FLASH
Shkruar nga Lorenc Vangjeli
Given that Berisha and Meta do not have electoral strength and, above all, international support, is this a "victory" for Basha and a "loss" for Rama, or vice versa?
In the official PD, the elections for the chairman took place and, as expected, Lulzim Basha was reconfirmed, for the fourth time in a row. In three cases, a president was elected with the obvious influence of Berisha, while in the last case, with an obvious opponent, Berisha, but far from the party. Is this a "new beginning" for DP? We remember that Basha, in his first public appearance, repeated the words: "The battle now begins"...
More than a slogan, Mr. Lulzim Basha's repeated phrase, "The battle now begins...", has entered the political vocabulary as an anecdote not about the beginning, but about the end, not about the prologue, but about the epilogue, proving how the battle ends: losing! His political alchemy, due to circumstances and factors even from those who are completely opposite - the elections, Berisha and Rama - has nevertheless managed to create a personal miracle for him and an unparalleled defeat for his group. The elections have mummified him as a serial loser, Berisha, despite today's disappointment, was the architect of his rise and stay at the head of the party, and Rama who, despite being interested, does not even enjoy the triumph over such an opponent anymore.
The PD telenovela that, at least on the legal level, has lost its thread for a long time and is a puzzle without a legal solution, could have had another solution in this next series that would have saved this circus a month itself Basha. He could have resigned from his resignation last year and with only 250 lek stamp duty and service tax, he could have received confirmation from the Tirana court that he continued to be the president of the DP. In the court register, Mr. Basha's name as party leader has never been erased. Walking through bars and clubs everywhere in Albania has not given the new president of this part of the DP either more institutional legitimacy or more moral legitimacy. In a joint-stock company, as political parties should function, this would be normal, so it would not sound abnormal in the case of DP, as long as Mr. Basha's economic agenda prevails over his political agenda. His entire campaign was a prison soup that the remaining Democrats on this side of the fence will eat out of spite.
Me ardhjen e Bashës në krye të PD-së zyrtare kanë dalë edhe shumë zëra kundër, përfshi sekretarin e Përgjithshëm të PD-së Gazmend Bardhi dhe disa deputetë të tjerë që dikur mbështetën Bashën përballë Berishës, por nuk pranojnë rikthimin e tij në kushtet aktuale të opozitës. Kush është partia (njerëzit) që drejton Basha?
Ka një gabim thelbësor dhe një keqkuptim gati fëmijëror si nga kundërshtarët e rizgjedhjes, si nga partizanët e saj. E gjithë situata në opozitë nuk mund të zgjidhet me mjete juridike, me nene statuti apo interpretime të tij. Zgjidhja kalon vetëm nëpërmjet mjeteve dhe instrumenteve politikë, të cilat i refuzojnë të dyja palët. Kjo është arsyeja që kushtëzon bindjen se në mënyrën e zgjedhur, zoti Basha qeveris vetëm ambicien e tij personale dhe maksimumi, edhe egoizmin e dy apo tre emrave të tjerë pranë tij. Të kërkosh tjetër gjë në këtë situatë është një proces i dështuar që në fillim; natyra ka disa shembuj krijesash të rralla, as meshkuj e as femre, që qëndrojnë në hallkat e fundit në zinxhirin e ushqimit, që janë të afta të vetëshumëzohen pa partner, domethënë, pa pasur marrëdhënie seksuale.
Edhe pse në majën e zinxhirit të evolucionit, tek njeriu si krijesë me ndërgjegje kjo mund të duket e habitshme, në këtë kat të poshtëm, kjo gjë duket normalitet. Madje dhe më shumë se kaq, ajo mund të jetë botë e lumtur. Botë e vetëmjaftueshme.
