FLASH
Shkruar nga Wolfgang Munchau
Trump finds himself trapped in a spiral of war logic, where every step leads him towards increasingly dangerous choices. The war against Iran is emerging as an unforeseen battle, where air victory is not enough and the option of ground troops is becoming increasingly inevitable...
It all starts with a big bang. You're full of momentum and on the edge. Then, unforeseen events intervene. You make mistakes and are drawn into a war you can no longer control. Napoleon and Hitler didn't want to fight wars they ultimately lost, but one thing led to another.
They succumbed to the logic of war. Vietnam, Afghanistan, Ukraine - each was similar. So is Donald Trump's war on Iran, which is turning out to be much more difficult than he and his advisers imagined. Currently, Trump faces three choices.
In the first scenario, he sticks to his 4- to 5-week war timeline, during which he flattens the country, declares victory, and leaves without destroying the Islamic Republic regime. At this point, the Strait of Hormuz would not be realistically secure.
The second scenario is that he continues the campaign until the Strait is open and ensures that it remains so. This could include using a limited number of ground troops to secure the Iranian coast bordering the strait.
In this scenario, there would be no regime change either, but at least Washington would have reopened the Persian Gulf. But there is a third scenario. Trump might conclude that as long as the existing Iranian regime is in power, the Strait cannot be secured.
And to see the mission through, he must launch a full-scale invasion. Yet, as Condoleezza Rice, former national security adviser and then Secretary of State under President Bush, recently reminded us, it took his administration a full year to prepare for the invasion of Iraq.
There is currently no sign that a similar operation is being planned for Iran. The first scenario would be a final defeat, on the scale of the Vietnam War. This would also be the greatest political and military mistake of our time, and for that reason alone, I would rule it out.
We are currently in the middle of the second scenario. The difficulty that analysts have during wars is that they do not have access to classified information. Trump may have information that gives him confidence that America can completely destroy the military capabilities of the Iranian regime.
Prandaj unë nuk mund të përjashtoj mundësinë që ai të ketë të drejtë dhe kritikët e tij të gabojnë. Megjithatë, historia sugjeron të kundërtën. Gjatë përgatitjes për Luftën e Irakut, George W. Bush dhe Tony Blair donin të besonin raportimet që merrnin nga zyrtarët.
Ndërkohë, këta të fundit dorëzonin raportimet që donin të dëgjonin shefat e tyre politikë. Unë isha në atë kohë redaktor gazete në Gjermani dhe kam marrë pjesë në një nga ato raportime të nivelit të lartë. Fatkeqësisht, informacioni që dëgjova doli të ishte krejtësisht i gabuar.
Përfundimi i madh që nxora atëherë, ishte se informacioni i privilegjuar nuk do të thotë domosdoshmërisht që liderët marrin vendime të mençura. Dhe nuk ka dyshim se bazuar në atë që po ndodh deri tani në Iran, është e qartë se administrata Trump e ka gjykuar gabim fuqinë e luftës asimetrike.
Po ashtu, ka gjykuar gabim edhe natyrën e ndryshuar të zinxhirëve të furnizimit ushtarak. Njëzet vjet më parë, fuqia ushtarake kishte të bënte me armë të shkatërrimit në masë, raketa, avionë luftarakë dhe tanke. Dhe bazuar në këto parametra, besoj se SHBA-ja ka arritur të shkatërrojë një pjesë të madhe të infrastrukturës konvencionale ushtarake të Iranit.
Por armët më të fuqishme të regjimit janë minat dhe dronët kamikazë, ku secili kushton vetëm disa dhjetëra mijëra dollarë. Nëse një prej tyre do të godiste një cisternë nafte dhe do të shkaktonte një derdhje nafte në Ngushticën e Hormuzit, efekti do të ishte shkatërrues.
Asnjë anije nuk do të mund të kalonte derisa uji të pastrohej. Dhe edhe nëse SHBA-ja do të arrinte disi ta rihapte Ngushticën, do të duhej të mbronte çdo anije, ndërsa iranianët kanë nevojë vetëm për një goditje të suksesshme për ta mbyllur sërish atë.
Kjo është një luftë asimetrike dhe iranianët po shfrytëzojnë në maksimum avantazhin e tyre të vetëm strategjik. Ata kanë kryer sulme me dronë dhe raketa ndaj anijeve dhe instalimeve të naftës në shtetet e Gjirit, dhe mund të kenë vendosur edhe mina në Ngushticë.
Objektivi strategjik i Gardës Revolucionare është shumë i ngjashëm me strategjitë e përdorura nga Rusia dhe Ukraina: të dalin fitimtarë në një luftë të zgjatur që konsumon të gjitha palët e përfshira. Në Teheran mendojnë se në fund SHBA-ja do t’i dorëzohet presionit ekonomik dhe atij politik.
