FLASH
Shkruar nga Patrick Turner
French President Macron is absolutely right when he says that "nothing should be off the discussion table"...
French President Emmanuel Macron's suggestion that Western troops could be deployed to Ukraine has drawn a backlash from leaders across the continent. But the French leader is right. The time has come to consider a new and tougher approach to Moscow.
In his February 26 speech, Macron admitted that consensus with the Russian president is impossible. And his sensational proposal marks a stark change from a few years ago when France led efforts to broker a pact between Moscow and Kiev, and continued to cling desperately to diplomacy even after the full-scale invasion launched. Russia 2 years ago.
Macron chose his words very carefully. He said: "We will do everything we can to prevent Russia from winning this war," and added that the concept of sending troops to Ukraine - if that is what is required to prevent Russia from winning - should not be entertained. removed from the discussion table.
On the other hand, he said that France intends to maintain an undeclared strategic position regarding this issue. What was he trying to achieve with this strong statement? Macron's words represented an active approach to prevention, and are consistent with France's approach to security.
Ambiguity is a key part of effective deterrence. And other countries would do well to join this approach rather than rush to reject it. Recently we have seen an increasingly strong debate but also delayed reactions of the West in relation to the situation on the battle front.
Ukraine's friends have been very slow to consider and then provide military assistance. Do you remember the protracted debates over whether or not to send tanks, HIMARS munitions, and F-16 fighter jets?
And this is not including the weapons that remain undelivered, such as the ATACMS systems, the Taurus missiles, and the recent deployment of NATO troops to the front. Under these conditions, strategic ambiguity seems at least to be the right approach. And why give Putin the comforting assurance that he will never face Western troops?
Of course, it makes sense to make sure that this does not turn into a direct war between Russia and NATO, and to make it clear that this is our intention. After all, this has been the essential framework on which all support given to Ukraine has been based so far.
Por aleatët e Ukrainës e kanë interpretuar gabim atë që kërkon shmangia e një lufte të tillë mes Rusisë dhe NATO-s. Dhe pasoja është ndihma ushtarake me mungesë të vazhdueshme në ambicie, shpejtësi dhe shkallë. Avionët F-16 mund të ishin tashmë në Ukrainë nëse trajnimi i pilotëve do të kishte filluar më herët (tani qershori duket të jetë data më e hershme e mundshme për t’u futur në veprim).
Sistemi i raketave ATACMS duhet të jetë tashmë në Ukrainë, por diskutimet (pra vonesat) vazhdojnë. Në këtë kontekst, është inkurajuese që në takimin e 26 shkurtit në Paris u fol për më shumë mbështetje me raketa me rreze të mesme dhe të gjatë.
Por në vend të paqartësisë, SHBA-ja, Britania e Madhe, Gjermania, Italia, Spanja dhe të tjerët kanë nxituar të përsërisin supozimin bazik se nuk do të dërgohen trupa perëndimore në Ukrainë (përveç disa këshilltarëve ushtarakë). Kjo e qetëson Putinin që të vazhdojë të ndjekë objektivat e tij në Ukrainë.
Po ashtu është një garanci për popullsinë perëndimore se nuk është e afërt një lufte me Rusinë. Por kjo qasje nuk ofron garanci për Ukrainën. Dhe as siguri për ata që shqetësohen nga mundësia reale e pushtimi nga Rusia të një vendit aleat të NATO-s. Macron theksoi se Rusia ka të ngjarë të shkojë më tej se Ukraina.
Edhe udhëheqësit e tjerë mendojnë të njëjtën gjë. Prandaj, kjo qasje nuk ofron siguri për të ardhmen e paqes në Evropën ende të pa pushtuar. Sa më gjatë të ngurrojmë dhe frikësohemi, sa më pak të mbështesim Ukrainën, sa më shumë ia lëmë Putinit fushën e betejës, aq më shumë do ta rrezikojmë sigurinë e Perëndimit si dhe do të rrisim koston për Ukrainën dhe për ne të tjerët.
Ekzistojnë shumë mënyra se si mund të bëjmë më shumë për Ukrainën, edhe pa hyrë zyrtarisht në luftë me Rusinë. Ne mund të bëjmë më shumë me forcat dhe aftësitë perëndimore, edhe pa shkelur ndonjë “vijë të kuqe”. Ne mund të bëjmë më shumë për ta ndihmuar Ukrainën të ketë sistemin më efektiv të mundshëm të mbrojtjes ajrore dhe raketore.
Po ashtu ne mund të garantojmë policimin shumëkombësh të hapësirës ajrore të Ukrainës. Mund të dërgojmë forca të rëndësishme për t’u trajnuar në Ukrainë. Po ashtu mund të ndërtojmë baza në Ukrainë, të cilat do të nevojiten kur ajo të anëtarësohet në NATO.
Ne mund të bëjmë më shumë për të ndihmuar në ndërtimin dhe mbrojtjen e industrisë së saj të mbrojtjes, por mund të ndihmojmë me procesin e çminimit. Dhe ne mund të mbajmë hapur opsione të tjera për ta mbështetur Ukrainën në terren. Putin mund t’i japë fund sulmit ndaj Ukrainës sa herë që dëshiron.
Ai e di shumë mirë se vendet perëndimore nuk kanë plane të mësyjnë në territorin rus. Por ai nuk duhet të habitet nëse vendet perëndimore veprojnë për të siguruar që Rusia të mos bëjë përparim të mëtejshëm në pushtimin dhe nënshtrimin e një vendi evropian të pavarur dhe demokratik.
And he should not be surprised when NATO invites Ukraine to join, as it should in fact do at the Washington summit in July. In the run-up to Russia's invasion 2 years ago, Western countries made the mistake of reducing their presence in Ukraine instead of strengthening it.
Today we risk making the same mistake again. Whatever the prospects for the rapid liberation of Ukrainian territory still occupied by Russia, we must ensure that Russia does not succeed again this year or beyond. If that means sending in Western troops this year, so be it.
Not to fight Russia, but to make sure that Russia cannot advance further. To make it clear that we have a great interest in the security of Europe, and that we will not give it up. And finally to remove a real "red line": this far and no further. That's why French President Macron is absolutely right when he says that "nothing should be off the discussion table"./ Adapted Pamphlet from "Center for European Policy Analysis"
Note: Patrick Turner, NATO Assistant Secretary General for Defense Policy and Planning 2018-2022.
Lini një Përgjigje