FLASH
Shkruar nga PamfletiBrenda një mekanizmi ku askush nuk bie rastësisht... dosje, pazare dhe thika pas shpine
Në këtë vend, askush nuk bie për moral dhe askush nuk ngjitet për meritë, sepse ekuilibrat e vërtetë të pushtetit nuk ndërtohen mbi ide, por mbi dosje, mbi varësi të ndërsjellta dhe mbi një sistem frike ku secili mban në xhep sekretin e tjetrit si garanci për mbijetesën e vet. Prej vitesh, kjo arkitekturë nuk është drejtuar nga parime, por nga njerëz që dinë kur të heshtin dhe kur të flijojnë të afërmit e tyre politikë për të shpëtuar strukturën.
Edi Rama e ka ndërtuar pushtetin e tij mbi një parim të thjeshtë: të mos përballet kurrë drejtpërdrejt, por të manovrojë, të pranojë në dukje, të tërhiqet një hap prapa vetëm për të fituar kohë dhe për të zhvendosur goditjen drejt dikujt tjetër. Çdo valë presioni ndërkombëtar, çdo hetim i hapur, çdo dosje që del në sipërfaqe nuk është kundërshtuar, por është përthithur nga ai si pjesë e lojës, sepse Edi Rama nuk lufton për pafajësi, lufton për mbijetesë, duke lejuar që emra të bien rresht pas rreshti, për sa kohë emri i tij të jetë i fundit në listë.
Belinda Balluku nuk ka qenë thjesht ministre, por nyje e një sistemi nga ku kalonte paraja e shtetit, zemra financiare e pushtetit përmes energjisë dhe infrastrukturës, dhe pikërisht për këtë arsye ajo u kthye nga aset në rrezik në momentin që kontrolli mbi këto rrjedha nisi të prishë balancat e brendshme. Rënia e saj nuk ishte rastësi dhe nuk ishte drejtësi, por pjesë e një procesi të brendshëm korrigjimi, ku sistemi i mbyll plagët duke flijuar ata që kanë filluar të duken të rrezikshëm për mbijetesën e tij.
Sali Berisha nuk sundon më, por ende shërben, sepse ekzistenca e tij politike është bërë pjesë e arkitekturës së frikës dhe polarizimit, një figurë që mbahet gjallë për t’u përdorur si fantazmë e përhershme e kaosit, si armë psikologjike kundër çdo përpjekjeje për ndryshim të vërtetë. Për sa kohë ai prodhon tension dhe përçarje, ai tolerohet. Ditën që pushon së shërbyeri si rrezik artificial, ai do të braktiset pa zhurmë, ashtu siç janë braktisur të tjerë para tij.
Ilir Meta e ndërtoi ngjitjen e tij mbi marrëveshje që nuk janë shkruar kurrë dhe mbi pazare që nuk janë pranuar kurrë publikisht, por që kanë qenë gjithmonë pjesë e normales politike në këtë vend. Ai nuk ra sepse u zbulua, por sepse u bë i panevojshëm dhe nisi të bëjë 'gjelin e krekosur' duke mbajtur mbi shpinë krime monstruoze.
Sipas vlerësimeve të shërbimeve partnere dhe raporteve të agjencive europiane të sigurisë, grupet kriminale me origjinë shqiptare kanë filluar të ndryshojnë ekuilibrat e tregjeve të kokainës në disa korridore europiane, duke ndikuar në rrjetet e shpërndarjes e në balancat tradicionale të çmimeve dhe duke futur panik tek struktura që zakonisht veprojnë në heshtje. Kur rrugët e kokainës lëkunden, mos prisni të reagojnë mediat. Reagojnë shërbimet, agjencitë dhe vetë shtetet.
Në të njëjtat analiza, Shqipëria është përmendur gjithnjë e më shpesh si një territor me risk të lartë për qarkullimin e kapitalit informal, ku sektorë të caktuar të ekonomisë, ndërtimi, turizmi dhe pasuritë e paluajtshme, shihen si potencialisht të ekspozuar ndaj valëve të parasë me origjinë të errët. Këto nuk janë më thashetheme politike, por tema që trajtohen në raportime të mbyllura, në tryeza teknike dhe në alert-e ndërkombëtare.
Kur këto ekuilibra prishen, shërbimet partnere nuk kërkojnë deklarata, retorikë dhe dalje publike. Por kërkojnë figurë përgjegjëse, një qendër simbolike graviteti, një emër që duhet të mbajë peshën e krizës së perceptuar prej tyre. Në këtë narrativë që ndërtohet larg kamerave, emri i Edi Ramës qarkullon jo si aktakuzë formale, por si perceptim i një figure qendrore pushteti, si një “peshkaqen” politik që duhet rrethuar, jo goditur drejtpërdrejt.
Dhe në këtë fazë, sjellja e tij ndryshon. Ai nuk sillet më si një lider që mbron rrethin por si një njeri që lufton për mbijetesë, ku çdo figurë bëhet e sakrifikueshme, çdo mbështetje bëhet e përkohshme dhe çdo arrestim i figurave pranë tij bëhet instrument për të fituar kohë... /Pamfleti
“Premtimi u bë sepse duhej atëherë. Tradhtia bëhet sepse duhet tani.”
– Niccolò Machiavelli
Bravo!
1 NUK IKE ALTIN DUMANI PA BERE REFORMA DREJSI TE TJERA DHE REFORMA TE RWJA NE POLICI ADMISTRATIVE REFORNA VULLNETARE KOMUNUTETI REFOTMA DIVIZJONE RWFIEMA SHTETERORE REFOMA CI VILE
Nje skaner i vertete.
Saktë e bukur….