FLASH
Shkruar nga Pamfleti
This first part of my memoirs, which covers a period of twenty years; 1928 - 1949, I dedicate to all those who lived and suffered like me in Albania, to the inhuman deprivations and sacrifices of my parents and my entire family. I extend my devotion to the many Africans forced to emigrate in search of better life conditions, to all the soldiers who were forced to fight in a foreign country, to the transitory ideals and many of them, not have revisited their families and are buried in a foreign country, for all those oppressed by dictatorial regimes and those unjustly sentenced to death, for prisoners, for those who have suffered unimaginable torture.
Repatriation of compatriots. The lights of hope come on...!
Around mid-January 1948, some compatriots were alerted to be ready to depart. After a few days of waiting in Durrës, the first group of 205 Italians began to embark on February 11, followed by another group on the 24th.
I learned later that three days before departure, they were locked in a silo, where they were also checked for feces, to recover all the golden objects that may have been swallowed before. They passed through customs on buffalo skins, and the luggage underwent a thorough inspection, where various valuable objects were searched. In June, the office where I worked was moved to a new building, equipped with machinery from Germany, which had as compensation for war damages.
A new factory has been given the name "Enver Hoxha Factory", in homage to the general secretary of the Albanian Communist Party. The walking distance to work doubled. At that time, there were no services with trams, buses and there were no bicycles either. For lunch I had to deal with the canteen mess. Sundays were the only day off. I don't remember the exact date, but if I'm not mistaken, it was around the middle of 1948, when Yugoslavia was excluded from the union of communist countries.
Marshal Tito, in order to accept and practice the communist doctrine, claimed a role of independence in their relations with the countries of the West. This behavior caused his expulsion, and as a consequence the severing of diplomatic relations with Albania, which had remained loyal to Moscow. All Yugoslav citizens were expelled from Albania. These facts; and others, determined some small changes in the behavior of the Albanian Government, in the treatment of the Italians.
First, economic changes, a wage equal to that received by Yugoslavs and other former foreign workers; this increased the availability of money and created opportunities for us to visit the "Dajti" hotel, reserved only for foreigners.
"Dajti" and "Vollga" in Durrës belonged to the "Grand Hotel Company", built by the Italians before the war. An oasis and prosperity, in a sea of misery. If I may be permitted to make a judgment of intentions, and I think I am correct, in saying that this change of treatment for the Italians, was somewhat the calculated result.
Our semi-prisoner status could not last forever, and when the long-awaited moment of repatriation came, anyone could be enticed to stay. In the following months, the situation in general can be considered slightly improved. Twice a week, we found ourselves in the ballroom at "Dajti", a large orchestra enlivened our evenings.
Rhapsody and other genres of classical music were played on demand; this ended in a small celebration. In this hall, I learned to move my first steps in dans. I have seen the birth of new love and the end of several marriages: when the period of separation from the family exceeds certain limits, one cannot live only in hope.
It was not allowed for women to have illicit relations, they would be accused of prostitution and sentenced to forced labor, for re-education. I saw them often, on their way to work, escorted by the police; but these prostitutes were replaced by many mothers who had their husbands in prison and were forced into prostitution to survive.
The unwary, infected with venereal disease, in order to have the opportunity to be cured, were forced to report the woman who had transmitted the disease to them. These strict measures imposed by the communist regime did not have the desired effect of eliminating the oldest profession in the world. On the single day of the holiday, people don't have many options for how to spend their time; break in the morning and walk in the afternoon, in the crowd on the boulevard, in two lanes that divided the city, passing from the big center, to "Skënderbej Square", and the ministries at the top.
The Orthodox Church was located near the center of the intersection; ahead, on the opposite side, was Hotel-Restaurant "Londra". I came here often to enjoy the Turkish coffee, brewed in small tin pots on a brazier built into the wall behind the counter. Those few rich idlers did not come to public places very often, the police often pulled them over and forced them into forced labor for road maintenance.
Viti 1948, kaloi me shpejtësi, frekuentimet javore në “Dajti”, në shoqërinë e shumë miqve, ndihmoi në zbutjen e tensioneve dhe për të krijuar një vel harrese, për problemet që na rrethonin çdo ditë. Unë dhe motra ime Albina, ishim frekuentuesit e rregullt të sallës së vallëzimit të hotelit. Pas rivlerësimit të pagave, mundësitë ekonomike nuk mungonin, por nuk kishte dyqane për të blerë mallra dhe për t’i shpenzuar paratë, në mënyra të ndryshme.
Doktor Mandolini
Unë nuk e di se kush më informoi për fatin e Dr. Mandolins! Ai u dënua me vdekje, kishte pasur një ndërhyrje nga Qeveria italiane dhe dënimi u ndryshua me njëqind e një vjet, më pas reduktohet në njëzet vjet, për shkak të interesimit të Di Vittorio, atëherë sekretar i CGIL.
Kur shkova për herë të parë për t’a gjetur atë, në pavijonin e trembëdhjetë të sëmundjeve infektive të Spitalit Civil në Tiranë, ku vetëm për të dal nga burgu, ai kishte rënë dakord, për të ushtruar profesionin e tij, si mjek.
