FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Eine Analyse der Zeitschrift „Foreign Affairs“ argumentiert, dass der Dialog mit dem Kreml notwendig geworden sei, um das Risiko einer direkten Konfrontation zwischen Russland und der NATO zu verringern…
„Ich glaube, wir sollten mit Putin sprechen “, sagte der finnische Präsident Alexander Stubb Anfang Juni in einem Interview. Das war ein bemerkenswertes Eingeständnis. Stubb zählte jahrelang zu den entschiedensten europäischen Politikern, die die Ukraine unterstützten, und war eine der schärfsten Kritiker des Kremls. Doch nun erklärte er gegenüber Journalisten, dass es zunehmend unhaltbar werde, den russischen Präsidenten Wladimir Putin zu ignorieren.
„Diese Grenze wird bestehen bleiben“, sagte er mit Blick auf die 1.340 Kilometer lange Grenze zwischen Finnland und Russland und fügte hinzu: „Irgendwann werden wir die politischen Beziehungen aufrechterhalten müssen.“
Stubb ist nicht der einzige europäische Politiker, der sich in letzter Zeit für eine Wiederaufnahme des Dialogs mit dem Kreml ausgesprochen hat. Der französische Präsident Emmanuel Macron sprach sich bereits im Februar dafür aus, die italienische Ministerpräsidentin Giorgia Meloni im Juni.
Diese europäischen Staats- und Regierungschefs sind zum Teil von der Überzeugung motiviert, dass hochrangige Diplomatie zu einem Abkommen führen kann, das den Krieg in der Ukraine endgültig beendet. Sie werden aber auch von dem Wunsch angetrieben, die zunehmend gefährliche Beziehung zwischen Russland und Europa zu stabilisieren, die zu einem unkontrollierten Wettrüsten, russischen Hybridoperationen auf EU-Gebiet – darunter Brandanschläge in Großbritannien und Drohneneinsätze in Osteuropa – sowie einem wachsenden Risiko einer direkten militärischen Konfrontation geführt hat.
Mit anderen Worten: Europa sucht nach Wegen, eine potenzielle Krise einzudämmen und eine Eskalation zu verhindern.
Die europäischen Staats- und Regierungschefs haben Recht mit ihrem Wunsch, mit Putin zu sprechen. Allerdings fehlt ihnen noch immer ein klarer Plan, wie sie dies tun sollen. Im Kern wissen sie nicht, wer im Namen Europas mit dem Kreml verhandeln soll. Noch wichtiger ist jedoch, dass sie noch nicht festgelegt haben, welche Themen auf der Tagesordnung stehen sollen.
Um diese Fragen zu beantworten, sollte der Kontinent eine „Koalition der Willigen“ bilden. Die europäischen Großmächte Frankreich, Deutschland und Großbritannien sollten sich mit einem osteuropäischen Staat wie Finnland oder Polen zusammenschließen, um mit Putin in Dialog zu treten. Ziel sollte es sein, die Beziehungen zu Moskau zu stabilisieren und gleichzeitig Kiew weiterhin zu unterstützen.
Dies wird die Konfrontation zwischen Russland und Europa nicht beenden, geschweige denn Freundschaft zwischen ihnen herbeiführen. Es könnte jedoch die europäische Sicherheit stärken und dazu beitragen, einen größeren Krieg zu verhindern.
Gefahrenzone
Europas Zurückhaltung, in einen Dialog mit dem Kreml zu treten, hat ihren Ursprung in der Erfahrung.
Përpara pushtimit të plotë të Ukrainës nga Rusia, presidenti francez Emmanuel Macron dhe kancelari gjerman Olaf Scholz u takuan drejtpërdrejt me Putinin në përpjekje për ta bindur të mos sulmonte Ukrainën. Putini, nga ana e tij, u tha atyre se nuk kishte ndërmend të pushtonte vendin, ndërkohë që po përgatiste ofensivën ushtarake.
Pas këtij poshtërimi diplomatik, Evropa vendosi sanksione të gjera ndaj Rusisë dhe iu bashkua Shteteve të Bashkuara në mbështetjen e gjerë ushtarake, financiare dhe politike për Ukrainën. Shumica e vendeve evropiane ndërprenë pothuajse të gjitha kanalet zyrtare të komunikimit me Kremlinin.
Që atëherë, Uashingtoni ka menaxhuar pjesën më të madhe të diplomacisë së krizës me Rusinë për të shmangur përshkallëzimin. Sa herë që vendet e NATO-s shtonin ndihmën për Kievin ose sfidonin vijat e kuqe të deklaruara nga Kremlini, Evropa kishte sigurinë se një zyrtar me përvojë i administratës së Joe Bidenit, si ish-drejtori i CIA-s Bill Burns, do të komunikonte me homologët rusë për të vendosur mekanizma sigurie dhe për të menaxhuar përballjen.