Ka artikulime jo të pakta që mendojnë se në muajt në vijim, për shkak të disa konjukturave politike, ndërkombëtare, por edhe të funksionimit të drejtësisë, Rama dhe Basha mund të shkojnë në një bashkëqeverisje, qoftë edhe në një periudhë tranzitore. Nëse kjo ndodh, në kushtet që Berisha dhe Meta nuk kanë forcë elektorale dhe mbi të gjitha mbështetje ndërkombëtare, kjo është “fitore” e Bashës dhe “humbje” e Ramës, apo anasjelltas?
Në këtë kohë trazimesh dhe habish, mundësia që të ndodhë e pamundura, sado minimale të jenë shanset, sërish pamundura nuk mund të mohohet totalisht. Por për të mbërritur në këtë rrafsh, gati në të njëjtin nivel me zeron absolute, duhet parë sesi do të funksiononte një martesë e tillë. Rama është i qartë dhe konsekuent në dëshirën e tij për të qeverisur i vetëm. Në 2009-ën ai humbi një palë zgjedhje gati të sigurta pikërisht për këtë arsye sepse nuk do te të bënte koalicion parazgjedhor me Metën. Katër vjet më pas ai e shmangu gabimin e hershëm, por në 2017-ën, sapo ju dha mundësia, u çlirua nga Meta.
Atëherë, nëse do t’i duhej të zgjidhte mes një kafshe të egër politike si Meta dhe një kafshe të butë shtëpiake si Basha, ai nuk do të kishte hezituar të bashkohej me mjaullimën dhe jo me ulërimën. Po kështu ishte edhe në 2021-in. Dhe të mendohet se në 2023-shin ai do t’i kthehet sërish bashkëqeverisjes me Bashën, kjo ngjan në kufijtë e fantashkencës. Që logjika nuk e pranon sepse Rama nuk ka asnjë interes tek ai dhe Basha vetë nuk mund të ushqejë asnjë interes të Ramës, thjesht sepse është i pafuqishëm. Skandali që do të shpërthejë për pak kohë, i paralajmëruar si një shantazh tipik nga Gazmend Bardhi, do ta ulë edhe më tej bursën e Bashës në aksionet e demokratëve. Nëse supozohet se në telefonin e Bardhit, në “screenshot” dhe më tej edhe në shumë telefona të tjerë si foto, ndodhen mesazhet e kryetarit që porosit “…që asnjë votë për kandidatët e Berishës…”, në zgjedhjet e fundit lokale, atëherë kjo do të ishte një provë më shumë, për atë që nuk ka më nevojë të provohet: I vetmi rezultat fitoreje që priste Basha nga zgjedhjet e majit ishte humbja e Berishës! Ka dhe një tjetër keqkuptim gjigant që për shkak të frustrimeve vetjake, e kanë besuar më së shumti Berisha dhe Meta.
Ende edhe ata të dy besojnë që Basha ka mbështetje ndërkombëtare. Është e çuditshme sesi mund të gëlltitet një fabul e tillë që do të ishte e vërtetë vetëm nëse “faktori ndërkombëtar”, do të vinte bast mbi kartën e provuar humbëse. Ndryshe nga “RBM”, trojka klasike Rama, Berisha, Meta – Basha ka qenë politikani më radikal në Tiranë. Ai ka vepruar edhe aty ku tre të tjerët vetëm kanë kërcënuar. Duke nisur, por pa përfunduar me djegien e mandateve dhe bojkotin si instrument të përditshmërisë politike. Kulmi i mbështetjes ndërkombëtare ndaj Bashës ka qenë me aktin që ndërmori ndaj Berishës në shtator 2021-in, por që atëherë, kuotat e tij në këtë pikë, janë në pikën e ngrirjes. Duhet të ndodhë ndonjë çudi e madhe në Tiranë, nevojitet një ndjenjë romantizmi e thellë që ta shtyjë dorën më pragmatiste në Tiranë, dorën e Edi Ramës, që të kapë të mbyturin nga flokët për ta nxjerrë nga uji dhe për ta futur në qeveri. Më shumë se supa e burgut, shija e vetme që afron Basha, Rama ka nevojë për antioksidantë në qeverinë e tij.