Erdhi tek unë, por së pari nuk e njoha, kishte veshur një palë pantallona dhe xhaketë të rreckosur, këpucët e një ngjyrë të ndryshme, në fytyrën e tij shihej shumë vuajtje. Unë u ktheva disa ditë më vonë, për t’i sjellë rroba, që nëna ime i kishte nxjerre nga gardëroba e veshjeve të babait tim. Ai nuk u lejua të largohet nga reparti. Në muajt në vijim, kam kaluar me të disa të diela pasdite dhe ai më tregonte detajet e të gjitha torturave, që kishte duruar.
Pyetjet rraskapitëse, kërcënime për të thënë atë për të cilën ata ishin të interesuar, duar të lidhura e përherë në kyçe, mbajtja për orë të tëra, me këmbë të zbathura në ujë. Disa ditë pa ushqim, të padurueshme gudulisjet e furrtareve në gotat e pijes, shenjat e gotave ishin në gjoksin e tij të zhveshur, kalonte disa ditë për të pastruar duart e tij, me tualete të bllokuar.
Ai kishte një zemër shumë fisnike, për të kultivuar ndjenjën e hakmarrjes. Atij i besuan të kujdesej për të plagosurit, mbështetësit e komandantit Marcos, në luftën e vazhdueshme guerile në Greqi, për të rrëzuar qeverinë dhe zëvendësimin e saj, me një komuniste.
Dy oficerë gjermanë, që ishin për një kohë të përbashkët në burg me Mandolin, kishin detyrën që të jepnin gjak, për nevoja të spitalit për transfuzion. Njëri prej tyre, më tha një ditë; “Ata kanë nevojë për gjakun e barbarëve”, një aluzion të qartë, në barbarizëm të shqiptarëve…!
Ditët e para të prillit të vitit 1949, me rastin e festës së Pashkëve, Dr. Mandolini arriti të marrë një leje të veçantë dhe të marrë pjesë me ne, në darkë të organizuar në sallat e Hotel “Dajtit”, me pjesëmarrjen e shumë bashkatdhetarëve. Pas periudhës së burgimit, kjo ishte hera e parë, që ai pranoi mundësinë e kthimit, për të jetuar.
Unë mbaj mend se me kërkesën e saj, orkestra luajti një këngë nga të preferuarat e tij: “Pluhuri i yjeve”. Në mbrëmje u ndamë me premtime që të takohen përsëri shpejt, unë kurrë nuk do të kisha imagjinuar, se disa vjet do të kalonin para se unë ta takoja përsëri.
Unë e pashë atë herën e fundit në stacionin e trenit, Pesaro në vitin 1968, Ai me tha se do të shkoj për të punuar për Sinigallia; “çimentim i kolonës në një strukturë në det”. Përfituam një orë, duke pritur për një telefonatë që e thirri atë; më përqafoi mua menjëherë dhe vrapoi. Ai vdiq në vitin 1972, por ende jeton në kujtesën e të gjithë atyre, që e njihnin atë!!!
Mund të kthehemi, në vendin tim të lindjes!
Më 18 prill, babai im është paralajmëruar për të shkuar menjëherë për Durrës dhe të paraqitet për imbarkim. Për ne, kjo ishte si një rrufe në qiellin e kaltër, askush nuk e priste një vendim kaq të papritur, me një paralajmërim vetëm prej tre ditësh. Lista e udhëtarëve, ishte e përbërë nga 56 emra, nuk përfshihej i imi dhe i mbesës time, Nina. Kam marrë një leje në fabrikë, disa ditë; duke përgatitur shpejt çdo gjë, që mund të mbanin në valixhet, pjesa tjetër, u braktis.
Pas përpjekjeve pa sukses, për të marrë një mjet transporti, bashkë me të tjerë ishin të detyruar të punësojmë një karrocë, e tërhequr nga një kalë i dobët. U nisëm nga Tirana në mbrëmjen e 19 prillit, nuk kishte kohë për të paralajmëruar, as për t’u përshëndetur me miqtë. Vetëm një shok pune shqiptar, Petrit Toptani, një ish-fisnik, i kthyer nga regjimi në punëtor, më shoqëroi rrugës, duke ecur përbri karros; “I tregoni të vërtetën Italisë, në lidhje me komunizmin,” ishin fjalët e fundit, që ai tha për mua, me zë të lartë.
Udhëtimi vazhdoi gjatë natës, me trak truket e kalit. Në rreth gjysmën e rrugës, në mes të një malore, ne kemi qenë të detyruar, për të shtyrë karron; Ngarkesa ishte shumë e rëndë, për një kalë të paushqyer. Ne mbërritëm në Durrës, në mëngjesin e datës 20: kemi kaluar dymbëdhjetë orë, për të udhëtuar 38 km. Na priste kunati im, Kamoni, i njoftuari me telegram.
