FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Don't offer consolation. Take action, stop Israel, and hold the killers of journalists accountable.
A year ago, my dear friend and relative, journalist Amna Homaid, was brutally murdered, along with her eldest child, Mahdi, 11. She was targeted after incitement against her by the Israeli media.
I still remember the grief and condolences that poured in, keeping the family busy for the first few days after her murder. International media outlets reached out to Amna’s husband to offer their condolences. Articles about her murder and the incitement that preceded it circulated widely. Social media was filled with posts about Amna and her accomplishments, all with the same tone of grief.
Meanwhile, the people who mourned her were torn between grief, pride, and guilt. The blame was not directed at Israel for killing her, nor at the world for allowing the murder, but at Amna's decision to choose the deadly path of journalism in a country excluded from international law.
The bitterness eventually died down. Amna was gradually forgotten and no institution, no government ever demanded an investigation into her murder. But what happened to her is not the exception; it is the rule.
This is what is likely to happen to journalists Hussam al-Masri, Mohammad Salama, Mariam Abu Daqqa, Ahmed Abu Aziz and Moaz Abu Taha, who were killed yesterday at Nasser Hospital in Khan Younis. The massacre has been making headlines for a while now, but it will soon be forgotten just as Amna’s murder was forgotten.
Even though these journalists were protected civilians, even though they were sheltering inside a medical facility that enjoys special protection under humanitarian law, no one will hold Israel accountable for what it claims was a “mistake,” and no one will investigate it.
So too did the killing of Anas al-Sharif, Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal, Moamen Aliwa and Mohammed al-Khaldi two weeks ago. That too was gradually forgotten. Their killing, which was described as "unacceptable" and a "grave violation of international law", has still not been investigated, while Israel's claims regarding Anas remain uncontested.
The Israeli burial alive of journalist Marwa Musallam, along with her two brothers, in June, the killing of Hussam Shabat in March, the killing of Ismail al-Ghoul and Rami al-Rifi in July 2024, and most painfully for me, the killing of my beloved professor Refaat Alareer in December 2023, show how this repeating pattern continues.
Heshtja që pason çdo mizori izraelite hap rrugën për tjetrën dhe për një dështim tjetër të botës për ta mbajtur Izraelin përgjegjës.
Pasi e panë këtë cikël vdekjeprurës të përsëritet vazhdimisht, palestinezët kanë filluar të besojnë se një karrierë si gazetar është një dënim me vdekje për vetë gazetarët dhe për familjet e tyre.
Familja ime, e cila prej kohësh i ka inkurajuar të rinjtë e saj të ndjekin studime mediatike, tani i dekurajon të gjithë ata që vendosin të ndjekin gjurmët e Amnës pas vrasjes së saj.
“Është një rrugë e vetmuar ku bota të kthen shpinën”, thonë ata.
Ata që aktualisht punojnë si gazetarë në familje paralajmërohen të ulin tonin e punës së tyre dhe të qëndrojnë larg vëmendjes.
Xhaxhai im, Hamed, vjehrri i Amnës, më tha se nuk do të lejonte kurrë asnjë nga gjashtë fëmijët e tij të tjerë të ndiqte një karrierë që lidhet sadopak me gazetarinë.
"As aktrim, as gazetari. Nuk do t'i lejoja kurrë të shfaqeshin para medias. Më parë i inkurajoja të gjithë të hynin në fushën e gazetarisë. Është fusha e së vërtetës, do të thoja. Pas Amnës, urreja gjithçka që lidhej me këtë fushë”, tha ai.
Edhe bashkëshorti i Amnës, Saed Hassouna, i cili është gjithashtu gazetar dhe këshillonte të rinjtë e interesuar në këtë fushë, gradualisht e uli punën e tij pas vrasjes së Amnës.
Heshtja dhe tërheqja nuk i lënë familjet e gazetarëve asgjë tjetër përveç traumave të pakapërcyeshme. Në rastin e Amnës, një vit pas vdekjes së saj, fëmija i saj, Mohammed, 10 vjeç, i cili pa nënën dhe vëllain e tij të vdisnin para syve të tij dhe i raportoi personalisht gazetarit Ismail al-Ghoul se familja e tij ishte nën rrënoja, ende vuan nga sulme traumatike. Sa herë që është i trishtuar, ai u bërtet njerëzve që ta lënë të shkojë te izraelitët që i vranë nënën, kështu që ata e vrasin edhe atë.
Vajza e vogël e Amnës, Ghina, pesë vjeç, ende pret që ajo të kthehet dhe shpesh qan: “Ku e çuat mamin tim?”
Pothuajse 23 muaj kanë kaluar nga fillimi i kësaj lufte brutale dhe e gjithë bota ende shpreh ngushëllime për palestinezët e vdekur. Bën gjithçka që mundet për të shmangur edhe ndjenjën më të vogël të përgjegjësisë për atë që po ndodh në Gaza.
Deri më tani, 244 gazetarë palestinezë janë vrarë në Gaza. Të gjithë kanë marrë të njëjtin trajtim edhe ata të dokumentuar në detaje nuk janë ndjekur penalisht si krime lufte. Rasti i Shireen Abu Akleh, e cila u vra në vitin 2022 në Jenin nga një snajper izraelit, ishte një paralajmërues për atë që do të vinte. Edhe shtetësia e saj e Shteteve të Bashkuara dhe hetimet nga mediat amerikane nuk mundën t'i jepnin drejtësi.
If mourning the Palestinian journalists allows you to feel less guilty, if it makes you feel like you have fulfilled your duty to them, then don't mourn them. We don't need more praise; we need justice. It is the least the world can do for the orphaned children of Mariam, Amna, Anas and the rest of the 244 journalists killed in Gaza. /P ërshtati "Pamphlet", by "Al Jazeera"
Lini një Përgjigje