FLASH
Shkruar nga Pamfleti
"The Spectator" has published new details about the future ambassador of Albania in London, Uran Ferizi, who went to England illegally by truck when he was only 17 years old.
While his difficult and extraordinary journey is shown in detail, it is emphasized that Ferizi had nothing but the clothes he was wearing when he arrived in Great Britain in 1998.
Journalist Alasdair Palmer says he first met Uran Feriz more than a decade ago and learned about his story then.
"He told me he had been determined to go to Britain since he was 15 years old. He decided he wanted to study at Oxford University, in part because his father had cited an Oxford education as an example of something his son could not achieve. This had filled young Uranus with a powerful desire to prove his father wrong. He felt that there was no future for him in Albania. His parents had lost most of their savings when their bank invested in a Ponzi scheme that bankrupted millions of Albanians.
With the help of his family, the teenager Uran Ferizi managed to collect the 300 German marks then needed to buy a place on a clandestine boat from Albania to Italy. That boat was built to accommodate seven people. More than 30 entered it. Italian police patrolled the Adriatic. To avoid them, smugglers chose a route that meant a journey that should have taken 30 minutes took several hours. The sea that night was extremely rough. Another boat left at the same time and from the same place. It landed somewhere between the coasts of Albania and Italy. All on board drowned. Uranus did not know this at the time. He only found out when he called home and discovered that his mother thought he was dead: she assumed he had been on the boat that sank. The news in Albania had been full of disasters.
Uranit iu desh të notonte, me rrobat e tij, 200 jardët e fundit për të arritur në Itali: ekuipazhi urdhëroi të gjithë pasagjerët të zbrisnin nga varka kur ajo ishte ende jashtë detit. Kur më në fund doli nga uji, ai eci për gjashtë orë për të shkuar në Brindisi. Kontrabandistët që organizuan varkën i thanë atij se mund të merrte një taksi për në Milano prej andej. Ai i dha 150 markat e tij të çmuara gjermane një taksisti. Një Uran plotësisht i rraskapitur u rrëzua në kabinë. Kur u zgjua, shoferi i taksisë i tha se ishte në Milano. Vetëm kur arriti në stacionin hekurudhor kuptoi se nuk ishte: ai ishte ende në Brindisi.
I uritur, i ftohtë, rrobat e tij mezi thahen dhe tani pa para, vendimi racional mund të kishte qenë të hiqte dorë nga shkuarja në Oksford. Por Urani hipi në një tren që shkonte në veri për në Milano. Detyra e tij e parë ishte se si të shmangte grumbulluesin e biletave. Ai u ul në një karrocë përballë një zonje dinjitoze italiane, e cila i kishte ardhur keq teksa qëndronte duke u dridhur në stacion. Ai i tregoi asaj për udhëtimin e tij të fundit dhe për mashtrimin nga taksisti për të gjitha paratë që i kishin mbetur. Kur erdhi mbledhësi i biletave dhe kërkoi biletën e tij – ajo grua i pagoi biletën Uranit.
Në Milano, Urani hyri fshehurazi në një tren që shkonte për në Antwerp, ku kishte një kushëri me të cilin mund të qëndronte ndërsa kuptonte se si të kalonte Kanalin. Problemi ishte edhe një herë se si të shmangej mbledhësi i biletave. Këtë herë, personat e tjerë të karrocës së tij ishin një grup gazetarësh. Ai filloi një bisedë me ta për emigracionin. Duke ndjerë një histori, ata ndihmuan të shpërqendrohej mbledhësi i biletave kur ai erdhi – dhe Uran përsëri arriti të bënte një udhëtim të gjatë me tren pa paguar.
Pasi në Antwerp, Urani qëndroi me kushëririn e tij për tre javë. Ai përcaktoi se ku në Ostend parkuan kamionët që shkonin në Britani gjatë natës dhe si të futeshin në to pa paralajmëruar shoferin. Herën e parë që arriti të hipte në pjesën e pasme të një kamioni, ai zgjoi shoferin, i cili e përzuri menjëherë nga automjeti i tij. Herën e dytë e gjeti qeni narkoman i përdorur nga policia lokale. Policia e shoqëroi atë në stacionin më të afërt, e urdhëroi të merrte trenin tjetër për në Bruksel dhe më pas u largua. Urani u ul në një karrocë të zbrazët. Për herë të parë, ai ndjeu se ëndrra e tij për të shkuar në Oksford kishte përfunduar. I rraskapitur, i dëshpëruar dhe i uritur, ai mendoi se sa shpesh i ati i kishte thënë se nuk do të shkonte kurrë në Oksford. Ky mendim ishte i mjaftueshëm për ta nxitur atë të provonte përsëri. Ai zbriti nga treni dhe shkoi në radhën e kamionëve që prisnin të kontrolloheshin nga dogana dhe policia.
