FLASH
Shkruar nga Robert D.Hormats
Xi Jinping seeks to avoid US sanctions without sacrificing party control, while Donald Trump aims for quick trade deals that could prove superficial. This meeting will determine whether the two superpowers find common ground or enter a new cycle of diplomatic and economic risks.
This week's highly anticipated summit between US President Donald Trump and China's Xi Jinping could be among the most consequential meetings between the leaders of the two countries since Richard Nixon met Mao Zedong in 1972.
I played a role in planning that early summit as a senior economic adviser on the National Security Council under Henry Kissinger. Its historic success depended as much on the meticulous preparation of the two leaders and their senior officials as on the clarity and precision with which they stated their positions and resolved their differences. While that history may not have shaped the Trump administration’s preparations in recent weeks, there is no doubt that Chinese officials have studied those lessons and incorporated them into their plans for Xi’s discussions.
As Kissinger once said: “Everything I was told by any Chinese person of any rank on any visit was part of an elaborate scheme.” I met Xi Jinping for the first time a quarter of a century after Nixon’s meeting with Mao.
At the time, I hadn’t heard much about Xi, who was the party secretary in Zhejiang, a mid-sized coastal province. But from the moment we were introduced (by Wang Qishan, a party official who had befriended Xi when they both worked in a rural village during the Cultural Revolution), I could sense his confidence and determination to climb the party hierarchy and overcome obstacles.
This credibility and determination remain present even now that he is the most powerful Chinese leader since Mao, and are essential to understanding his approach to the United States in general and his meetings with Trump in particular.
The United States and China approach summits with different objectives, strategies, and negotiating styles. The Chinese believe that progress on almost any issue requires months of thoughtful negotiations by senior officials in advance. Otherwise, significant agreements, let alone major breakthroughs, in a two-day meeting are almost impossible.
Zyrtarët kinezë e pranojnë se qasja shpesh e paparashikueshme e Trump-it paraqet sfida unike për Xi-në dhe këshilltarët e tij. Sipas tyre, rezultatet kryesore të një samiti duhet të jenë të sanksionuara në një draft-komunikatë, ose të paktën në disa marrëveshje të shkruara me saktësi, të hartuara kohë më parë, duke mos lënë vend për keqkuptime apo interpretime kontradiktore pas takimit.
Po ashtu, ata e shohin këtë si një mënyrë për të lënë kohë të mjaftueshme për diskutime të thella dhe personale mes dy liderëve gjatë takimit. Tradicionalisht udhëheqësit kinezë u kushtojnë vëmendje të kujdesshme fjalëve të homologëve të tyre amerikanë, duke supozuar se zyrtarët e SHBA-së, dhe veçanërisht presidenti, i zgjedhin fjalët me kujdes për të pasqyruar një strategji afatgjatë.
Kinezët sjellin një perspektivë të tillë afatgjatë edhe në përgatitjet e tyre. Gjatë vizitave të mia në fillim të viteve 1970, zyrtarët kinezë më kujtonin shpesh jo vetëm deklaratat e Maos, por edhe dekada historie që kishin formësuar pikëpamjet e tyre.
Vetë Mao ishte i fokusuar në një projekt afatgjatë për të gjeneruar forcën që do t’i lejonte Kinës t'i rezistonte presionit të SHBA-së. Ky mendim ka vijuar deri më sot. Xi e thekson vendosmërinë e tij për të garantuar se “asnjë fuqi e huaj nuk mund të pengojë rikthimin e krenarisë kombëtare të Kinës përmes pasurisë dhe fuqisë".
Në bisedat e mia të hershme me Xi-në, ai tregoi një interes të thellë jo vetëm për çështjet ekonomike, por edhe për historinë kineze dhe rolin thelbësor të Partisë Komuniste. Xi ishte gjithashtu i fokusuar që Kina të mos pësonte të njëjtin fat si Bashkimi Sovjetik.
Ai vuri re dështimin e BRSS për të ruajtur unitetin e partisë dhe cenueshmërinë e saj ndaj presionit ekonomik amerikan dhe theksoi se strategjia kineze duhet të qendërzohet në shmangien e këtyre dobësive.
Në takimin me Trump-in, Xi mund të shohë një vlerë afatshkurtër në eksplorimin e “marrëdhënieve ekonomike reciprokisht të dobishme”, por nuk do të lejojë që kjo retorikë të eklipsojë objektivat e tij afatgjata apo dyshimet e tij mbi besueshmërinë e SHBA-së.
Xi do të mbajë një ekuilibër të kujdesshëm sa i përket luftës në Iran. Ai dëshiron të shmangë një konfrontim me Trump-in për Iranin, por nuk do të heqë dorë nga marrëdhënia e ngushtë me Teheranin apo nga mundësia për të përfituar nga pasojat ekonomike dhe politike të luftës.
Në fushën e ekonomisë, Xi mund të ofrojë masa të kufizuara për të blerë më shumë produkte amerikane për të zbutur Trump-in, por do t’u rezistojë ndryshimeve rrënjësore strukturore në ekonominë e Kinës. Në këmbim, ai do të kërkojë një moratorium ndaj sanksioneve të paparashikueshme të SHBA-së.
Rezultati publik i takimit, ka të ngjarë të jetë një stabilizim i përkohshëm i raporteve, që do të lejojë Trump-in të pretendojë sukses dhe Xi-së të fokusohet në sfidat e tij të brendshme. Ka edhe fusha të tjera ku mund të ketë vend për marrëveshje, si kontrolli i pararendësve të fentanylit apo inteligjenca artificiale (AI).
When Kissinger traveled to China at the age of 100, shortly before his death, he insisted that AI be part of the discussions, seeing it as a “new strategic reality” akin to nuclear weapons. When great powers are misunderstood, the risks increase rapidly.
Managing this rivalry depends on leaders clearly stating their objectives.
If the summit ends with clarity, it will be a step forward. But if it ends with different interpretations and illusory claims of progress, the result will not simply be a missed opportunity but an increased risk, leaving the relationship between the two superpowers worse than it was before the meeting./ Adapted from "Pamphlet" by "Foreign Affairs"
Note: Robert D. Hormats served in the Nixon, Ford, Carter, Reagan, and Obama administrations, including on the National Security Council (1969-1977) and as Under Secretary of State for Economic, Energy, and Environmental Affairs (2009-2013).
Lini një Përgjigje