FLASH
Shkruar nga Afrim Imaj In love with the Mathauz prisoner from Albania, Kariolla Vencek, who thought she had won the "prince in blue" in the mid-40s, experienced a terrible drama until she died in misery before she reached her fifties, somewhere in the mid- '70...
The first part
At first he arrived in Lekël of Tepelena, then in Gjirokastër, to finally settle in Delvina. It was the first years after the war and she, as a foreign citizen, beyond the vicissitudes of life in Albania, had to enjoy the heretical decisions of the courts to regain her lost nationality.
Karjolla Vencek would insist to the people of Albanian justice in the 50s, to be registered in the Basic Book of Albania, a citizen of German nationality, as she really was, but she would never be able to get what she was looking for. With dozens of trials in search of this right, they would not tire him for a moment, even though they would cost him quite a bit of stress and trouble. Sometimes he would be happy with the decisions about regaining German nationality, and sometimes he would cry with regret for the decisions that assessed the first verdicts as unfair. But the woman from distant Mommingen, more than her official nationality, had lost many things from herself, from her life and identity.
Arriving in the south of Albania, with a love story, in the mid-40s, Karjolla Vencek would live in complete misery and would be extinguished like a candle, not yet reaching fifty, sometime in the mid-70s. He would leave behind a handful of bones, at the edge of Delvina's cemetery, and the memories of a life hell with endless pain and drama...
"Prince Blue" and the journey to "Sick Paradise"
The drama would start with the acquaintance of the "Blue Prince" when he was 20 years old. It was he who would put the life of the girl from Mommingen in a difficult and mysterious hole. The man who had won her heart that summer of '45, was one of the Albanian anti-fascists who was able to escape alive from the hell of Nazi Mathhausen. The newly rescued Albanian had responded negatively to the idea of staying in Germany since the beginning of their acquaintance. However, the first days would flow quickly and the German citizen would blindly trust the one she had loved in the moments of triumph over fascism. Therefore, he unequivocally obeyed his decision to live in Albania.
Bezat Kanani, njeri nga të mbijetuarit e tjerë të kampeve naziste, që pati rastin të udhëtonte ato ditë me çiftin e porsa dashuruar nga Gjermania për në Shqipëri, ka hedhur në kujtimet e tij mbresat nga dasma e tyre diku në një fshat të vogël në Jug të vendit. Dasma e tyre, ato ditë të vështira të pasluftës, kishte mbledhur të gjithë të mbijetuarit e kampeve shfarosëse të fashizmit. Nusja e ardhur nga larg do të humbiste në harenë e ceremonisë dhe aty nga fundi i saj do të provonte të këndonte në gjuhën e nënës. Tingujt e gjermanishtes do t’i trazonin disi dasmorët e fshatit të martirizuar vetëm një vit më parë nga nazistët, po kënga do të mbaronte shpejt e sytë e tyre do të mbeteshin të mbërthyer në pamjen engjëllore të nuses që rrinte gjithë hijeshi në krye të vendit. Gjithsesi, për mikun e çiftit të ri, ditët e lumtura do të ishin vetëm pak. Antifashisti që kishte guxuar të dashuronte gjermanen, do të përballej shumë shpejt me presionin politik për “aventurën” që kishte bërë duke lidhur kurorë me “bijën e një vendi nazist”. Kjo do t’i cenonte kontributet, emrin, teserën e Partisë, të ardhmen. Në fillim tërthorazi, e më vonë drejtpërdrejt, do t’i vinte apeli për të marrë një vendim të prerë. Mëdyshja do të vazhdonte vetëm një vit, për të vijuar me divorcin. Karjolla Vencek, pas kësaj, do të ndihej e vetmuar dhe e braktisur. Nusja e mbërritur nga Gjermania, tashmë pa kurorë, do të trokiste nëpër zyrat e shtetit për të kërkuar riatdhesimin. Po gjithkund do të gjente një lloj indiferentizmi gati mbytës. “Ne ish të burgosurit në Gjermani, mbetëm kujdestarët e vetëm për të” kujton Bezati, të paktën për bukën e gojës. Po edhe këtë shërbim, nuk mund ta bënim haptas”. Për dy vjet me radhë ajo do të bënte jetën e endacakut. E zhgënjyer, e lodhur, e rraskapitur, Karjolla Vencek, herë pas here do të binte në gjendje depresive dhe do t’i lutej zotit në gjermanisht për fatin e saj. Me të tilla thirrje në vende publike, do të bëhej shpesh mysafire e rajoneve të policisë. Për të tanimë kishte humbur gjithçka. Një dritë shpresë çeli për të njohja me një antifashist tjetër nga qyteti i Delvinës, të cilin, më shumë se dashuria, e kishte afruar ndjenja e humanizmit dhe mbështetjes njerëzore. Dhe Karjolla Vencek do të lidhte kurorën e dytë me Vehap Zeko, për të kaluar në strehëzën e re buzë përroit të qytetit të vogël në Jug.
Ferri tridhjetëvjeçar i “gjermanes delvinjote”…
Karjolla Vencek would become a resident of the city of Delvina after marrying one of the black people there from the late 40s. Her presence would attract the attention of the citizens of Delvina, both for her physical beauty and for the lame Albanian she used in communication. Because many people could not easily use her name, they called her "Vehap's German" for short. For others who were new to the small town, Karjolla was simply "Delvina's German". More than the foreign nationality, people were impressed by the life full of hardships of the woman who had arrived from far away and struggled to integrate into the everyday life of the city's Roma.
"Karjolla didn't live, but crawled, crawled through days and years with tears in her eyes and sobbing in her soul", remembers Kajtaze Ferra, one of her fellow citizens who lived next to the hut where the woman from Mommingani lived for thirty years of Germany. "She gave birth to two sons and two daughters and raised them with the little income that her husband received, as an employee of the city municipality", she adds, recalling the fact that Karjolla had been suffering from a chronic disease of the nervous system for years to cure of which he had to spend quite a bit. Other citizens of Delvina remember her struggles with the chronic illnesses of her children and her husband, Vehap. A hellish life would accompany "Delvina's German" until the last days of her life. Shemo Sherko, another of her fellow citizens, beyond the extraordinary suffering, remembers the strong character and outstanding humanity that characterized Karjolla, respected by all.
"She did not know mercy, she did not beg for it, but she sought justice with dignity. Even when she rebelled for him, she looked dignified", adds Shemo. (Continues...)/ Pamphlet
Lini një Përgjigje