Ai kishte ardhur për të thënë lamtumirë vajzës e tij, Nina dhe dha lejen për të përfshirë atë, në listën e udhëtarëve. Me aq sa unë isha i në dijeni, problemi ishte i zgjidhur pa ngatërresa, si pjesëtarë të së njëjtës familje. Ne e kaluan natën në Hotel “Vollga”, e cila ndodhesh përballë detit, pranë portit. Në mëngjesin e datës 21, jemi ngritur dhe menjëherë kemi shikuar nga dritaret, nga ku mund të shiheshin anijet e ankoruara në port, por nuk dallohej shtetësia e tyre.
Ne kishim frikën se mos zgjateshin ditët, ndoshta javët për të qëndruar në hotel; Kjo kishte ndodhur tashmë me grupet e tjera, të riatdhesuar më parë. Disa orë pas dyshimit tonë dhe mos besimit, frika papritmas u zhduk; ne nuk mund të kuptonim se si disa mrekulli, mund të ndodhnin në një hapësirë të tillë, të shkurtër kohe.
Në mesditë po drekonim në hotel dhe më pas menjëherë, erdhën për të na marr dhe na shoqëruar në doganë. Kamoni, nuk është lejuar të hyjë brenda tek hyrja, ai na përshëndeste, duke tundur një shami.
Në pasditen e vonë, kemi hyrë në anijen “Laura”, që po priste për ne në bankinë. Litarët e ankorimit të një anije të madhe sovjetike, penguan anijen tonë, për të përdorur pajisjet në bord, për ngarkesën e bagazheve tona dhe na u desh të tërhiqnim ato, duke përdorur një pasarele të bordit, me rrezikun e rënies në det.
Disa marinarë rusë, talleshin dhe qeshnin me këtë veprim. Kapiteni dhe ekuipazhi i “Lauras”, na pritën shumë ngrohtësisht, na dhanë menjëherë pije, bukë të bardhë dhe mortadela; të cilat kishim kohë që ne, nuk i kishim përdorur në tryezat tona. Së fundi ne kemi qenë në gjendje, për të dhënë një përgjigje për një seri ngjarjesh, që janë të pakuptueshme për ne.
Kapiteni na informoi, se ne ishim subjekt i një shkëmbim mes dhjetëra shqiptarësh, të shpëtuar në brigjet e Pulias, të zbarkuar në mëngjes. Atje i dalluam në Doganë, izoluar në një tarracë dhe të ruajtur nga policia.
Unë kurrë nuk e dija nëse ishte e vërtetë fundosja, apo një përpjekje për t’u larguar. Anija që na priti’ ishte përdorur për të transportuar mallra, nuk ishte e pajisur me kabina pasagjerësh.
Ne u vendosëm në vend të mirë, në një stive dyshekësh. Natën, u shtrimë në kolltukë, kemi dëgjuar zhurmën e helikave dhe lëkundjet nga valëzimi të anijes që na paralajmëroi, se koha e shumëpritur kishte ardhur, kishim lënë përgjithmonë Shqipërinë.
Unë mendoj se atë natë, askush nuk mundi të flinte. Herët në mëngjes, ne kemi qenë të gjithë në kuvertë. Anija e vogël, e marinës, që e kishte pritur në kufirin e ujërave territorial, kaloi pranë nesh shpejtë; komandanti, me megafon, i cili dha përshëndetjen e parë të Atdheut. Edhe sot, pas më shumë se gjysmë shekulli, unë kam emocione, kur kujtoj këtë episod.
Ora ishte rreth 10:00, në mëngjes, kur pamë të shfaqet në horizont “tokën e bekuar dhe morëm erën amtare, e cila na dha puthjen e mirëseardhjes”!
Anija lëshoi spirancën në portin e Brindizit: gëzimi ynë ishte i madh, edhe pse mbuluar nga mendimin e shumëpritur, për t’u kthyer në shtëpi. “Por si gjithmonë në sytë e t’u, liria, drita shkëlqen atë ndriçim të madh, që shpëton botën. Tek ty do të kemi besim edhe në qoftë se ty të vrasin”!
Ndërsa ne ishim duke pritur për të zbritur në tokë, njerëzit ishin mbledhur në bankinën e, tundnin flamuj të kuq dhe himnizonin komunizmin. Disa prej nesh, iu përgjigjën me britma, për të shkuar në Shqipëri, për të provuar frytet e doktrinës së tyre!
Grindjet verbale rritën më tej tonin, dhe kur zbritëm në shkallët e para, u transformuan në rrahje. Një ndërhyrje e shpejtë, për të na ndarë, dhe ne kemi përfunduar të mbyllur, në hyrje të një hoteli të madh ndërkombëtar. Disa agjentë të shërbimit informative, pyesnin mbi tema të ndryshme, ata donin të njihnin mbi situatën reale në Shqipëri. Ata tashmë ishin të njohur, për shumë detaje që ne nuk e dinim.
Eventually, we were divided into two groups, those who wanted to leave immediately with their families and others who chose to stay, waiting to be transferred to a refugee center for qualification, which would entitle them to the benefits and benefits of provided by law./ Memorie.al
Lini një Përgjigje