FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Washington and Tehran may need to use political formulas and careful language to overcome obstacles in negotiations over Iran's nuclear program...
US Secretary of State Marco Rubio made it clear this week before Congress that the United States will not offer Iran any sanctions relief or access to frozen assets simply because of the reopening of the Strait of Hormuz.
However, if Rubio's words are carefully analyzed, a possible way out can be discerned.
The US may not ease “sanctions” on Iran’s Islamic regime, and it may not allow Tehran access to billions of dollars in “frozen” assets. But what about Iranian “restricted” funds? That’s another category, at least $6 billion reportedly held in Qatar alone, money that Iran, facing financial difficulties, wants to use.
The US had previously considered these funds usable by Iran for limited purchases, but required banks to hold off on releasing them because of the Israel-Hamas war. A tacit approval from Washington could now allow for alternative solutions that would allow Iran to use this money indirectly, without technically violating US sanctions and without affecting funds classified as “frozen,” former US officials familiar with sanctions law told me.
Such an approach to securing the reopening of the strait would be covert and deceptive. But it would also be standard diplomacy.
To lure Iran into a broader agreement that includes its nuclear program, any presidential administration, not just that of Donald Trump, a man who regularly lies, will likely have to rely on many similar maneuvers.
“The foundations of diplomatic negotiations often require suspension of disbelief ,” said Alex Zerden, a former Treasury Department diplomat who has worked in both Republican and Democratic administrations.
I'm not advocating dishonesty here. But it's hard to find any major, successful diplomatic negotiations in history that didn't require some level of deception or, at the very least, deliberate ambiguity.
These maneuvers are not just about public relations. They can be crucial in resolving or at least overcoming seemingly irreconcilable differences.
In the 1970s, when the US was reshaping its Asia policy to recognize the authorities in Beijing as the sole legitimate government of China, it declared that it “accepted” Beijing’s position that Taiwan was part of China. But the US also made it clear that “acceptance” did not mean agreement with this position or appropriation of it. This is a key part of the One China Policy.
Kjo lojë me fjalët i ka lejuar Uashingtonit dhe Pekinit të ruajnë marrëdhëniet për dekada, ndërsa njëkohësisht i ka mundësuar Uashingtonit dhe Taipeit të mbajnë lidhje jozyrtare.
Në klimën e sotme politike jashtëzakonisht të polarizuar, është ndoshta më e vështirë të përdoren manovra të tilla. Një numër pothuajse i pafund grupesh interesi monitorojnë çdo lëvizje dhe përpiqen të ndikojnë rezultatin. Megjithatë, ish-zyrtarë amerikanë thonë se akrobacitë diplomatike mbeten të domosdoshme për të arritur marrëveshje me kundërshtarët.
Bisedimet me Iranin gjatë presidencës së Barack Obamës kishin problemet e tyre, por ato ofrojnë gjithashtu shembuj të mënyrës se si një administratë mund të përdorë manovra politike për të menaxhuar perceptimet. Trump mund të gjejë mësime aty, nëse dëshiron.
Një pikë e nxehtë në ato negociata bërthamore lidhej me dy marrëveshje anësore. Njëra çoi në lirimin e disa qytetarëve amerikanë të burgosur në Iran, ndërsa tjetra zgjidhi një mosmarrëveshje financiare shumëvjeçare mes SHBA-së dhe Iranit përmes pagesës së një shume totale prej 1.7 miliardë dollarësh nga Uashingtoni.
Ndihmësit e Obamës këmbëngulnin se këto marrëveshje ishin të ndara nga negociatat bërthamore dhe nuk kishin lidhje me njëra-tjetrën.
Megjithatë, është e vështirë të imagjinohet se këto marrëveshje do të ishin realizuar nëse negociatat bërthamore do të kishin dështuar. Në fakt, pagesa amerikane dhe lirimi i të burgosurve ndodhën gjatë të njëjtit fundjavë kur marrëveshja bërthamore u zbatua zyrtarisht në janar 2016. Administrata Obama nuk e lëshoi këstin e parë prej rreth 400 milionë dollarësh deri pasi amerikanët u larguan të sigurt nga Teherani.
Kjo i shtyu republikanët të akuzonin administratën Obama se kishte paguar shpërblim për pengje, megjithëse zyrtarët amerikanë këmbëngulnin se transferimi i parave nuk kishte lidhje me lirimin e të burgosurve.
Vetë marrëveshja bërthamore e vitit 2015 ishte ndërtuar në mënyrë që si Irani ashtu edhe SHBA-ja të mund të pretendonin fitore.
SHBA-ja mund të thoshte se sanksionet nuk u lehtësuan teknikisht derisa Irani të kishte çmontuar një pjesë të madhe të infrastrukturës së tij bërthamore, ndërsa Irani mund të thoshte se marrëveshja nuk hyri zyrtarisht në fuqi derisa SHBA-ja të kishte hequr sanksionet.
Të gjithë fitues, apo jo?
Për vite me radhë, Trump e sulmoi marrëveshjen e vitit 2015, veçanërisht “paletat me para” të dërguara gjatë lirimit të të burgosurve, duke e quajtur atë “të tmerrshme” dhe “të rrezikshme” dhe duke pretenduar se ajo do ta ndihmonte Iranin të siguronte armë bërthamore, në vend që ta pengonte.
Në vitin 2018, si president, Trump e tërhoqi SHBA-në nga marrëveshja.
Tani, Trump duket i shqetësuar nga mundësia që mund t’i duhet të arrijë një marrëveshje të ngjashme me Iranin dhe i vendosur të dalë më mirë në çdo krahasim.
