FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Hamas pranon planin amerikan për armëpushim, por Netanjahu sërish saboton. Ushtria izraelite dhe qeveria në përplasje të hapur. Trump përpiqet të shmangë ferrin e radhës në Lindjen e Mesme...
Hamasi ka reaguar pozitivisht ndaj propozimit amerikan për një armëpushim, i cili duket se i përngjan versionit të fundit të Witkoff-it me disa ndryshime. Në komunikatën zyrtare, ka deklaruar se është e gatshme “të nisë menjëherë një cikël të ri negociatash mbi mekanizmin e zbatimit të këtij kornize”.
Duke cituar këtë komunikatë, TimesofIsrael raporton se sipas informacioneve të brendshme nga Hamas, milicia palestineze synon gjatë negociatave të fortifikojë garancitë për një armëpushim të qëndrueshëm, të vendosë një afat më të shpejtë për tërheqjen izraelite nga Gaza dhe të sigurojë që ndihmat reale të arrijnë tek palestinezët, duke anashkaluar Gaza Humanitarian Foundation, e quajtur “fytyra humanitare e genocidit” (së fundmi është zbuluar se, përveç IDF-së, edhe stafi i sigurisë së kësaj Fondacioni ka qëlluar ndaj civilëve të uritur).
Duke u përgjigjur në një pyetje për miratimin e Hamas-it, Trump shprehu kënaqësinë, edhe pse sqaroi se nuk ka detaje të mëtejshme në lidhje me këtë. Ai pohoi përsëri se beson se mund të arrihet një armëpushim “brenda një jave”.
Në dukje, gjithçka duket se po shkon drejt një zgjidhjeje të kësaj tragjedie të pafund, nëse nuk do të ishte për fatin e paqartë të Netanyahut, i cili ka dështuar në çdo raund të mëparshëm negociatash.
Duket se për herë të parë ai ishte më i prirur për të mbyllur çështjen, por ajo që ndodhi të enjten në samitin midis Ministrit të Sigurisë dhe zyrtarëve të tjerë të rëndësishëm qeveritar hodhi dyshime mbi këtë mundësi.
Mediet arabe dhe izraelite raportojnë për një përplasje të ashpër midis Shefit të Shtabit Eyal Zamir dhe ministrave të së djathtës ekstreme Bezalel Smotrich dhe Itamar Ben-Gvir. Të fundit e akuzuan gjeneralin se nuk kishte arritur objektivat e vendosura. Për këtë kritikë, Zamir u kundërpërgjigj ashpër, duke pohuar se kishte përmbushur të gjitha objektivat e përcaktuara.
Ministrat e kritikuan se nuk kishte përfunduar “zgjidhjen përfundimtare” të çështjes palestineze, dhe kjo sfidë nxori në pah rezistencën e ushtrisë përballë qasjes së tillë.
Por më pak e zakonshme ishte përplasja midis gjeneralit dhe Netanyahut: duke u bërë zëri i Smotrich-it, i cili kishte kërkuar rrethimin e veriut të Rripit të Gazës, Netanyahu e nxiti gjeneralin të përgatiste një plan evakuimi për jugun.
Për këtë kërkesë, gjenerali u përgjigj: “Dëshironi një qeveri ushtarake? Kush do të menaxhojë dy milion njerëz? Menaxhimi i gjithë atyre njerëzve të uritur dhe të zemëruar mund të çojë në humbje të kontrollit. Situata mund të shpërthejë në fytyrë”.
Në atë moment, Netanyahu ngriti zërin dhe insistoi: “Do të kujdesen ushtria dhe Shteti i Izraelit. Nuk dua një regjimi ushtarak, por dua që të transferohen në një zonë ku kanë shtëpi civilët. Alternativa është riokupimi i plotë i Rripit, gjë që do të thotë vrasje të të marrësh pengjet. Nuk do e lejoj këtë”.
Kjo ishte një reagim i vështirë për t’u kuptuar, që duket i diktuar nga nevoja për të ruajtur besimin e Smotrich dhe Ben-Gvir, edhe në një formë të zbutur. Në fakt, ndryshe nga presionet e tyre për “pastrim etnik” dhe aneksim të Gazës, Netanyahu duket se preferon një rrugë të mesme: krijimin e një kampi përqendrimi ku të grumbullohen palestinezët.