Më pas Donald Trump u rikthye në Shtëpinë e Bardhë dhe emëroi në administratën e tij figura pa përvojë në qeverisje. Steve Witkoff, një zhvillues i pasurive të paluajtshme pa eksperiencë shtetërore, mori detyrën të komunikonte drejtpërdrejt me Putinin. Pete Hegseth, ish-prezantues në Fox News, u emërua në krye të Pentagonit.
Në të njëjtën kohë, Shtëpia e Bardhë filloi të kërcënonte me reduktimin e angazhimit ndaj NATO-s, kritikoi aleatët evropianë për shpenzimet e pamjaftueshme në mbrojtje dhe madje hodhi idenë e aneksimit të Groenlandës.
Ndërkohë, situata e sigurisë së Evropës përballë Rusisë u përkeqësua.
Putini ka deklaruar publikisht se Rusia nuk po përballet vetëm me Ukrainën, por me të gjithë Evropën, pasi vendet evropiane i ofrojnë Kievit armë, zbulim, trajnim ushtarak, teknologji dhe mbështetje financiare.
Kremlini planifikon të rrisë ndjeshëm praninë ushtarake përgjatë kufijve të Bashkimit Evropian dhe ka intensifikuar operacionet hibride kundër vendeve anëtare të BE-së, përfshirë fluturimet e dronëve mbi territorin e tyre.
Në të njëjtën kohë, Rusia po zgjeron me ritme të shpejta arsenalin e saj të raketave dhe dronëve, pikërisht kur marrëveshjet e fundit për kontrollin e armëve mes Rusisë dhe NATO-s janë shpërbërë.
Edhe Evropa ka rritur kapacitetet e saj me raketa me rreze të mesme dhe të gjatë veprimi. Ajo po zgjeron prodhimin e dronëve dhe po teston sisteme të reja armësh. Shumë vende evropiane po i projektojnë këto sisteme posaçërisht për të qenë në gjendje të godasin territorin qendror të Rusisë.
Disa udhëheqës evropianë po shqyrtojnë madje zgjerimin e sistemit të parandalimit bërthamor të kontinentit, qoftë duke lejuar Francën të patrullojë hapësirën ajrore evropiane me bombarduesit e saj strategjikë, qoftë duke u dhënë mundësi vendeve të tjera evropiane të zhvillojnë armët e tyre bërthamore.
Megjithatë, këto masa nuk mjaftojnë për të parandaluar një konflikt.
Në mungesë të mekanizmave të sigurisë dhe kanaleve të komunikimit, arsenalet në rritje mund të çojnë në keqllogaritje dhe përshkallëzim, pasi secila palë bëhet më e frikësuar dhe mbështetet gjithnjë e më shumë te automatizimi dhe inteligjenca artificiale, të cilat janë të cenueshme ndaj gabimeve teknike dhe manipulimeve nga aktorë të jashtëm.
Njëkohësisht, pas anëtarësimit të Finlandës dhe Suedisë në NATO, edhe gjeografia e një përballjeje të mundshme midis Rusisë dhe Evropës është zgjeruar. Koha e paralajmërimit për një sulm të mundshëm me raketa është shkurtuar ndjeshëm.
Për rrjedhojë, Rusia dhe Evropa rrezikojnë të rikthehen në momentet më të rrezikshme të Luftës së Ftohtë, si kriza e raketave në Evropë gjatë viteve 1970 dhe 1980, kur Bashkimi Sovjetik vendosi raketa me rreze të mesme në Evropën Lindore, ndërsa NATO u përgjigj me vendosjen e raketave amerikane në Evropën Perëndimore.
Këtë herë, megjithatë, nuk ekzistojnë më mekanizmat e dikurshëm për të kontrolluar krizën.
Personalja është politike
Gjatë periudhave më të rrezikshme të Luftës së Ftohtë, blloku lindor dhe ai perëndimor shpesh i zgjidhnin mosmarrëveshjet përmes diplomacisë personale.
Në atë kohë, ishte Shtëpia e Bardhë ajo që merrte drejtimin në çështjet më të ndërlikuara, duke ruajtur një linjë të drejtpërdrejtë komunikimi me Kremlinin. Kjo u pa gjatë krizës së raketave në Kubë, kur presidenti amerikan John F. Kennedy dhe udhëheqësi sovjetik Nikita Hrushov komunikuan drejtpërdrejt për të shmangur një luftë bërthamore.