Gjithashtu një mundësi tjetër është që Rama të provokojë vetë zgjedhje të parakohëshme, duke e argumentuar këtë nismë me “votëbesim në popull”, për shkak të shpërthimit të disa skandaleve dhe aferave korruptive të shtrira si në kupolën qeverisëse ashtu edhe pushtetin lokal. Nëse Rama shkon në zgjedhje të parakohëshme, me kushtet në të cilën gjendet opozita, a jemi para një “betonizimi” edhe më të madh të pushtetit të Ramës?
Sërish e sërish fabula e keqkuptimeve të mëdha në Tiranë është një serial i pandalshëm. Aksioma e artë që në Tiranë asnjëherë nuk është ajo që duket, në këtë rast ulërin që ujërat rrjedhin ndryshe. Kush nga dëshpërimi e kush nga dëshira, të gjithë ata që e gjykojnë SPAK-un si opozitë politike, janë robër të marrëzisë. SPAK është një pushtet tjetër që vlen për të plotësuar magjinë e demokracisë në raportet mes pushteteve: kontrollin dhe balancën reciproke mes tyre. Pushteti politik ndryshon vetëm me mjete politike, kurse cikli i goditjeve gjithmonë e më të hidhura të SPAK-ut ndëshkon individët. Mund të ndodhë që ato goditje të ndikojnë në perceptimin publik për qeverisjen në përgjithësi, por jo ta rrëzojnë atë. Rrëzimi dhe konfirmimi i qeverisjes kalon vetëm nëpërmjet votës. Për më shumë, ka zëra autoritarë që flasin për një dorë të djathtë që diku nga vjeshta do të hedhë gurin e mocionit të mosbesimit ndaj kryeministrit.
Ka zëra që besojnë se ka edhe socialistë në grupin parlamentar që do t’u pëlqente të ndodhte një gjë e tillë, edhe pse do të ishte një aventurë që si rezultat do të kishte zhurmën e bujën, por jo gjë konkrete.
Për momentin, Rama nuk ka nevojë të shkojë në zgjedhje të parakohshme, edhe pse këtë ide ai vetë e ka përmendur përpara vuvërisë që deputetëve të tij. Çelësat janë të gjithë në dorën e Ramës. Instikti këmbëngul t’i thotë kryeministrit, që edhe pse më e keqja nga drejtësia ende nuk ka mbërritur në derën e tij, kundërshtarët e tij janë gjithë ankth e frikë për ditën kur t’u trokasë SPAK-u në derën e tyre. Ai e di se një mbas një, me hir e pahir, mëkatarët nga e djathta e tij, do të zgjasin qafën si delet nën sëpatë. Dhe pikërisht këtu konsumohet një tjetër keqkuptim i radhës, që ka të bëjë me identikitin e drejtuesit të SPAK-ut, grupit të prokurorëve që punojnë me të e deri tek BKH-ja.
Me kartën e pavarësisë në xhep, ata janë vetëm një grusht qytetarësh normalë që po bëjnë, thjesht detyrën e tyre. Por në kohë anormale, vetë normaliteti i tyre duket i çuditshëm. Aq i çuditshëm sa as rreshti i gjatë i fallëxhoreve ku shkojnë disa për të pyetur se kur ju vjen radha, nuk ja gjen dot fillin.
Since it happened, most likely, in the analysis of encrypted conversations with encrochat or other applications, many well-known fortune tellers in Tirana or Sofia have also fallen. Their only fault is that they have seen the restless cup bottoms of ministers or former ministers, MPs and former MPs, senior judges and below, current or former prosecutors, important political journalists or sensational journalists. of the chronicle. Even of someone who has been an MP for a year and a half with the name of a famous character from an old classic novel.
Lini një Përgjigje