FLASH
Shkruar nga Hyojung Kim
It has been 80 years since the United States detonated humanity's first atomic bomb, the "Little Boy" bomb, over the center of Hiroshima, killing an estimated 70,000 people instantly. Tens of thousands more would die in the months that followed from radiation sickness, burns and dehydration.
At 8:15 a.m. on August 6, 1945, as a nuclear bomb was falling like a stone in the sky over Hiroshima, Lee Jung-soon was walking to elementary school.
Now the 88-year-old waves her hands as if trying to push the memory away.
"My father was getting ready to leave for work, but suddenly he came running back and told us to evacuate immediately," she recalls, adding, "they say the streets were full of dead people, but I was so shocked that the only thing I remember is crying. I just cried and cried."
The bodies of the victims "melted until only their eyes were visible," Ms. Lee says, as an explosion equivalent to 15,000 tons of TNT blanketed a city of 420,000 people. What remained in the aftermath were corpses too mutilated to be identified.
"The atomic bomb, such a terrible weapon"
It has been 80 years since the United States detonated humanity's first atomic bomb, the "Little Boy" bomb, over the center of Hiroshima, killing an estimated 70,000 people instantly. Tens of thousands more would die in the months that followed from radiation sickness, burns and dehydration.
The devastation caused by the bombings of Hiroshima and Nagasaki, which decisively ended both World War II and Japanese imperial rule in large parts of Asia, has been well documented over the past eight decades.
Less well known is the fact that about 20% of the immediate victims were Korean.
Korea had been a Japanese colony for 35 years when the bomb was dropped. About 140,000 Koreans lived in Hiroshima at the time, many of them having been moved there due to forced labor mobilization or to survive colonial exploitation.
Those who survived the atomic bomb, along with their descendants, continue to live in the long shadow of that day, facing disfigurement, pain, and a decades-long struggle for justice that remains unresolved.
"Nobody takes responsibility," says Shim Jin-tae, an 83-year-old survivor. "Not even the country that dropped the bomb. Not even the country that failed to protect us. America never apologized. Japan pretends not to know. Korea is no better. They just blame others and we are left alone."
Mr. Shim now lives in Hapcheon, South Korea: a small county which, having become home to dozens of survivors like him and Ms. Lee, has been called the "Hiroshima of Korea."
For Ms. Lee, the shock of that day has not faded: it stuck in her body like a disease.
She now lives with skin cancer, Parkinson's disease and angina, caused by poor blood flow to the heart, which usually manifests as chest pain.
Por ajo që rëndon më shumë është se dhimbja nuk ndaloi vetëm tek ajo. Djali i saj Ho-chang, i cili e mbështet, u diagnostikua me dështim të veshkave dhe po i nënshtrohet dializës ndërsa pret një transplant.
"Unë besoj se është për shkak të ekspozimit ndaj rrezatimit, por kush mund ta provojë?" thotë Ho-chang Lee, duke shtuar "është e vështirë të verifikohet shkencërisht, do të duhej testim gjenetik, i cili është i lodhshëm dhe i kushtueshëm."
Ministria e Shëndetësisë dhe Mirëqenies (MOHW) i tha BBC-së se kishte mbledhur të dhëna gjenetike midis viteve 2020 dhe 2024 dhe do të vazhdonte studime të mëtejshme deri në vitin 2029. Ajo tha se do të "shqyrtonte zgjerimin e përkufizimit të viktimave" tek të mbijetuarit e gjeneratës së dytë dhe të tretë vetëm "nëse rezultatet janë statistikisht të rëndësishme".
I rrethuar nga male me pak tokë bujqësore, ishte një vend i vështirë për të jetuar. Të korrat u sekuestruan nga pushtuesit japonezë, thatësirat shkatërruan tokën dhe mijëra njerëz u larguan nga vendi rural për në Japoni gjatë luftës. Disa u rekrutuan me forcë; të tjerë u joshën nga premtimi se "mund të hash tre vakte në ditë dhe t'i dërgosh fëmijët në shkollë".
Por në Japoni, koreanët ishin qytetarë të klasit të dytë - shpesh u jepeshin punët më të vështira, më të ndyra dhe më të rrezikshme. Z. Shim thotë se babai i tij punonte në një fabrikë municionesh si punëtor i detyruar, ndërsa nëna e tij ngulte gozhda në arka prej druri me municione.
Pas bombës, kjo shpërndarje e punës u përkthye në punë të rrezikshme dhe shpesh fatale për koreanët në Hiroshima.
"Punëtorët koreanë duhej të pastronin të vdekurit", thotë për BBC Korean z. Shim, i cili është drejtor i degës së Shoqatës Koreane të Viktimave të Bombës Atomike. "Në fillim ata përdorën barela, por kishte shumë trupa. Përfundimisht, ata përdorën kosha pluhuri për të mbledhur kufomat dhe i dogjën në oborret e shkollave.
"Ishin kryesisht koreanët ata që e bënë këtë. Pjesa më e madhe e punës së pastrimit dhe municioneve pas luftës u krye nga ne."
Sipas një studimi nga Fondacioni i Mirëqenies Gyeonggi, disa të mbijetuar u detyruan të pastronin rrënojat dhe të nxirrnin trupat. Ndërsa të evakuuarit japonezë ikën tek të afërmit, koreanët pa lidhje lokale mbetën në qytet, të ekspozuar ndaj pasojave radioaktive dhe me qasje të kufizuar në kujdes mjekësor.
Një kombinim i këtyre kushteve: trajtimi i dobët, puna e rrezikshme dhe diskriminimi strukturor, gjitha kontribuan në një numër disproporcionalisht të lartë vdekjesh midis koreanëve.
