FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Piktura e vitit 1943 e Salvador Dalí, e lindur mes Luftës së Dytë Botërore, duket sot si një pasqyrë e krizave që përjeton bota në fillim të shekullit XXI...
Dalí e vizatoi botën si një vezë që çahet me dhimbje, duke lindur një njeri të ri mbi gjak dhe rrënoja. Sot, në një kohë trazirash globale, kjo metaforë duket më aktuale se kurrë.
Në vitin 1943, mes flakëve të Luftës së Dytë Botërore, Salvador Dalí krijoi “Lindja e Njeriut të Ri” (Geopoliticus Child Watching the Birth of the New Man), një nga pikturat e tij më të ngarkuara me simbolikë historike. I vendosur në Shtetet e Bashkuara, ai vëzhgonte shembjen e rendit të vjetër evropian dhe ngritjen e një bote të re.
Në qendër të veprës shfaqet veza gjigante e çarë, nga e cila del një trup i zhveshur dhe i përpëlitur. Mbi guaskën e vezës, kontinente të vizatuara përshkruajnë një transformim global. Një grua e lodhur dhe një fëmijë shikojnë skenën, duke simbolizuar brezat që dëshmojnë dhe ata që do të jetojnë në realitetin e ri.
Poshtë vezës rrjedh një pikë gjaku, një kujtesë e dhimbjes dhe sakrificës që shoqëron çdo ndryshim historik. Dalí nuk e paraqet lindjen e botës së re si një akt paqësor, por si një proces të përgjakur dhe të dhimbshëm.
Në vitet ’40, kjo metaforë interpretohej si një shenjë e ngritjes së Shteteve të Bashkuara dhe e rënies së Evropës së vjetër. Sot, në fillim të shekullit XXI, vepra e Dalí tingëllon si një paralajmërim i përjetshëm: rendet botërore nuk lindin kurrë pa dhimbje, dhe lindja e së resë vjen gjithmonë mbi trupin e së vjetrës.
Krizat aktuale, nga luftërat te përplasjet ekonomike dhe tensionet globale për pushtet, e bëjnë pikturën të duket e afërt me realitetin tonë. Dalí na kujton se çdo epokë lind në mes të shkatërrimit, dhe se pyetja e vërtetë nuk është nëse një rend i ri do të vijë, por çfarë njeriu do të lindë nga guaska e sotme e çarë e botës./Pamfleti
Lini një Përgjigje