Pra, pikërisht në fund erdhi urdhri i kryeministrit për gjeneralin: “Përgatitni një plan evakuimi: dua ta shoh në tavolinën time kur të kthehem nga Uashingtoni” (të hënën pritet takimi me Trump në Shtëpinë e Bardhë).
E gjithë panorama që del është tejet shqetësuese, edhe pse jo befasuese: duke qenë se në propozimin amerikan për armëpushim nuk parashihej ndonjë plan evakuimi, është e qartë që Netanyahu po luan rolin e bashkëpunuesit ndaj presionit të Trump-it për një marrëveshje me Hamas-in, ndërkohë që në realitet punon për diçka krejt të ndryshme.
Sfida e madhe është nëse Trump do të mund të mposhtë qëndrimin kokëfortë të kryeministrit izraelit. Njollat, mbështetja publike dhe ofertat për zgjerimin e “Accords d’Abraham” nuk kanë ndryshuar drejtimin e tij. Është e nevojshme diçka më shumë. Vetëm mbetet të presim dhe të besojmë që Trump arrijë në fund të triumfojë mbi kaq ngulësi të dhunshëm.
Ben Samuels, në shkrimin e tij për Haaretz, analizoi këtë dinamikë: Trump është duke bërë gjithçka për të detyruar kryeministrin e rezervuar izraelit t’i japë fund luftës. Ai përfundon duke shkruar se Netanyahu nuk mund të përballojë një përplasje me presidentin amerikan. Le të shpresojmë se ka të drejtë.
Në vijim, është vënë re kontrasti i fortë midis qeverisë dhe ushtrisë izraelite – nuk është kaq ashpër sa që kur nisi agresioni në Gaza. Nuk është një betejë midis të mirëve dhe të këqijve, sepse IDF ka treguar një brutalitet të paimagjinueshëm. Por është një përplasje midis një gjenerali që pranon realitetin dhe një qeverie që nuk përballet me të.
është mjaft instructiv një artikull i Zvi Bar’el, gjithashtu në Haaretz, ku ai shpjegon se është naive të mendohet se zhdukja e Hamas-it nga Rripi dhe kontrolli ushtarak i zonës do siguronte sigurinë e ardhshme të Izraelit, duke fajësuar palestinezët për ikje, gjë që sipas Bar’el është një iluzion i rremë.
Bar’el vëren se:
“Mbi 2 milion njerëz jetojnë në këtë enklavë dhe po përjetojnë fatkeqësinë më të madhe të jetës së tyre dhe historisë së popullit palestinez. Kjo nuk matet vetëm me numrin e vdekjeve, që varion midis 50,000 dhe 100,000, por edhe me qindra mijëra të plagosur, jetimë, gra të mbetura pa burrë, uri, sëmundje dhe humbje të së ardhmes për një gjeneratë të tërë”.
“Ky traumat kombëtar me përmasa epike nuk mund të shërohet me vetëm disa qindra kamionë ndihmash humanitare, për të cilat banorët e Gazës kanë paguar me jetën e tyre. Gaza është toka pjellore ku rritet rezistenca kombëtare dhe kjo do të kthehet në një luftë të armatosur edhe më të egër dhe të përhershme kundër Izraelit”.
“Kjo rezistencë mund të mos quhet më Hamas apo Jihad Islamike. Por do të shohim organizata, banda dhe milici që nuk do kenë nevojë për raketa të largëta apo drone eksplozivë. Kur armiku të jetë afër, armët e tyre do të jenë pushkët që kanë në masë, granatat dhe eksplozivët e improvizuar”.
“Izraeli mund të zbulojë se pushtimi i territorit ishte pjesa më e lehtë e luftës, ashtu si zbuluan amerikanët në Afganistan e Irak, dhe siç zbuloi Izraeli gjatë 18 viteve në Liban”.
Ky realizëm i prerë mund të ndihmojë të gjendet një rrugëdalje nga ky ferr. Sepse ekziston vetëm një alternativë për këtë epilog pozitiv dhe ajo është një luftë pa fund, përfundon Bar’el. /Përshtati “Pamfleti” nga “Inside Over”
Lini një Përgjigje