmer sesa për cilindo nga paraardhësit e tij. Sepse kjo është gati po aq, në mos më shumë, qeveria e McSweeney-t sesa e Starmer-it, dhe vetë Starmer është po aq krijim i McSweeney-t se sa i vetvetes.
Ishte domethënëse që në deklaratën e tij të dorëheqjes McSweeney shkroi: “Kam besuar gjithmonë se ka momente kur duhet të pranosh përgjegjësinë tënde dhe të hapësh krahun për hir të një kauze më të madhe…”.
Projekti McSweeney, i lindur në opozitë, era të rimerrte Partinë Laburiste nga e majta korbiniste (e Jeremy Corbyn) dhe ta paraqiste atë si një alternativë kompetente dhe të moderuar ndaj një periudhe kaotike dhe jofunksionale të qeverisjes konservatore.
Pra Starmer u rekrutua nga McSweeney për atë qëllim. Dhe zgjedhjet parlamentare të vitit 2024 treguan se projekti ishte plotësisht i suksesshëm. Qindra deputetë laburistë ia detyronin zgjedhjen e tyre McSweeney-t. Por pastaj, çfarë vijon?
Starmer, like Tony Blair and David Cameron, became prime minister with no experience of governing. But unlike Blair or Cameron, he had no serious political experience: hence the need for McSweeney's appointment.
For Starmer, the prime minister is the monarch's first minister, first lord of the treasury, head of government, minister for the civil service; the country's representative internationally. He has never fully appreciated the fact that the prime minister is also a politician. If they are not, they are quickly discovered. Political skills are not sufficient, but they are necessary. Ted Heath did not have them either, but he at least knew how to govern.
Starmer was “discovered” some time ago and now a series of circumstances — Mandelson, Allan, Sarwar, the upcoming by-election in Gorton and Denton (a once-safe area that Labour looks set to lose), the May elections in Scotland, Wales and in English councils — have created the right moment.
McSweeney's departure may have clarified Starmer's fate. He has never been weaker than he is now. But there is still no clear alternative. This could buy Starmer time during which he hopes that cabinet reshuffles can help him "restart."
If this is the end for Starmer, it will have reinforced a serious and damaging pattern in British politics and public life. Since David Cameron left in 2016, no prime minister has lasted more than about three years in office. Voters’ impatience and intolerance towards the political classes has grown and is only set to grow further.
Starmer's has always been a dual leadership, then a joint prime ministership with someone who practically spared him the trouble of thinking. Now he is left alone. / Prepared by Pamphlet
Lini një Përgjigje