Zgjerimi në 48 skuadra solli surpriza dhe histori frymëzuese, por faza e grupeve u kritikua për mungesën e garës së fortë dhe rrezikut për favoritët.
Formati i ri i Kupës së Botës me 48 skuadra ka prodhuar histori të veçanta dhe ka sjellë kombëtare të reja në skenën më të madhe të futbollit. Megjithatë, debati mbi efektivitetin e tij mbetet i hapur.
Historia më e spikatur është ajo e Kepit të Gjelbër (Cape Verde), që arriti të kualifikohej për herë të parë në fazën me eliminim direkt, duke lënë jashtë Uruguain. Ky sukses konsiderohet një argument në favor të vendimit të presidentit të FIFA-s, Gianni Infantino, për zgjerimin e turneut në 48 ekipe.
Megjithatë, ndërsa skuadrat më të vogla krijuan histori frymëzuese, kombëtaret favorite kaluan fazën e grupeve pa u përballur me presion të madh.
Një nga arsyet ishte fakti që edhe katër skuadrat më të mira të vendeve të treta siguruan kualifikimin. Për më tepër, FIFA përdori për herë të parë përballjet direkte si kriterin kryesor të ndarjes së skuadrave me pikë të barabarta, përpara golavarazhit.
Si rezultat, katër skuadra siguruan vendin e parë në grup një ndeshje para fundit, ndërsa pesë kombëtare u eliminuan po aq herët.
Histori të reja në skenën botërore
Edhe pse yjet si Lionel Messi, Kylian Mbappe, Erling Haaland, Cristiano Ronaldo dhe Harry Kane dominuan garën për "Këpucën e Artë", një pjesë e rëndësishme e turneut u përqendrua te historitë e skuadrave më pak të njohura.
Kepi i Gjelbër, një shtet ishullor në Oqeanin Atlantik, befasoi duke marrë barazim pa gola ndaj kampiones së Evropës, Spanjës, dhe më pas një barazim 2-2 me Uruguain. Barazimi ndaj Arabisë Saudite në ndeshjen e fundit i siguroi vendin e dytë në grup dhe një përballje me kampionen në fuqi, Argjentinën.
Portieri 40-vjeçar Vozinha u shndërrua në një fenomen në rrjetet sociale. Numri i ndjekësve të tij në Instagram u rrit nga rreth 50 mijë para ndeshjes me Spanjën në mbi 16 milionë pas përfundimit të fazës së grupeve.
Edhe Curaçao, shteti më i vogël që ka marrë pjesë ndonjëherë në Kupën e Botës, fitoi pikën e parë në histori kundër Ekuadorit, ndërsa Republika Demokratike e Kongos siguroi kualifikimin si një nga skuadrat më të mira të vendeve të treta pas barazimit 1-1 me Portugalinë.

Gjithashtu, Bosnja dhe Hercegovina, Kanadaja, RD Kongo, Egjipti, Bregu i Fildishtë dhe Afrika e Jugut arritën për herë të parë në fazën me eliminim direkt.
Megjithatë, zgjerimi i turneut nxori në pah edhe diferencat mes konfederatave.
Afrika pati një paraqitje mbresëlënëse, pasi nëntë nga dhjetë përfaqësueset e saj kaluan grupet. Në të kundërt, Azia regjistroi vetëm tri fitore në 27 ndeshje dhe vetëm Australia e Japonia siguruan kualifikimin. Edhe përfaqësueset e CONCACAF-it, përjashtuar tre vendet organizatore, patën rezultate zhgënjyese.
Mungesa e rivalitetit
Pavarësisht historive pozitive, kritikat ndaj formatit të ri janë të shumta.
Nga 12 skuadrat favorite të turneut, vetëm Kanadaja dhe Portugalia nuk fituan grupet e tyre. Zgjerimi në 12 grupe e bëri shumë të vështirë krijimin e grupeve të forta që mund të rrezikonin favoritët.
Trajneri i Ganës, Carlos Queiroz, skuadra e të cilit u kualifikua nga vendi i tretë, e quajti formatin e ri "të zakonshëm dhe pa vlerë", duke argumentuar se mundësia për t'u kualifikuar edhe nga vendi i tretë ul ndjeshëm rëndësinë e ndeshjeve.
Vendimi i FIFA-s për të përdorur përballjet direkte si kriter kryesor ndikoi gjithashtu në ritmin e garës. Në ndeshjet e fundit të grupeve, nëntë skuadra nuk kishin më objektiv real: katër e kishin siguruar vendin e parë, ndërsa pesë ishin eliminuar.
Statistikat tregojnë se diferenca mes skuadrave ishte më e madhe se në edicionet e kaluara. Plot 18 ndeshje të fazës së grupeve përfunduan me fitore prej tre ose më shumë golash diferencë, krahasuar me vetëm pesë në Botërorin e vitit 2022.

Mesatarja prej 2.99 golash për ndeshje është më e larta që nga futja e formatit me 32 skuadra në vitin 1998.
Një tjetër problem ishte sistemi i kualifikimit të vendeve të treta. Skuadra si Skocia dhe Koreja e Jugut, që përfunduan me tri pikë, u detyruan të prisnin disa ditë për të mësuar fatin e tyre, ndërsa ekipet që luanin më vonë kishin avantazhin të dinin saktësisht rezultatin që u nevojitej për t'u kualifikuar.
Në përfundim, zgjerimi i Kupës së Botës ka krijuar histori të reja dhe ka zgjeruar përfaqësimin global të futbollit. Megjithatë, kritikat për mungesën e rivalitetit në fazën e grupeve dhe për avantazhin që u krijohet skuadrave favorite tregojnë se debati mbi formatin e ri mbetet i hapur. /Përshtatur nga BBC/
Lini një Përgjigje