Edhe bisedimet mes presidentit Richard Nixon dhe Leonid Brezhnevit ndihmuan në stabilizimin e marrëdhënieve gjatë viteve 1970 dhe ulën tensionet në Evropë. Por sot Evropa nuk mund të mbështetet më te Uashingtoni.
Prandaj, sipas autorit, ajo duhet të krijojë kanalin e saj të drejtpërdrejtë të komunikimit në nivelin më të lartë me Kremlinin. Do të ishte më e lehtë, dhe për këtë arsye edhe më joshëse, të komunikohej me kreun e shërbimit rus të inteligjencës së jashtme, me këshilltarin për sigurinë kombëtare ose me ndonjë përfaqësues tjetër të Putinit.
Për çështje të kufizuara, si aktivitetet hibride të Rusisë, këto kontakte mund të jenë të dobishme. Megjithatë, nëse synohet një efekt më i gjerë stabilizues, udhëheqësit evropianë duhet të bisedojnë me vetë Putinin.
Kjo mund të jetë e pakëndshme, por presidenti rus mbetet i vetmi person që ka autoritetin për të marrë vendime në Rusi. Kjo do të thotë se Evropa duhet t'i drejtohet Kremlinit përmes udhëheqësve të saj më të rëndësishëm. Asnjë i dërguar i posaçëm nuk mund të krijojë besueshmëri të mjaftueshme në sytë e Putinit.
Meqenëse Bashkimi Evropian dhe NATO nuk ka gjasa të arrijnë konsensus për këtë çështje, përgjegjësia për nisjen e kontakteve duhet të bjerë mbi udhëheqësit e vendeve më të mëdha evropiane.
Së paku, në këtë grup duhet të përfshihen Franca, Gjermania dhe Mbretëria e Bashkuar, 3 shtete që, falë fuqisë së tyre ushtarake dhe ekonomike, përbëjnë një sfidë serioze për Kremlinin. Për t'i dhënë procesit më shumë peshë dhe një këndvështrim nga krahu lindor i NATO-s, grupit duhet t'i bashkohet edhe një shtet që kufizohet me Rusinë dhe ka kapacitete të konsiderueshme ushtarake, më së shumti Finlanda.
Edhe Polonia mund të ishte një përfaqësuese efektive, por aktualisht kryeministri dhe presidenti i saj ndodhen në një konflikt politik të brendshëm. Ky koalicion nuk ka pse të kufizohet vetëm te këto vende. Të gjitha shtetet anëtare të Bashkimit Evropian, aleatët e NATO-s në Amerikën e Veriut dhe Ukraina duhet të informohen rregullisht për bisedimet e grupit. Megjithatë, dikush duhet të marrë drejtimin dhe numri i bashkëbiseduesve duhet të jetë i kufizuar. Një qasje e tillë vendimtare i mundësoi Evropës të përshpejtonte ndihmën ushtarake për Ukrainën dhe duhet të përdoret sërish edhe në diplomacinë për menaxhimin e konfliktit me Rusinë.
Për të vendosur kontaktin me Putinin, ky koalicion mund të përdorë një mjet të një epoke tjetër: një letër personale dhe konfidenciale. Një dokument i shkruar shmang ngarkesën emocionale dhe sikletin që mund të krijojnë takimet ballë për ballë ose videokonferencat, të cilat mund të dalin lehtësisht jashtë skenarit të planifikuar.
Një letër e tillë do t'i jepte Evropës mundësinë të paraqiste me qetësi argumentet e saj për krijimin e kontakteve të rregullta, që do t'u ndihmonin të dyja palëve të përcaktonin kufijtë e pranueshëm të veprimit, të ngrinin mekanizma për menaxhimin e krizave dhe të dallonin sinjalet reale nga zhurma politike apo ushtarake.
Për shembull, letra mund të propozonte krijimin e ekipeve të përhershme dhe linjave të drejtpërdrejta të komunikimit për të diskutuar rregullisht pikat më të ndjeshme të tensionit, si incidentet ushtarake, shkeljet e hapësirës ajrore të NATO-s ose dëmtimet e kabllove nënujore.
Për të tërhequr vëmendjen e Kremlinit, letra mund t'i drejtohej ndjenjës së Putinit për rolin e tij historik, duke sugjeruar se është përgjegjësi e tij, si udhëheqës i Rusisë, të bashkëpunojë me liderët evropianë për të parandaluar një luftë të madhe në kontinent.
