FLASH
Shkruar nga PamfletiDer venezolanische Präsident Nicolás Maduro wurde von US-Spezialkräften entführt. Er wird sich in einem Bundesgericht in New York wegen „Drogen- und Terrorismusverschwörung“ verantworten müssen. Donald Trump kündigte an, die Vereinigten Staaten beabsichtigten, Venezuela zu einem „sicheren Übergang“ zu führen und dessen Ölreserven auszubeuten.
Die Entführung von Nicolás Maduro ist nur der Auftakt zu einer umfassenderen Invasion Venezuelas durch die Vereinigten Staaten. Diese Botschaft vermittelte Donald Trump auf seiner Pressekonferenz am Samstag, dem 3. Januar, in Palm Beach, Florida, wenige Stunden nach dem Einsatz von US-Spezialkräften in Caracas, bei dem der venezolanische Präsident und seine Frau, denen Drogenhandel vorgeworfen wurde, entführt wurden.
„Wir werden das Land so lange führen, bis wir einen sicheren, geordneten und klugen Übergang erreichen können“, versicherte der US-Präsident.
Obwohl der Kampf gegen den Drogenhandel als Vorwand für die Intervention diente, machte Donald Trump keinen Hehl daraus, dass das Hauptziel der Zugang zu Venezuelas Ölressourcen war – den größten der Welt. Dieser Angriff markiert den Höhepunkt monatelanger, zunehmender Spannungen, die mit Luftangriffen auf venezolanische Schiffe begannen, denen Drogenschmuggel in die USA vorgeworfen wurde. Das US-Militär wurde zur Unterstützung dieser Operationen in der Karibik stationiert.
Erfordert das Trump'sche Projekt zur "Herrschaft über Venezuela" den Einsatz von Bodentruppen, was einer faktischen Invasion und einer Kriegserklärung gleichkäme?
Oder beabsichtigt das Weiße Haus, ein fremdes Land von außen zu kontrollieren, wobei die Drohung mit einer zweiten Intervention die Hauptwaffe darstellt? Dieser entscheidende Punkt wurde nicht geklärt, und der republikanische Präsident ließ bewusst Raum für Zweifel.
„Wir sind jetzt vor Ort und bleiben, bis ein sicherer Übergang möglich ist“, erklärte Donald Trump, obwohl die Präsenz amerikanischer Soldaten in Venezuela zum jetzigen Zeitpunkt nicht bestätigt scheint und die am Einsatz beteiligten Streitkräfte das Gebiet bereits verlassen haben. „Wir scheuen uns nicht, Truppen vor Ort einzusetzen“, versicherte er. Gleichzeitig schien er einen neuen Einsatz in naher Zukunft auszuschließen: „Der erste Angriff war so erfolgreich, dass wir wahrscheinlich keinen zweiten brauchen werden, aber wir sind bereit, bei Bedarf eine zweite Angriffswelle zu starten.“
Një pjesë e madhe e konferencës për shtyp iu kushtua kremtimit të operacionit të kryer nga forcat speciale, i cili çoi në rrëmbimin e një kreu shteti, në zemër të kryeqytetit të tij, pa humbje jete nga ana e ushtarëve amerikanë, një demonstrim force i ushtrisë së parë në botë, i destinuar për të dërguar një mesazh jo vetëm në Karakas, por edhe në pjesën tjetër të planetit. “Asnjë komb në botë nuk mund të bëjë atë që kemi bërë ne”, u mburr Donald Trump, duke përçmuar operacionet ushtarake të ndërmarra nga paraardhësit e tij, veçanërisht ata demokratë.
Gjenerali Dan Caine, shefi i shtabit të përgjithshëm amerikan, detajoi misionin e pagëzuar “Absolute resolve”, duke lavdëruar bashkëpunimin e të gjitha komponentëve të forcave të armatosura dhe të agjencive të inteligjencës. I nisur të premten më 2 janar në orën 22 e 46 sipas orës së Uashingtonit, 4 e 46 të mëngjesit të së shtunës sipas orës së Parisit, operacioni kërkoi mobilizimin e 150 mjeteve ajrore, që u ngritën nga rreth njëzet baza tokësore dhe detare, për të hapur një korridor për helikopterët që transportonin forcat e ngarkuara me rrëmbimin e Nikolas Maduro dhe të bashkëshortes së tij, Cilia.