Megjithatë, Trump është ndoshta veçanërisht i aftë për kthesat politike që do të kërkonte një marrëveshje e tillë. Marrëdhënia e tij me të vërtetën është, në rastin më të mirë, e paqëndrueshme. Në fund të fundit, ai ende pretendon se fitoi zgjedhjet e vitit 2020 dhe thotë se ka përfunduar luftëra që nuk ishin luftëra.
“Që kur është bërë shtrembërimi i së vërtetës pengesë për diplomacinë trumpiane?” pyeti Rob Malley, i cili është marrë me çështjen iraniane në administratat Obama dhe Biden.
Ne tashmë kemi parë ekipin e Trumpit të injorojë faktet e pakëndshme kur bëhet fjalë për Iranin. Në ditët e para të luftës, administrata lehtësoi praktikisht disa kufizime duke lëshuar përjashtime që i lejuan Iranit të shiste naftën që ndodhej tashmë në det. Qëllimi ishte stabilizimi i tregjeve energjetike.
Kur kërkova koment nga Shtëpia e Bardhë mbi qasjen e Trumpit, zëdhënësja Olivia Wales tha: “Presidenti Trump është një negociator i shkëlqyer me një histori të provuar në arritjen e marrëveshjeve të mira dhe ai do të pranojë vetëm një marrëveshje që vendos Amerikën të parën dhe nuk i lejon kurrë Iranit të ketë armë bërthamore.”
Ka shumë mënyra se si Trump mund ta paraqesë një marrëveshje të ardhshme me Iranin si fitore personale. Nëse Irani pranon të përdorë një linjë kredie për të fituar qasje në asetet e tij financiare, Trump mund të argumentojë se, ndryshe nga Obama, nuk ka pasur transferim të drejtpërdrejtë parash. Nëse Irani pranon pasurim zero të uraniumit, qoftë edhe për një periudhë të shkurtër, kjo mund të paraqitet si një lëshim i rëndësishëm.
Nëse Trump i lejon Iranit të përfitojë financiarisht nga përdorimi i ngushticës nga anijet pa vendosur zyrtarisht tarifa kalimi, ai mund ta paraqesë këtë si një kompromis të pranueshëm.
Nëse Irani përsërit, si pjesë e një memorandumi mirëkuptimi për ecurinë e negociatave, se nuk do të ndjekë kurrë zhvillimin e armëve bërthamore, Trump mund ta shpallë këtë si një lëshim të hershëm. Irani ka bërë deklarata të ngjashme prej vitesh, por tani ekziston një udhëheqje e re në Teheran.
Nëse Trump flet drejtpërdrejt me udhëheqësin e ri suprem të Iranit, Ajatollah Mojtaba Khamenei, ai mund ta përdorë këtë si provë të ndikimit të tij më të madh se presidentët e tjerë amerikanë, edhe nëse biseda nuk sjell ndryshime në politikën iraniane. Babai i tij, Ajatollah Ali Khamenei, nuk foli kurrë drejtpërdrejt me një president amerikan.
Ali Khamenei u vra në orët e para të luftës. Një takim ballë për ballë me Mojtaban mbetet pak i mundshëm, pavarësisht sugjerimeve të fundit të Trumpit, për shkak të dekadave të armiqësisë mes dy vendeve dhe veçorive të sistemit teokratik iranian.
Nuk do të më habiste nëse Trump do ta quante çdo marrëveshje me Iranin një “traktat”, jo sepse do të ratifikohej ndonjëherë nga Senati, por sepse ai do që të mbahet mend si e tillë.
For the sake of truth, precision has often been lacking in the debate over Iran and the nuclear negotiations. How can one explain in simple terms that the 2015 deal was a “political agreement” and not a legally binding treaty? How many Americans believe that Obama lifted all sanctions on Iran, when in fact he left many of them in place?
Trump's team fails to even have a unified stance on the question of whether or not the US is currently "at war" with Iran.
The State Department did not respond to my questions about Rubio’s testimony on the Strait of Hormuz. While he ruled out lifting sanctions and releasing frozen funds, Rubio told Congress that the US would lift the blockade of Iranian ports if Tehran relinquished control of the strait.
While Trump may be willing to use rhetoric and political interpretation, he often has difficulty maintaining confidentiality during negotiations. He and his aides frequently release information, which some former US officials say could damage trust with Tehran.
"At every turn they are leaking everything to the media. That's not how you do it if you really want to reach a deal," said Ilan Goldenberg, who worked on Middle East issues in the Obama and Biden administrations.
When it comes to Iran, where maintaining public dignity is particularly important, Trump may also need to curb his desire to dominate his opponents. Both sides will present any deal as a victory for their publics. What matters, however, is that privately they have a full understanding of the mechanisms of implementation: who acts first, when the steps occur, and what exactly each agreed-upon wording means.
“There will be competing interpretations and ambiguities in the public presentation of any deal,” said Nate Swanson, a former U.S. official who has dealt with the Iranian issue under both Democratic and Republican administrations. “The hope is that the parties themselves will have a clear understanding of how the agreement will be implemented.” /Adapted from Politico Pamphlet /
Nuk e di pse shperdoroni kohen me analizat ekonomike-politike te trapit. Ne se ne zgjedhjet e ardhshme Amerikanet nuk i therrasin mendjes botes do i vije fundi.
Është e habitshme si në krye të Kombit të Dostojevskit dhe Çajkovskit erdhi Putini. Në krye të Kombit të Konfucit erdhi Mao Në krye të Kombit të Bewthovenit erdhi Hitleri Në krye të Kombit të Abraham Linkolnit erdhi Trampi Në krye të Kombit të vë llezërve Frashëri erdhi Rama.