Në fund të fundit, trashëgimia e udhëheqësve në Moskë dhe në kryeqytetet evropiane do të gjykohet edhe nga aftësia e tyre për të shmangur një përplasje katastrofike. Evropa duhet t'i kujtojë gjithashtu Putinit se një luftë me NATO-n nuk është në interesin e Rusisë. Rusia nuk mund të fitojë me besueshmëri një konflikt të tillë pa përdorur armët bërthamore.
Në të njëjtën kohë, letra duhet ta ftojë Kremlinin të diskutojë mënyrat për të rishikuar arkitekturën e sigurisë në Evropë, një objektiv që Putini e ka kërkuar prej më shumë se një dekade. Megjithatë, evropianët duhet ta bëjnë të qartë se nuk janë të interesuar për një arkitekturë të re sigurie sipas kushteve të Moskës.
Ata duhet t'i shpjegojnë Putinit se riarmatimi i Evropës është një reagim ndaj politikës agresive të Rusisë dhe se ky proces do të vazhdojë për aq kohë sa Moska përbën kërcënim.
Megjithatë, Evropa do të preferonte ta menaxhonte marrëdhënien e saj konfliktuale me Rusinë jo vetëm përmes forcimit të kapaciteteve ushtarake, por edhe përmes marrëveshjeve të negociuara që kufizojnë rreziqet, ashtu si ndodhi gjatë fazës më të qëndrueshme të Luftës së Ftohtë.
Evropianët duhet t'i bëjnë të qartë Putinit se çdo diskutim serioz për të ardhmen e sigurisë së kontinentit nuk mund të zhvillohet pa një armëpushim në Ukrainë. Ata duhet të theksojnë gjithashtu se Evropa është e gatshme të diskutojë modalitetet e një marrëveshjeje të tillë në partneritet me Kievin dhe Uashingtonin.
Në këtë mënyrë, iniciativa do t'i kalonte Kremlinit. Aktualisht ka pak shenja që tregojnë se Putini është i gatshëm të zhvillojë bisedime serioze me evropianët. Përkundrazi, Kremlini mbetet i përqendruar te marrëdhëniet me administratën Trump. Megjithatë, sipas autorit, në realitet mundësitë që Donald Trump të arrijë një marrëveshje të favorshme për Putinin janë zvogëluar ndjeshëm dhe pritet të vazhdojnë të zvogëlohen.
Për fillim, Shtëpia e Bardhë ka filluar të mbajë një qëndrim më të favorshëm ndaj mbështetjes për Ukrainën. Gjatë samitit të G7-ës në qershor, Trump sinjalizoi se ishte i gatshëm të rivendoste sanksionet ndaj eksporteve ruse të naftës për të ushtruar presion mbi Kremlinin.
Sigurisht, Trump mund të ndryshojë mendim, siç ka bërë shpesh edhe në të kaluarën. Megjithatë, administrata amerikane po humbet gradualisht ndikimin e saj mbi Kievin. Gjatë vitit të parë të mandatit të dytë të Trumpit, Ukraina po humbiste ngadalë territor përballë forcave ruse.
Tashmë, megjithatë, ajo po arrin kryesisht të mbajë vijën e frontit dhe po i shkakton Rusisë humbje gjithnjë e më të mëdha, siç treguan edhe sulmet ukrainase të muajit qershor ndaj objektivave në zonën e Moskës. Ndërkohë, Evropa ka marrë përsipër pjesën më të madhe të ndihmës për Ukrainën. Nëse Putini nuk e ka kuptuar ende se pozita e Rusisë po dobësohet, sipas autorit, ai do ta kuptojë me kalimin e kohës.
Ndërsa humbjet ruse shtohen dhe vendi përballet me vështirësi në rekrutimin e ushtarëve, mungesa e personelit ushtarak do të bëhet një problem i pamundur për t'u injoruar. Gjithashtu, situata e brendshme politike mund të bëhet më e ndërlikuar nëse sulmet ukrainase vazhdojnë të shkaktojnë ndërprerje në furnizimin me energji. Në këto rrethana, Putini mund të pranojë të zhvillojë bisedime me evropianët.
Ai gjithashtu ka të ngjarë të kuptojë se Rusia nuk mund të negociojë një arkitekturë të re sigurie për Evropën vetëm me Shtetet e Bashkuara, duke qenë se vetë Evropa po forcon kapacitetet e saj ushtarake dhe ka dëshmuar një autonomi gjithnjë e më të madhe strategjike.
