FLASH
Shkruar nga Lawrence Freedman 
Why are military strategies no longer bringing victory on the battlefield?
During Operation Desert Storm in 1991 to liberate Kuwait from the invading Iraqis, the United States and its coalition allies used a vast military force of land, air, and sea. It was all over in a matter of weeks. The contrast between the US’s grueling and unsuccessful war in Vietnam and the Soviet Union’s war in Afghanistan could not have been starker. The swift victory even led to talk of a new era of warfare, a so-called revolution in military affairs.
It was claimed that from that moment on, enemies would be defeated through speed and agile maneuvers, with intelligence data obtained in real time by intelligent sensors directing immediate attacks using smart weapons.
Those hopes proved short-lived. The West’s counterinsurgency campaigns in the early decades of this century, labeled “permanent wars,” were not notable for their speed. Washington’s military campaign in Afghanistan was the longest in U.S. history and ultimately failed: the Taliban returned to power.
But this problem is not limited to the United States and its allies. In February 2022, Russia launched a full-scale invasion of Ukraine. It was supposed to subdue it within days. Now, even if a ceasefire can be reached, the war has lasted over 3 years, during which it has been dominated by fierce fighting.
Even as Israel launched its invasion of Gaza in retaliation for the Hamas attack on October 7, 2023, and the taking of hundreds of hostages, US President Joe Biden called for the operation to be "swift, decisive and overwhelming."
But it continued for 15 months, in the process expanding to other fronts in Lebanon, Syria and Yemen, before a fragile ceasefire was reached in January 2025. The war resumed in the middle of last month. And that's not to mention the many conflicts in Africa, including those in Sudan and the Sahel, that have no end in sight.
The idea that surprise offensives could produce decisive victories began to be incorporated into military strategy in the 19th century. But time and again, the forces that launch them have shown how difficult it is to bring a war to an early and satisfactory end.
European military leaders were confident that the war that began in the summer of 1914 could be "over by Christmas," when in fact the fighting would last until November 1918, after 4 years of devastating trench warfare along almost immobile front lines.
Në vitin 1940, Gjermania pushtoi pjesën më të madhe të Evropës Perëndimore brenda disa javësh me anë të një sulmi rrufe (Blitzkrieg), por nuk mundi ta përfundonte punën, dhe pas përparimeve fillestare të shpejta kundër Bashkimit Sovjetik në vitin 1941, u zhyt në një luftë brutale me shumë viktima nga të dyja palët që do të përfundonte gati 4 vjet më vonë me rënien totale të Rajhut të Tretë.
Por pavarësisht këtyre dështimeve, strategët ushtarakë vazhdojnë të bëjnë plane për luftëra të shkurtra, në të cilat gjithçka supozohet të vendoset brenda disa ditësh apo edhe që në orët e para të luftës. Dhe kur e pranojnë se çdo luftë e madhe sot mund të mos përfundojë shpejt, u kërkohet të adoptojnë një qasje tjetër.
Luftërat e shkurtra zhvillohen me çfarëdo burimesh të disponueshme në atë kohë, ndërsa luftërat e gjata kërkojnë zhvillimin e aftësive që janë të përshtatura për ndryshimin e objektivave operacionale, siç tregohet nga transformimi i vazhdueshëm i luftës me dronë në Ukrainë.
Luftërat e shkurtra, mund të shkaktojnë ndërprerje të përkohshme për ekonominë dhe shoqërinë e një vendi, dhe nuk kërkojnë linja të gjera furnizimi, ndërsa luftërat e gjata kërkojnë strategji për ruajtjen e mbështetjes popullore, funksionimin e ekonomive dhe mënyrat e sigurta për të riarmatosur dhe freskuar trupat në front.
Po ashtu, luftërat e gjata kërkojnë përshtatje dhe evolucion të vazhdueshëm: sa më gjatë të zgjasë një konflikt, aq më shumë presion do të ketë për risi në taktika dhe teknologji, të cilat mund të sjellin një përparim. Edhe për një fuqi të madhe, dështimi për t’u përgatitur për këto sfida mund të jetë katastrofik.
Mësimi kryesor, që Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre mund të nxjerrin nga përvoja e tyre e konsiderueshme e luftërave të gjata, është se ato mund të shmangen. Nëse Shtetet e Bashkuara përfshihen në një konflikt të zgjatur të fuqive të mëdha, e gjithë ekonomia dhe shoqëria e vendit duhet të vendosen në një bazë lufte.
Edhe nëse një luftë e tillë përfundon me diçka të përafërt me një fitore, popullsia ka të ngjarë të shkatërrohet dhe shteti të privohet nga të gjitha kapacitetet rezervë. Për më tepër, duke pasur parasysh intensitetin e luftës bashkëkohore, shpejtësinë e konsumimit dhe kostot e armatimit modern, rritja e investimeve në pajisje dhe municione të reja, mund të jetë ende e pamjaftueshme për të përballuar një luftë të ardhshme për një kohë të gjatë.
Shtetet e Bashkuara dhe partnerët e tyre, duhet të sigurojnë paraprakisht rezerva të mjaftueshme për të qëndruar në luftë aq gjatë sa të vihet në lëvizje një mobilizim shumë më drastik dhe në shkallë të plotë. Pastaj është rreziku i luftës bërthamore.
Në një moment gjatë një lufte të zgjatur që përfshin Rusinë ose Kinën, mund të jetë i pa rezistueshëm tundimi për të përdorur armë bërthamore. Një skenar i tillë do të sillte ndoshta fundin e papritur të një luftë të gjatë konvencionale.
After 7 decades of debate about nuclear strategy, no credible theory of victory in a nuclear war against an adversary capable of retaliating in the same way has yet been found.
A nuclear attack that does not produce immediate victory, but instead brings more nuclear attacks, may not last long, but it would certainly be a grim scenario. That is why it has been described as “mutually assured destruction.”
Wars begin and end through political decisions. The political decision to initiate an armed conflict is likely to assume a short war; while that to end the fighting is likely to reflect the inevitable costs and consequences of a long war.
For any military power, the prospect of endless hostilities, and great economic and political instability, is a strong reason to hesitate before starting a major war, and to seek other means to achieve the desired goals.
But it also means that when wars cannot be avoided, their military and political objectives must be realistic and achievable, and designed in ways that can be achieved by the military resources that are available.
One of the great allures of military power is that it promises to bring conflicts to a swift and decisive end. But in practice, this rarely happens. / Pamphlet from “Foreing Affairs”
Note: Lawrence D. Freedman, professor of war studies at King's College London.
Lini një Përgjigje