FLASH
Shkruar nga Henry Olsen
If the United States and Europe were a married couple, you'd probably say they were headed for divorce. But like any couple, two partners who have lived together for a long time can work out their differences and renew their commitments to each other.
This would require an honest discussion, based on the reasons why they were “married” in the first place, and why they have grown cold over the years. This process will require a painful analysis, which is by no means certain to justify the continuation of the relationship. The US-Europe transatlantic partnership dates back to the end of World War II.
In geopolitical terms, this is an eternity. Most alliances last a few years, or at most a few decades. But this long duration was no accident. The partnership is now considered one based on shared liberal democratic values.
The fact is, however, that the “marriage” began when many of the founding members were either not liberal democracies (Turkey, Portugal) or had only recently restored democratic regimes after long periods of authoritarian rule (West Germany, Italy, Greece).
Most of the other active participants in this relationship had been occupied by Nazi Germany and were also restoring democracies. So the relationship was built largely on shared interest, as well as aspirations to have shared values. That interest was opposition to the Soviet Union.
The totalitarian communist state had extended its power into Eastern and Central Europe, overthrowing several democratically elected governments. Both the US and other European countries did not want the Soviets to rule the continent or the industrialized world.
This convergence of interests and values cemented the relationship over the decades that followed. Life under Anglo-American - and after the Suez Crisis, purely American - tutelage gave Western Europe the space it needed to rebuild economically and build stable democratic societies.
Europe had no other reasonable choice. It had been devastated in World War II, eliminating its ability to resist Soviet expansion on its own. Colonial empires like France and the Netherlands were unable to restore their former global dominance.
Europe had to choose which victorious power to engage with: the communist Soviets or the Americans. They chose wisely, but it was still a marriage based as much on interest as on love. The United States was born as a conscious rejection of the “Old World.”
Presidenti i parë i Amerikës, George Washington, refuzoi përfshirjen në konfliktet e Evropës. Ai tha se SHBA duhet të përqendrohet në sigurimin e pavarësisë së saj, të mbrojtur nga Oqeani Atlantik. Pasardhësit e tij e ndoqën atë këshillë derisa Woodrow Wilson e futi Amerikën në Luftën e Parë Botërore në anën e aleatëve.
Por SHBA-ja u tërhoq në zakonet e vjetra pas nënshkrimit të Traktatit të Versajës. Ajo e pa Atlantikun si një hendek gjigant që nuk mund ta kalonte asnjë fuqi evropiane. Prandaj u ç’armatos dhe madje të bëhej pjesë e Lidhjes së Kombeve.
Qasja ndryshoi vetëm kur sjellja e sovjetikëve pas vitit 1945, e bënë SHBA-në të kuptonte se dy oqeanet që dikur e kishin mbrojtur, nuk ishin më të pathyeshëm. Pra izolacionizmi i vjetër nuk siguronte më pavarësinë. Qasja e re zgjati deri në fundin e Luftës së Ftohtë.
Rënia e Bashkimit Sovjetik u interpretua në Amerikë si një pohim i epërsisë së lidershipit amerikan dhe shoqërisë liberale, kapitaliste, demokratike që ajo mbrojti. Ajo e pa si një mundësi të artë për të përmbushur atë që kishte qenë fati i saj që nga themelimi: përhapjen e idealeve të saj në mbarë botën.
Amerika e kishte kuptuar gjithmonë veten, si shprehjen konkrete të të drejtave universale të njeriut. Si e tillë, ajo gjithmonë mendonte se të gjitha kombet e tjera, mund të organizoheshin në diçka të ngjashme. Por fillimi i këtij shekulli i dha fund iluzionit. Sulmet e egra terroriste të 11 shtatorit 2001 e zemëruan Amerikën.
Ajo pa një armik të ri global që duhen luftuar: terrorizmin islamik. Por evropianët nuk e panë të njëjtin kërcënim global, edhe pse shumica e aleatëve të NATO-s dërguan trupa për ta ndihmuar Amerikën të pushtonte Afganistanin. Megjithatë, ideja e kryerjes së një kryqëzate të re kundër terrorit global islamik nuk u pëlqeu shumë vendeve evropiane.
Ata nuk e ndihmuan Amerikën në pushtimin e Irakut, dhe as nuk dërguan shumë trupa për të luftuar entitetet më të vogla terroriste islamike që u shfaqën në Afrikën veriore dhe Lindjen e Mesme. Edhe ringjallja e Rusisë nën presidentin Vladimir Putin, veçanërisht pas pushtimit të Ukrainës në vitin 2014, u pa ndryshe nga SHBA dhe evropianët.
Amerikanët ishin më pak të kërcënuar nga Rusia, dhe u përpoqën ta nxisnin Evropën të bënte atë që kishte funksionuar kundër sovjetikëve: të riarmatoseshin dhe të shkëputeshin ekonomikisht nga Kina. Por evropianët u tallën sepse besonin se e kuptonin më mirë homologun e tyre evropian Putin se sa amerikanët luftarakë.
Kështu, të dy partnerët nisë distancimin. Tani po e shohim se sa keq e ka kuptuar secili tjetrin. Në këto rrethana, divorci duket opsioni më i lehtë. Amerika do që t’i përqendrojë përpjekjet e saj në Paqësor dekadat e ardhshme, sepse ai është i vetmi që e kërcënon sigurinë e saj. Ndërkohë Evropa nuk dëshiron të përfshihet në një luftë globale kundër të gjitha autokracive dhe as të shkëpusë marrëdhëniet e ngushta ekonomike me Kinën.
So it seems that the "glue" of mutual interest no longer exists. And without this glue, advertising shared values is unable to convince either party to make the sacrifices necessary to preserve the marriage.
A careful examination shows that there are essential overlapping interests, if the leaders of the two blocs can recognize them and act in time. America must recognize that it cannot allow Europe's economic power to come under the influence of Russia or China.
The economies of the EU and Britain may be weak compared to that of the US, but they still produce about 20 percent of global GDP. Today, globalization has reduced the West’s advantage. China alone produces about 17 percent of global GDP. The other founding countries of the BRICS (Brazil, Russia, India, and South Africa) produce an additional 8 percent.
If Europe were to become an adversary to the US, the US-dominated global structure would no longer command the bulk of the globe's economic power. This would produce a major shift in US power overall, perhaps even leading to a major decline in the use of the dollar as the world's reserve currency.
Europe also has an interest in keeping the US on its side. It would be even more economically isolated. That is why the threat of US tariffs is so alarming. Meanwhile, both have common values, although they also have important differences.
Both strongly defend personal and political rights, encourage diversity in lifestyles, and use ballots instead of bullets to choose who governs. Partners in a bad relationship find it difficult to overlook the pain they have both caused each other, and to do the hard work of rebuilding a relationship on the new foundations that exist.
America and Europe may find this mission too difficult, and choose to split up badly. If they do, they may regret it in a few years. The grass is not always greener on the other side of the fence. And real life is not like a Hollywood romantic comedy.
Once partners divorce, they are likely to remain so and regret the consequences, until the folly of their act becomes apparent. / Pamphlet from "Brussels Signal"
Lini një Përgjigje