FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Një muaj pas nisjes së sulmit të përbashkët izraelito-amerikan ndaj Iranit, zhvillimet në terren tregojnë se pritshmëritë fillestare të administratës Trump nuk janë realizuar. Ky vlerësim mbështetet edhe nga analiza e inteligjencës italiane, e cila kishte parashikuar një ecuri të ndryshme të konfliktit.
Që në fazat e para, shërbimet sekrete italiane paralajmëruan se konflikti do të zgjatej dhe se nuk ishte realiste të pritej një kryengritje popullore apo një ndryshim regjimi sipas modelit venezuelian. Sipas tyre, reagimi iranian do të mbështetej në krijimin e presionit gradual dhe në shfrytëzimin e kohës si faktor strategjik. Ata informuan edhe qeverinë italiane se qëndrueshmëria e Iranit lidhet ngushtë me infrastrukturën e tij mbrojtëse nëntokësore.
Analistët ushtarakë theksojnë se Irani është përgatitur për një përballje të tillë prej rreth 25 vitesh. Udhëheqja iraniane ka ndërtuar strategjinë e saj duke marrë si të mirëqenë mundësinë e një sulmi nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli.
Në këtë kuadër, investimet nuk janë përqendruar në forcat konvencionale, si aviacioni apo marina, ku epërsia perëndimore mbetet dominuese. Në vend të kësaj, Irani ka zhvilluar një kapacitet të gjerë me dronë dhe raketa, të prodhuara në shkallë të madhe.
Këto kapacitete janë testuar si në përballjet me Izraelin, ashtu edhe përmes analizës së luftës në Ukrainë. Strategjia e përdorur mbështetet në goditje të shpejta dhe të shpërndara, të ndjekura nga tërheqje të menjëhershme.
Gjatë këtij muaji, Irani ka ndjekur një model të përsëritur: lëshimin e valëve të dronëve për të mbingarkuar sistemet kundërajrore, nga vendet e Gjirit deri në Izrael dhe rajone të tjera, të kombinuara me sulme me raketa më të avancuara. Megjithatë, mbetet pyetja se si këto kapacitete vazhdojnë të funksionojnë pavarësisht goditjeve ajrore intensive.
Sipas burimeve të specializuara, përgjigjja qëndron në rrjetin e ashtuquajtur “qytete nëntokësore të raketave”, të ndërtuara në thellësi të zonave malore. Vlerësohet se ekzistojnë 5 deri në 6 struktura të tilla në territorin iranian, përfshirë rajonet Yazd, Tabriz, Kermanshah, Semnan dhe Isfahan.
Më 22 mars, forcat ajrore amerikane përdorën bombardues strategjikë B-1B dhe B-52H për një tjetër sulm ndaj bazës Al-Qadir në Yazd. Sipas analizave, kjo bazë përfshin një rrjet të brendshëm hekurudhor që mundëson transportin e raketave balistike brenda formacioneve shkëmbore. Sistemi lidh zonat e montimit, depot dhe daljet e blinduara, të cilat variojnë nga tre deri në dhjetë.
Këto dalje ndodhen në thellësi 100 deri në 200 metra brenda malit, duke i bërë ato shumë të vështira për t’u goditur edhe nga municionet me depërtim të lartë.
Operacioni zhvillohet në mënyrë të përsëritur: një mjet transporton raketat nëpër linjat e brendshme, del nga një prej daljeve, kryen lëshimin dhe rikthehet me shpejtësi. Nëse një dalje dëmtohet, sistemi ridrejtohet drejt një daljeje tjetër, ndërsa riparimi i saj mund të përfundojë brenda rreth 48 orësh.
Ky model ngjan me rrjetet e tuneleve të përdorura nga Hamas në Gaza dhe Hezbollah në Libanin jugor, çka lidhet me përfshirjen e Gardës Revolucionare iraniane në zhvillimin e këtyre strategjive.
Në thelb, strategjia iraniane synon të përballojë një konflikt të gjatë. Ndërsa Perëndimi mbështetet në epërsinë teknologjike dhe në goditje të shpejta, Irani ka decentralizuar strukturat e komandës dhe ka planifikuar paraprakisht objektivat dhe koordinatat e kundërpërgjigjes.
Burimet vlerësojnë se koha vepron në favor të Iranit, ndërsa motivimi ideologjik dhe fetar kontribuon në ruajtjen e qëndrueshmërisë.
Në përfundim, vlerësimet fillestare të inteligjencës italiane po gjejnë mbështetje në zhvillimet aktuale. Ndërkohë, sipas ekspertëve, Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli nuk disponojnë sasi të mjaftueshme municionesh me depërtim të lartë për të neutralizuar në mënyrë të vazhdueshme të gjitha hyrje-daljet e këtyre strukturave, çka mundëson vazhdimin e kësaj strategjie nga Irani për një periudhë të zgjatur./Përshtatur nga La Stampa
Lini një Përgjigje