FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Nga përdorimi i termit gjenocid deri te krahasimi i luftës së Gazës me konfliktin në Ukrainë, të gjitha provokimet dhe shtrembërimet më të hapura janë legjitimuar gradualisht...
Thirrjet e përsëritura të Donald Trump për të pranuar marrëveshjen e armëpushimit, të drejtuara zyrtarisht të dyja palëve, u pasuan dje nga sulmi i Izraelit ndaj delegacionit të Hamasit në Katar që supozohej se do ta shqyrtonte propozimin. Përgjigja amerikane u përmbajtë në një deklaratë të dobët: "Bombardimi i njëanshëm i Katarit, një komb sovran dhe aleat i ngushtë i Shteteve të Bashkuara që po punon shumë dhe po merr me guxim rreziqe me ne për të arritur paqen, nuk i çon përpara qëllimet e Izraelit apo të Amerikës". Më pas shtoi: "Eliminimi i Hamasit, i cili ka përfituar nga mjerimi i banorëve të Gazës, është një objektiv i drejtë".
Pak a shumë si ajo që po ndodh në Ukrainë, ku thirrjet e Trump për negociata pasohen rregullisht nga bombardime ruse gjithnjë e më të egra, pa ndonjë pasojë të dukshme, të paktën deri më tani. Kjo tregon edhe një herë mospërputhjen e diplomacisë së famshme të Trump, ose më saktë mosekzistencën e saj, duke qenë, në fakt, teatër i pastër, një shpikje propagande pa asnjë bazë, si në Lindjen e Mesme ashtu edhe në Ukrainë.
Mbetet për t’u parë, nëse do të ndodhë diçka, se sa kohë mbështetësit e tjerë të Trump dhe Benjamin Netanyahut, në thelb e gjithë familja e lumtur sovraniste dhe nacional-populiste, nga Viktor Orbán në Hungari deri te e gjithë qeveria italiane, do të jenë në gjendje të vazhdojnë t'i japin një dorë ndihme pa paguar asnjë çmim. Domethënë, sa kohë afiniteti ideologjik, solidariteti personal dhe madje edhe bashkëfajësia e drejtpërdrejtë (të paktën në rastin e Shteteve të Bashkuara) me atë që aktualisht duket të jetë një nga udhëheqësit më të papëlqyeshëm në botë nuk do ta gërryejë seriozisht mbështetjen e tyre.
Deri më tani, nuk duket se ka ndodhur, sigurisht jo në masën e indinjatës në rritje të shkaktuar në të gjithë botën nga sjellja e qeverisë izraelite. Problemi është se e djathta mund të mos paguajë për të gjitha këto, të paktën në Itali, për ndonjë arsye të çuditshme, fashistët italianë kanë tendencë të jenë jashtëzakonisht të indinjuar kur shohin fashistët izraelitë të sillen si fashistë ndaj palestinezëve, megjithëse jo deri në atë pikë sa t'u privojnë votat aleatëve dhe mbështetësve të tyre më të vendosur në vend, por, në një kuptim më të gjerë, ne me siguri do ta paguajmë këtë.
Zhytja e pandalshme e Izraelit në barbarizëm e bën gjithnjë e më të vështirë, të paktën për këdo që nuk është plotësisht i verbuar nga ndasitë partiake, të këmbëngulë në mbrojtjen e dallimeve, kufijve dhe çështjeve parimore që shkalla e masakrave dhe arroganca e akteve dhe deklaratave zyrtare i kanë praktikisht djegur.
Nga përdorimi i termit gjenocid deri te krahasimi i luftës së Gazës me konfliktin në Ukrainë, të gjitha provokimet dhe shtrembërimet më të hapura janë legjitimuar gradualisht, ex post, nga sjellja e qeverisë izraelite. Deri në atë pikë sa në mënyrë efektive të heshtë këdo që refuzoi të ishte bashkëfajtor, madje edhe përballë triumfit, në debatin publik, të argumenteve dhe figurave që janë, për të thënë të paktën, të paqarta ndaj Hamasit, terrorizmit islamist dhe regjimeve arabe.
Katastrofa humanitare në Lindjen e Mesme do të shoqërohet gjithashtu nga një katastrofë politike dhe civile në Perëndim, ku pritet që antisemitizmi, i shfrytëzuar për një kohë shumë të gjatë për të delegjitimuar çdo kritikë, jo vetëm që nuk do të jetë më një tabu, duke supozuar se është ende, por përfundimisht do të bëhet një burim krenarie dhe një shenjë dallimi./Përshtati "Pamfleti" nga "Linkiesta"
Lini një Përgjigje