Ushtarët depërtuan në “kështjellën” presidenciale dhe arrestuan kreun e shtetit. Pas shkëmbimeve të zjarrit me forcat lokale, trupat amerikane arritën të ngrihen sërish në ajër me të burgosurit e tyre. Në orën 3 e 29 të mëngjesit sipas orës lokale, 9 e 29 sipas orës së Parisit, Nicolas Maduro dhe bashkëshortja e tij u zbarkuan në USS Iwo Jima, një anije sulmuese amerikane, me qëllim që të dërgoheshin në Nju Jork, ku i pret një aktakuzë para drejtësisë federale. Disa minuta para konferencës për shtyp, Donald Trump ndau në rrjetet sociale një fotografi poshtëruese të udhëheqësit venezuelian: ai shihet në bordin e anijes, i lidhur, me tuta gri, me kufje në vesh dhe maskë mbi sy.
Një operacion me ligjshmëri shumë të pasigurt
Shpjegimet e gjeneralit Dan Caine, sado mbresëlënëse të jenë për aftësitë ushtarake amerikane, nuk i shpërndajnë megjithatë të gjitha pikëpyetjet. Lehtësia me të cilën trupat amerikane depërtuan në kompleksin presidencial, saktësia e informacionit dhe mungesa e të plagosurve apo e dëmeve serioze materiale duket se tregojnë se rezistenca nga ana venezueliane nuk ka qenë e fortë, ose se kapacitetet ushtarake të Karakasit ishin mbivlerësuar. Sipas New York Times, CIA kishte vendosur një ekip agjentësh në terren që nga muaji gusht, gjë që mundësoi mbledhjen e informacioneve të çmuara mbi zakonet e Nicolas Maduro. A kanë përfituar Shtetet e Bashkuara nga bashkëpunimi i dikujt në rrethin e ngushtë të udhëheqësit? Dhe në çfarë gjendjeje ndodhet realisht aparati çavist në pushtet që nga viti 1999? Ditët në vijim do ta bëjnë të mundur vlerësimin e kësaj.
Zyrtarët e administratës amerikane, nga ana tjetër, kanë këmbëngulur disa herë në një element kyç: mes njerëzve të vendosur në terren kishte edhe oficerë të policisë gjyqësore. Shtëpia e Bardhë siguron se bëhet fjalë për arrestimin e një krimineli jashtë vendit dhe jo për pushtimin e një shteti sovran. Nicolas Maduro dhe bashkëshortja e tij janë paditur para një gjykate federale në New Jork për komplot narkoterrorist, që synonte përmbytjen e Shteteve të Bashkuara me sasi të mëdha droge, sipas dokumentit prej 25 faqesh të aktakuzës të bërë publik. Kjo shërben për të justifikuar ligjshmërinë e ndërhyrjes, jo nga këndvështrimi i së drejtës ndërkombëtare, për të cilën Donald Trump duket se tregon pak konsideratë, por më tepër në raport me Kushtetutën amerikane.
Në Shtetet e Bashkuara, është Kongresi ai që ka pushtetin të shpallë luftë, ndërsa autoriteti i presidentit normalisht kufizohet në vendosjen e operacioneve ushtarake të synuara, të shpejta dhe me karakter urgjent, veçanërisht për sigurinë e amerikanëve. Në rast të një vendimi të marrë nga Shtëpia e Bardhë, Kongresi duhet të informohet brenda 48 orësh dhe, nëse operacioni zgjat më shumë se 60 ditë, ai duhet të miratohet me votim. “Kongresi ka prirjen të nxjerrë informacionin”, u shpreh Donald Trump për të justifikuar faktin se të zgjedhurit nuk ishin paralajmëruar. Kreu i ekzekutivit ka vazhduar të gërryejë pushtetin legjislativ që nga fillimi i mandatit të tij të dytë.
Në orët që pasuan njoftimin e operacionit në rrjetin Truth Social të Donald Trumpit, të zgjedhurit, si republikanë ashtu edhe demokratë, për pjesën më të madhe ruajtën një heshtje të kujdesshme. Kryesisht sepse figura e Nicolas Maduro, një udhëheqës autoritar që u mbajt në pushtet me forcë pasi humbi zgjedhjet dhe që e ka zhytur vendin e tij në mjerim, është shumë jopopullore në Shtetet e Bashkuara, ku jeton një komunitet i madh refugjatësh venezuelianë kundër çavizmit.