Kjo mund të jetë strategjia më e mirë e disponueshme për ta, por nuk është e garantuar që do të ketë sukses. Skenari i tretë, një pushtim i plotë tokësor, qëndron ende në horizont.
Nëse tërheqja është katastrofike politikisht për Trumpin, dhe dështon fushata aktuale, çfarë tjetër mund të bëjë përveçse të përgatitet për skenarin e tretë? Sigurisht, nuk është kjo gjëja që dëshironte. Por në momentin që do të marrë vendimin, mund të jetë gjëja më logjike për t’u bërë. Nëse nuk ke më opsione të tjera, e pamundura bëhet e pashmangshme.
Kjo do të binte ndesh me atë që Trump ka premtuar prej kohësh: jo më luftëra në vende të largëta. Dhe unë nuk dyshoj se ai e kishte seriozisht kur e tha. Por kur je në karrigen e nxehtë në Shtëpinë e Bardhë, puna jote është të menaxhosh objektiva konfliktuale.
Kur përballesh me zgjedhjen për të rrëzuar Gardën Revolucionare në një luftë tokësore 6-mujore apo për të pësuar një disfatë poshtëruese, nuk duhet të supozojmë automatikisht se Trump do të zgjidhte të fundit.
Në këtë ekuacion nuk duhet të nënvlerësojmë as rolin e Izraelit. E di që shumë njerëz brenda qeverisë izraelite prisnin që Trump do të detyronte ndryshimin e regjimit në Iran në një moment gjatë mandatit të tij të dytë.
Dhe tani, nëse Trump do të tërhiqet pa e kryer punën, do ta linte Izraelin të poshtëruar dhe të ekspozuar. Sigurisht, SHBA-ja është padyshim partneri kryesor në marrëdhënie, por Izraeli ka pasur të paktën njëfarë ndikimi në vendimin e Trump për të shkuar në luftë. Prandaj, përse Netanyahu të mos ushtrojë një ndikim të ngjashëm në mënyrën se si të përfundojë konflikti?
Një faktor tjetër këtu është mënyra se si lufta në Iran ndërvepron me Ukrainën. Për Evropën, rritja e çmimeve të naftës nga mbyllja e Ngushticës së Hormuzit është një katastrofë gjeopolitike. Pse? Sepse e shkatërron strategjinë e kontinentit për të privuar Rusinë nga të ardhurat e saj të naftës.
Çmimi i naftës ruse Urals është rritur nga nën 40 dollarë për fuçi në pothuajse 90 - dhe ditët e fundit ka arritur kulmin mbi 100. Në shkurt, përpara se të fillonte lufta në Iran, të ardhurat nga nafta ruse kishin rënë në rreth 4 miliardë dollarë në muaj, pasi ishin lëkundur midis 6 deri në 10 miliardë dollarë në muaj që nga viti 2022.
Nëse nafta e Uraleve mbetet në këtë çmim, të ardhurat për Rusinë do të rriteshin në rreth 10 miliardë dollarë në muaj: mjaftueshëm për të financuar luftën e Putinit. Pra është e qartë se strategjia e Evropës është mbështetur shumë më tepër sesa duhej te çmimet e ulëta të naftës, një qasje që gjithmonë e kam cilësuar si naive.
Edhe përpara tronditjes së këtij muaji, Rusia nuk po mbetej pa para, dhe tani sigurisht që nuk do të mbetet. E vërteta është se Evropa nuk ka strategji për një fitore të Ukrainës në fushën e betejës, dhe as nuk e ka pasur. Tani ky realitet është i pamundur të injorohet.
Sa për të ardhmen, tregjet e naftës janë të kapluara nga frika. Pas një sjelljeje relativisht optimiste, ato presin tani një luftë më të gjatë. Vetë rusët besojnë se çmimet e naftës do të mbeten të larta edhe për një vit tjetër.
Dhe nëse Trump do të ndiqte luftën e tij për një periudhë më të gjatë, ai do të duhej ta detyronte Ukrainën dhe Rusinë të arrinin një lloj marrëveshjeje. Sigurisht, unë nuk mendoj se është e mundur që Perëndimi të luftojë dy luftëra njëkohësisht: kundër Rusisë në Ukrainë dhe kundër Iranit.
The US is already running out of some types of weapons, while Ukraine itself is facing an acute shortage of air defense missiles. One war must end for another to continue. And for Trump, the priority is Iran.
It would be comforting to know that a strategic operator was pulling the strings in the background, someone like Colin Powell, when he was chairman of the Joint Chiefs of Staff during the First Gulf War.
Unfortunately, Trump is surrounded by loyalists who do not oppose him. The image of Marco Rubio, the Secretary of State, forced by Trump to wear shoes that are too big for him tells us all we need to know. So all I can say is that the logic of war has taken control of the situation and is pushing America forward. / Prepared by: Pamphlet
Lini një Përgjigje