Natyrisht, forcimi i pozitës së Ukrainës mund të duket si një arsye që Evropa ta shtyjë dialogun me Putinin. Përkrahësit e një qasjeje më të ashpër mund të argumentojnë se, nëse kontinenti po fiton terren, është më mirë të presë derisa Putini të kërkojë vetë bisedime. Ata mund të paralajmërojnë gjithashtu se presidenti rus mund ta publikojë letrën e liderëve evropianë për të krijuar përshtypjen se Evropa po lutet për një marrëveshje. Megjithatë, sipas autorit, ky rrezik mund të zbutet.
Letra duhet të hartohet me një gjuhë që nuk është moralizuese, por që i paraqet udhëheqësit evropianë si aktorë të përgjegjshëm, parimorë dhe të vetëpërmbajtur. Për më tepër, bisedimi me Putinin nuk do të thotë domosdoshmërisht arritje e një marrëveshjeje me të.
Evropa mund të hapë kanalet e komunikimit dhe, në të njëjtën kohë, të refuzojë çdo propozim që bie ndesh me interesat e saj. Gjithashtu, ecuria e luftës mbetet e paparashikueshme. Evropianët mund të shpresojnë se pozita e tyre do të përmirësohet edhe më tej, por nuk kanë asnjë garanci për këtë.
Nëse situata në fushëbetejë ndryshon ose nëse Putini ndihet i rrethuar dhe zgjedh një kurs edhe më të rrezikshëm, Evropa do ta vlerësojë ekzistencën e kanaleve profesionale të komunikimit me Kremlinin. Autori argumenton se një dialog i tillë mund të ndikojë edhe në dinamikat politike brenda vetë Rusisë.
Një numër gjithnjë e më i madh pjesëtarësh të elitës ruse kanë filluar të kuptojnë se lufta po dobëson sigurinë, prosperitetin dhe ndikimin ndërkombëtar të vendit.
Madje edhe disa figura besnike të Putinit, si Herman Gref, drejtori ekzekutiv i bankës më të madhe ruse, kanë shprehur rezerva ndaj vazhdimit të luftës dhe kanë sugjeruar nevojën për një rrugëdalje. Për momentin, këto zëra nuk janë në gjendje të sfidojnë Putinin. Megjithatë, lajmi se Evropa po kërkon të krijojë një rrugë diplomatike me Kremlinin do të arrinte edhe te elitat ruse.
Sipas autorit, nëse Evropa u jep atyre sinjalin se një Rusi më paqësore mund të gjejë partnerë në Perëndim, kjo mund të shtojë pakënaqësinë e brendshme dhe të ushtrojë presion shtesë mbi Kremlinin, qoftë edhe në formën e rezistencës pasive ndaj politikave të luftës.
Që një sinjalizim i tillë të ketë efekt, udhëheqësit evropianë duhet të koordinojnë mesazhet e tyre publike, duke i drejtuar ato ndaj shtresës së arsimuar të shoqërisë ruse. Ndërsa angazhohet në dialog me Putinin, Evropa duhet njëkohësisht të forcojë marrëdhëniet me komunitetin amerikan të politikës së jashtme.
The continent should invest in structured discussion formats with both Democrats and Republicans who have practical experience in negotiating with the Kremlin on European security issues. This would allow Europe to benefit from America’s extensive experience in crisis diplomacy, an area where the continent itself still has little experience.
Gleichzeitig würde dies dazu beitragen, eine gemeinsame Sprache und einen gemeinsamen konzeptionellen Rahmen für die wichtigsten Sicherheitsfragen beiderseits des Atlantiks zu schaffen. Trotz Europas enormer Militärinvestitionen bleibt die Tatsache bestehen, dass ein neues System zur Steuerung der europäischen Sicherheit nicht ohne die Zustimmung und Beteiligung der Vereinigten Staaten aufgebaut werden kann.
Das US-Atomwaffenarsenal, Washingtons Führungsrolle in der NATO und seine Überlegenheit in vielen Militärtechnologien bleiben entscheidende Faktoren. Der Kreml wird zudem fordern, dass die Vereinigten Staaten an jedem möglichen Abkommen mit Europa beteiligt werden. Doch mit Donald Trump im Weißen Haus fehlt Washington die nötige Fokussierung und Expertise, um ernsthafte Gespräche über die Zukunft der europäischen Sicherheit zu führen.
Aus diesem Grund wird ein umfassendes Abkommen voraussichtlich erst nach 2029 zustande kommen. Ein direkter Dialog zwischen europäischen Staats- und Regierungschefs und Wladimir Putin könnte jedoch die Grundlage dafür schaffen. Er könnte vor allem beiden Seiten helfen, die bestehenden Risiken zu bewältigen und so einen verheerenden Konflikt auf dem Kontinent zu verhindern. /Adaptiert aus einer Broschüre von ForeignAffairs/
Lini një Përgjigje