Vetëm Mark Warner, senator demokrat dhe nënkryetar i komisionit të inteligjencës në Senat, publikoi një deklaratë duke kujtuar kompetencat e secilit në çështjet e ndërhyrjeve të jashtme dhe duke shtruar pyetjen që tashmë përshkon të gjitha kancelaritë në mbarë botën, veçanërisht në Europë: “Nëse Shtetet e Bashkuara i japin vetes të drejtën të përdorin forcën ushtarake për të pushtuar dhe kapur udhëheqës të huaj që i akuzojnë për sjellje kriminale, çfarë e pengon Kinën të pretendojë të njëjtin autoritet mbi udhëheqësit e Tajvanit? Çfarë do ta pengonte Vladimir Putinin të thërriste një justifikim të ngjashëm për të rrëmbyer presidentin ukrainas? Pasi kjo vijë kalohet, rregullat që frenojnë kaosin botëror fillojnë të shemben dhe regjimet autoritare do të jenë të parat që do të përfitojnë.”
Fitimet, busulla e rendit të ri botëror
Sapo ka nisur, viti 2026 premton të riformësojë edhe më thellë rendin botëror, tashmë seriozisht i tronditur që nga rikthimi në pushtet i Donald Trumpit në janar 2025. Me busullën kryesore gjeopolitike të përqendruar te perspektiva e fitimeve gjigante. Për Donald Trumpin, prerja e kokës së regjimit çavist lejon çlirimin e aksesit në rezervat e hidrokarbureve të vendit për kompanitë amerikane. Fjala naftë u përmend jo më pak se 20 herë gjatë konferencës për shtyp. “Ne do t’u kërkojmë kompanive tona shumë të mëdha amerikane të naftës, më të rëndësishmet në botë, të ndërhyjnë, të investojnë miliarda dollarë, të riparojnë infrastrukturat e dëmtuara rëndë, të ndajnë infrastrukturat e naftës dhe të fillojnë të gjenerojnë të ardhura për vendin”, shpjegoi presidenti, i cili përsërit vazhdimisht se Shtetet e Bashkuara janë grabitur në kohën e nacionalizimit të rezervave të naftës, nën Hugo Chavezin, paraardhësin e Nicolas Maduro.
Por pasi të kalojë glorifikimi i suksesit ushtarak, Shtetet e Bashkuara rrezikojnë të përballen me një situatë lokale të vështirë për t’u menaxhuar, në një vend ku Kina dhe Rusia kanë interesa. “Ne do t’ua shesim atyre naftën”, e mbylli shkurt Donald Trump, në një formulim që tregon njëkohësisht se ai i konsideron tashmë rezervat e hidrokarbureve si të vetat dhe se prizmi tregtar është i vetmi që ka rëndësi në sytë e tij në marrëdhëniet ndërkombëtare.
Donald Trump also aims to revive the Monroe Doctrine in his own way. Created in 1823 by President James Monroe to end European colonialism in the Americas in exchange for American non-intervention in Europe, this policy evolved into a justification for US military interventions in Latin America, with a sphere of influence that extends throughout the American continent. The United States, however, has a difficult past in Latin America, with many unsuccessful attempts to reshape the ruling regimes to its will. As for Nicolás Maduro, while he was in power in Caracas, he represented an authoritarian and corrupt leader. In prison in New York, he also symbolizes the American imperialism hated in the rest of the continent.
Donald Trump, who already sees himself as the lord of the Caribbean, seems a little worried about this. During the press conference, he made a barely concealed threat to the Castro regime in Cuba, which could be the next country on the list. “I think we’re going to end up talking about Cuba, because Cuba is currently a nation in decline, a nation in very serious difficulties,” he explained, before handing over the floor to his secretary of state, Marco Rubio, born in Florida to a family of Cuban exiles opposed to communism. “If I lived in Havana and were in government, I would be at least a little worried,” he added . The kind of warning that the Trump administration has been issuing to Nicolás Maduro for months./ Adapted from Le Monde, Pamphlet
Lini një Përgjigje