FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net
Në mes të krizave të brendshme, hetimeve dhe presionit politik, kryeministri kërkon kapital ndërkombëtar në tryezën e Donald Trump.
Në një moment kur terreni politik i brendshëm po i rrëshqet nën këmbë, Edi Rama po kërkon të forcojë profilin e tij ndërkombëtar përmes afrimit me iniciativën e re të Donald Trump për të ashtuquajturin “Board of Peace”.
Pyetja që shtrohet nuk është nëse Shqipëria duhet të jetë aktive në diplomacinë globale; kjo është aksiomë për një vend anëtar të NATO-s, por nëse ky pozicionim i shërben interesit kombëtar apo nevojës personale të kryeministrit për të prodhuar kapital politik në një kohë delikate.
Për Shqipërinë, pjesëmarrja në një forum të ri ndërkombëtar mund të tingëllojë si rritje e peshës diplomatike. Por realpolitika është më e ftohtë se retorika.
“Board of Peace” është një strukturë e kontestuar nga disa demokraci perëndimore dhe shihet me skepticizëm në qarqe të caktuara europiane, sidomos nëse perceptohet si alternativë apo rival i arkitekturës tradicionale multilaterale.
Në këtë kontekst, Tirana rrezikon të pozicionohet në një lojë të madhe ku balancat janë ende të paqarta.
Për Edi Ramën, fotografia me Trump dhe narrativa e “rolit global” mund të shërbejnë si kundërhelm ndaj kritikave të brendshme: hetime, akuza për korrupsion, tensione me opozitën dhe lodhje publike pas më shumë se një dekade në pushtet.
Historia politike shqiptare ka treguar se liderët shpesh kërkojnë legjitimitet jashtë kur brenda terreni bëhet i paqëndrueshëm.
Diplomacia shndërrohet në skenë teatri ku publiku vendas duhet të bindet se lideri i tyre është ende faktor në tavolinat e mëdha.
Por sa reale është kjo peshë?
Nëse “Board of Peace” mbetet një platformë simbolike pa mekanizma konkretë vendimmarrës, atëherë përfitimi për Shqipërinë do të jetë kryesisht imazh. Dhe imazhi, sado i fuqishëm në komunikim politik, ka afat skadence të shpejtë nëse nuk përkthehet në investime, siguri dhe përfitime të prekshme.
Nëse, përkundrazi, kjo strukturë fiton rol real në proceset e rindërtimit apo ndërmjetësimit ndërkombëtar, atëherë Tirana mund të pretendojë një pozicionim të zgjuar strategjik.
Ekziston edhe një dimension tjetër: raporti me Bashkimin Europian. Shqipëria është në proces negociatash dhe çdo lëvizje që perceptohet si devijim nga linja e përbashkët euroatlantike mund të krijojë tension të heshtur.
Rama ka investuar shumë në narrativën e “liderit modern europian të Ballkanit”. Një afrim i tepruar me një iniciativë të debatueshme amerikane mund të shihet si kalkulim i brendshëm, jo si strategji afatgjatë shtetërore.
Nga ana tjetër, për një vend të vogël, fleksibiliteti është shpesh aset.
Shqipëria historikisht ka mbijetuar duke qenë pragmatike, duke ruajtur lidhje të forta me SHBA-në dhe duke mos sfiduar kurrë boshtin euroatlantik.
Nëse Rama arrin ta paraqesë këtë angazhim si vazhdimësi e aleancës strategjike me Uashingtonin dhe jo si rreshtim personal me Trump, atëherë ai mund ta shfrytëzojë si kartë të fortë në politikën e brendshme.
Por thelbi mbetet: a është kjo diplomaci për Shqipërinë apo për Ramën?
Nëse situata e tij politike është “në fije të perit”, siç sugjerojnë zhvillimet e fundit, atëherë çdo dalje ndërkombëtare do të lexohet përmes këtij prizmi. Një takim i suksesshëm mund të prodhojë disa javë frymëmarrje politike. Një perceptim i gabuar apo një kthesë e papritur në dinamikën amerikane mund ta kthejë këtë investim në bumerang.
Në fund, diplomacia e madhe nuk është terapi për krizën e brendshme. Ajo mund ta zbusë, ta maskojë ose ta shtyjë në kohë, por nuk e zgjidh. Nëse Rama kërkon shpëtim politik në tryezat globale, prova reale do të jetë se çfarë përfiton konkretisht Shqipëria; jo sa duartrokitje merr ai në skenën ndërkombëtare. Dhe kjo është një betejë që nuk fitohet me fotografi, por me rezultate./Pamfleti
Lini një Përgjigje