Ai u fut nën një kamion që e dinte se do të shkonte në Dover dhe gjeti një mënyrë për t’u varur në shasinë. Dëgjoi që kërkimet të nisnin sërish: policia ishte kthyer me qenin gërmues. Mbylli sytë dhe priti të pashmangshmen. Por e pashmangshmja nuk ndodhi. Këtë herë qeni nuk e vuri re dhe policia kaloi pa u ndalur. Kamioni u ngjit në rampë dhe shkoi në traget. Individi që në fillim të vitit 2024 do t’i paraqesë kredencialet e tij mbretit Charles III u zvarrit nga poshtë kamionit të palëvizshëm. Më në fund ai ishte në rrugën e tij në Britani.
Sapo mbërriti në Dover, Urani kontaktoi këshillin lokal. Duke qenë se nuk i kishte mbushur ende 18 vjeç, ishte i mitur dhe shërbimet sociale duhej të kujdeseshin për të. Atij iu dhanë 20 £ dhe një vend për të qëndruar. Por ai donte të shkonte në Oksford. Ai mori një tren për në Londër. Aty ai kontaktoi shërbimet sociale, të cilët i gjetën një dhomë që ndante me një tjetër emigrant ilegal.
Detyra e parë e Uranit ishte të gjente një punë. Pas katër ditësh ecje nëpër Londër, duke u ndalur në çdo vend që kishte një tabelë jashtë që ofronte punë, ai u punësua duke larë enët në një restorant grek në Islington. Ai gjithashtu filloi të ndiqte klasat e mbrëmjes, fillimisht për të përmirësuar anglishten e tij, më pas për të marrë nivelet A, të cilat ai e dinte se i duheshin nëse do të arrinte në Oksford. Ai takoi edhe gruan që do të bëhej gruaja e tij. Edhe pse ai e donte atë – ai e kujton gjallërisht si ‘të bukur dhe të zgjuar’ – martesa u shpërbë për shkak të çështjes së fëmijëve dhe Oksfordit. Ai donte fëmijë. Ajo jo. Ai ishte i vendosur të shkonte në Oksford. Ajo i tha atij se duhej të zgjidhte mes saj dhe Oksfordit.
Ai zgjodhi Oksfordin. Ata u divorcuan.
Urani kaloi nivelin A të matematikës dhe fizikës me notën A. Ai aplikoi në Kolegjin Universitar të Oksfordit. Ai u thirr për një intervistë dhe mori testin e matematikës në kolegj. Për kënaqësinë e tij të pakufizuar, atij iu ofrua një vend për të studiuar inxhinieri. Por ai ishte ende një emigrant ilegal. Ai nuk mund ta zinte atë vend derisa statusi i tij të rregullohej. Ai shkoi në Lunar House në Croydon, qendra e Home Office për viza dhe imigrim. Ai u dërgua te një zyrtar i cili i shpjegoi Uranit se ai mund ta dëbonte atë tani. Urani i tregoi zyrtarit letrën nga Oksfordi. Ai i tha zyrtarit se kishte një zgjedhje: ai mund të shkatërronte të ardhmen premtuese të një të riu duke e dëbuar atë. Ose mund t’i jepte mundësinë të shkonte në Oksford dhe të bënte diçka të dobishme me jetën e tij.
Zyrtari i tha Uranit të priste jashtë zyrës së tij ndërsa ai konsultohej me kolegët e tij. Pas asaj që dukej një përjetësi, u thirr Uran Ferizi. Zyrtari i dha një copë letër. Në krye thuhej: Leje për të mbetur pa afat.
Ferizi does not know how the decision was made, or exactly why Home Office officials decided to let him stay in Britain. According to a strict application of the rules, he should have been deported and now, under the same circumstances, he would surely be an illegal, undocumented immigrant, as he was, an Albanian.
Uran Ferizi later applied for and received British citizenship. In order to become Albania's ambassador in London, he had to give up his British citizenship, as required by his diplomatic status. It was a very painful decision. Being British is very dear to him: the debt of gratitude he feels to this country is colossal. He has made sure that he can reapply as soon as his time as ambassador of Albania ends".
Lini një Përgjigje