Sipas Shoqatës Koreane të Viktimave të Bombës Atomike, shkalla e vdekshmërisë në Kore ishte 57.1%, krahasuar me shkallën e përgjithshme prej rreth 33.7%.
Rreth 70,000 koreanë u ekspozuan ndaj bombës. Deri në fund të vitit, rreth 40,000 kishin vdekur.
Të dëbuarit në shtëpi
Pas bombardimeve, të cilat çuan në dorëzimin e Japonisë dhe çlirimin e mëvonshëm të Koresë, rreth 23,000 të mbijetuar koreanë u kthyen në shtëpi. Por ata nuk u mirëpritën. Të damkosur si të shpërfytyruar ose të mallkuar, ata u përballën me paragjykime edhe në atdheun e tyre.
"Hapcheon kishte tashmë një koloni lebrozësh," shpjegon z. Shim, duke shtuar "dhe për shkak të këtij imazhi, njerëzit mendonin se të mbijetuarit e bombardimeve kishin edhe sëmundje të lëkurës."
Një stigmë e tillë i bëri të mbijetuarit të heshtin për gjendjen e tyre të vështirë, shton ai, duke sugjeruar se "mbijetesa erdhi përpara krenarisë".
Zonja Lee thotë se e pa këtë "me sytë e saj".
"Njerëzit që ishin djegur rëndë ose ishin jashtëzakonisht të varfër trajtoheshin tmerrësisht", kujton ajo. Në vijim shton "në fshatin tonë, disa njerëz kishin shpina dhe fytyra aq të dëmtuara saqë vetëm sytë u dukeshin. Ata u refuzuan nga martesa dhe u shmangën."
Me stigmën erdhi varfëria dhe vështirësitë. Pastaj erdhën sëmundje pa një shkak të qartë: sëmundje të lëkurës, probleme me zemrën, dështim të veshkave, kancer. Simptomat ishin kudo - por askush nuk mund t'i shpjegonte ato.
Me kalimin e kohës, fokusi u zhvendos te brezat e dytë dhe të tretë.
Han Jeong-sun, një mbijetuese e gjeneratës së dytë, vuan nga nekroza avaskulare në ije dhe nuk mund të ecë pa u zvarritur. Djali i saj i parë lindi me paralizë cerebrale.
“Djali im nuk ka ecur asnjë hap në jetën e tij. Dhe vjehrrit e mi më dënuan tmerrësisht. Ata thanë: ‘ti linde një fëmijë të gjymtuar dhe je edhe ti e gjymtuar, a je këtu për të na shkatërruar familjen?’, tha ajo.
Për dekada të tëra, as qeveria koreane nuk tregoi interes aktiv për viktimat e veta, pasi një luftë me Veriun dhe vështirësitë ekonomike trajtoheshin si përparësi më të larta.
Vetëm në vitin 2019, më shumë se 70 vjet pas bombardimit, Ministria e Shëndetësisë dhe Shëndetësisë publikoi raportin e saj të parë për mbledhjen e fakteve. Ky studim bazohej kryesisht në pyetësorë.
Në përgjigje të pyetjeve të BBC-së, ministria shpjegoi se para vitit 2019, "nuk kishte bazë ligjore për financim apo hetime zyrtare".
Por dy studime të veçanta kishin zbuluar se viktimat e gjeneratës së dytë ishin më të ndjeshme ndaj sëmundjeve. Një, nga viti 2005, tregoi se viktimat e gjeneratës së dytë kishin shumë më tepër gjasa sesa popullata e përgjithshme të vuanin nga depresioni, sëmundjet e zemrës dhe anemia, ndërsa një tjetër nga viti 2013 zbuloi se shkalla e regjistrimit të aftësisë së kufizuar ishte pothuajse dyfishi i mesatares kombëtare.
Në këtë sfond, znj. Han është mosbesuese që autoritetet vazhdojnë të kërkojnë prova për ta njohur atë dhe djalin e saj si viktima të Hiroshimës.
"Sëmundja ime është prova. Paaftësia e djalit tim është prova. Kjo dhimbje kalon brez pas brezi dhe është e dukshme", thotë ajo. "Por ata nuk do ta njohin. Pra, çfarë duhet të bëjmë - thjesht të vdesim pa u pranuar kurrë?"
Paqe pa falje
Just last month, on July 12, Hiroshima officials visited Hapcheon for the first time to lay flowers at a memorial. While former Prime Minister Yukio Hatoyama and other private figures had come before, this was the first official visit by current Japanese officials.
"Now in 2025, Japan talks about peace. But peace without apology is meaningless," says Junko Ichiba, a long-time Japanese peace activist who has spent most of her life advocating for the Korean victims of Hiroshima.
She points out that the visiting officials did not mention or apologize for how Japan treated the Korean people before and during World War II.
Although many former Japanese leaders have expressed apologies and regret, many South Koreans consider these sentiments to be insincere or insufficient without a formal acknowledgement.
Ms. Ichiba notes that Japanese textbooks still leave out the history of Korea's colonial past, as well as its atomic bomb victims, saying "this invisibility only deepens the injustice."
This adds to what many see as a broader lack of responsibility for Japan's colonial legacy.
Heo Jeong-gu, director of the Red Cross's support division, says that "these issues need to be addressed while the survivors are still alive. For the second and third generations, we need to collect evidence and testimony before it is too late."
For survivors like Mr. Shim it's not just about compensation, it's about recognition.
"Memory is more important than compensation. Our bodies remember what we have experienced... If we forget, it will happen again. And one day, there will be no one left to tell the story," he said. /Adapted from BBC/
Lini një Përgjigje