FLASH
Shkruar nga Cecilia Strada
Një qendër e ndërtuar për të menaxhuar emigracionin është kthyer në një hapësirë izolimi dhe pritjeje pa afat. Premtimet politike për mijëra transferime në vit përplasen me realitetin e disa dhjetëra personave dhe një sistemi që nuk funksionon...
Një tufë delesh zbret ngadalë kodrën, futet në shtegun e ngushtë përgjatë murit rrethues dhe kalon pranë portës së çelikut, mbi të cilën valëvitet flamuri italian. Tabelat trekëndëshe, të vendosura nga Drejtoria Qendrore e Policisë së Romës, mbajnë vizatimin e një gjarpri dhe paralajmërimin: “Kujdes nga zvarranikët!”.
Kjo është qendra e emigrantëve në Gjadër, projekti i mbështetur me ngulm nga qeveria italiane. Një strukturë e kushtueshme, e padobishme dhe e dëmshme. Që prej ndërtimit të saj, edhe jeta e barinjve është vështirësuar.
Këto 70 mijë metra katrorë ndërtesash të parafabrikuara kanë ndryshuar peizazhin, kanë ndërprerë rrjedhën e përrenjve të vegjël dhe shtigjet natyrore të bagëtive. Megjithatë jo të zvarranikëve, të cilët vazhdojnë me këmbëngulje të kalojnë përmes territorit të qendrës.
Prandaj janë vendosur edhe tabelat paralajmëruese. Gjadri është i izoluar, dhe jo rastësisht. Ai u ndërtua larg syve të opinionit publik shqiptar. Nga këtu nuk dëgjohen protestat që mbushin rrugët e Tiranës, mes siluetave të flamingove dhe thirrjeve “Rama, jep dorëheqjen!”.
Megjithatë, është e qartë se situata rreth Protokollit Itali-Shqipëri nuk mund të ishte më problematike sesa kaq. Për t’i ndryshuar edhe një herë funksionin kësaj qendre, do të duhej të ndryshohej vetë Protokolli.
Ideja për ta kthyer atë në një “qendër riatdhesimi”, siç parashikohet nga legjislacioni i ri europian, duket e vështirë të realizohet nga një qeveri që çdo mbrëmje përballet me protesta masive në rrugë.
-Vizita
Ndërkohë, qendra vazhdon të qëndrojë aty, si një monument i shpenzimeve pa rezultat. Këtë javë, së bashku me kolegë të tjerë nga Parlamenti Europian, e vizituam dhe gjetëm vetëm disa dhjetëra persona. Qeveria italiane kishte premtuar “36 mijë emigrantë në vit”.
Që nga hapja e CPR-së, aty kanë kaluar pak më shumë se 600 persona. Sot organizohen vetëm një ose dy transferime në javë, sa për të mos e lënë strukturën krejtësisht bosh. Shumica e personave që dërgohen në Shqipëri përfundojnë duke u rikthyer sërish në Itali, pa asnjë rezultat praktik.
Ata mbërrijnë me pranga plastike në duar në avionët e Guardia di Finanza. Më pas largohen drejt Italisë të shoqëruar nga policia, me tragete të zakonshme, mes turistëve.
-Çfarë kuptimi ka e gjithë kjo?
Dhe pikërisht mes një transferimi dhe tjetrit shfaqet brutaliteti i Gjadrit. Njerëzit që takojmë na pyesin: “Pse? Çfarë po bëj këtu? Doni të më ktheni në një vend që as nuk e mbaj mend më?”.
Shumë prej tyre jetojnë në Itali prej dhjetë, pesëmbëdhjetë, madje edhe tridhjetë vitesh. Kanë bashkëshorte, fëmijë italianë dhe na rrëfejnë dhimbjen e videotelefonatave, ku fëmijët puthin ekranin e telefonit duke shpresuar të përqafojnë prindërit e tyre.
Një i ri kishte jetuar në Itali për më pak se tetë vjet, por fliste italishten më mirë se shumica e atyre që më sulmojnë në rrjetet sociale duke bërtitur kundër “emigracionit”. Ai na tha se Italia është vendi ku dëshiron të jetojë. Ka një punë dhe ka ngritur një biznes të vogël.
Nëse kthehet në vendin e origjinës, rrezikon të përballet me persekutim për shkak të orientimit të tij seksual. Për këtë arsye ka kërkuar azil. Një tjetër është kuzhinier. Theksi i tij emilian dhe shprehjet karakteristike të Bolonjës dalin natyrshëm teksa rrëfen vështirësinë e ditëve të kaluara aty.
“Ruaje humorin”, i themi. “Do të të duhet!”. “Sigurisht që përdor humorin. Përndryshe do të përfundoja duke tentuar vetëvrasjen si të tjerët. Dhe nuk dua të përfundoj kështu”, na përgjigjet ai.
-Ndjenja e padrejtësisë
Shifrat flasin vetë. Regjistri i incidenteve kritike në qendrën e Gjadrit përfshin raste të vetëlëndimit dhe tentativa për vetëvrasje. Janë regjistruar protesta për shkak të vonesave të procedurave nga zyra e emigracionit, përleshje dhe episode të tjera tensioni.
Por mbi të gjitha mbizotëron një ndjenjë e thellë padrejtësie. Ata që kanë kryer dënimin me burg, pyesin pse nuk lejohen të kthehen në shtëpitë e tyre në Itali, pranë familjeve të tyre italiane, ashtu si ish-bashkëvuajtësit italianë.
Ka edhe nga ata që nuk kanë kryer asnjë vepër penale. Problemi i vetëm është humbja e lejes së qëndrimit për arsye të ndryshme, shpesh si pasojë e burokracisë së pafund italiane. E vetmja gjë që i bashkon të gjithë është ndjesia se po u vidhet koha.
Ditë, javë apo muaj të humbur në këtë vend - “si kafshë”, na thotë një i ri, ndërsa shtrëngon në dorë fotografinë e familjes së tij - duke pritur një riatdhesim që ndoshta nuk do të ndodhë kurrë ose, shumë më shpesh, lirimin dhe një traget për t'u kthyer sërish në Itali.
“Çfarë kuptimi ka e gjithë kjo?”, na pyesin. Asnjë kuptim.
*Shënim: Cecilia Strada është anëtare e Parlamentit Europian, pjesë e Grupit të Aleancës Progresive të Socialistëve dhe Demokratëve (S&D Group)./Përshtati "Pamfleti" nga ”Domani.it”
Lini një Përgjigje