FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Lorik Cana will undoubtedly be remembered for a long time when it comes to the history of the Albanian National Team. With over 90 appearances in the representative team, the captain who led the team to the success of "EURO 2016", goes back in time and remembers his beginnings.
He talks about the move from PSG to rivals Marseille, his experience in the Premier League and behind the scenes with Benitez and Arsene Wenger, as well as the unforgettable success with Lazio in Italy, speaking in an interview with "Worldfootballindex".
Lorik, you started your career as a professional at PSG, how was that experience with the club?
It was a good experience for me, because my childhood was divided between Kosovo and Switzerland, where I started playing football with Lausanne Sport and there I was spotted by PSG at the age of 16. I got the chance to go there for a trial, it went well and the club signed me.
Being part of such a big club at a young age allowed me to train and learn from players like Ronaldinho, Anelka, Gabriel Heinze, Xhei-Xhei Okoça and many others.
I knew that having players like the ones I've mentioned, established first team players, meant it would be difficult for an academy player like me to break into the first team. Difficult, but why not impossible. I was determined to make it and thankfully I did. I am proud of this part.
You won the French Cup with PSG in 2004. How special was it to achieve such a feat?
It was fantastic for me to play for the first team and win a trophy, it was a dream come true. I made my debut with Ronaldinho a year before the final in 2004 and playing alongside him was a great thrill for me. He was an exceptional footballer. During the cup success year I was playing regularly in the first team, which was amazing for me because not many players win a trophy in their first year as a professional.
You then moved from PSG to rivals Marseille in 2005. Did this move open up much discussion at the time?
The story behind the move was simple. I had played in the Champions League and won the cup with PSG, but as a product of the academy, I never felt that I would be seen as first choice for the A team because I was still a young player.
Besides, I was a Marseille fan from my time in Switzerland in the early 90s, watching them lift the European Cup in 1992. Marseille is the only French team I would have left PSG for and as a young player, it was a move that brought challenges with the rivalry between the two clubs, but I have no regrets about going there.
Become the captain of Marseille, reach two finals and play in the Champions League. How would you sum up your time at this club?
I enjoyed my time at the club and it was a successful period. We weren't regularly in the Champions League when I came around to players like Franck Ribery, Mamadou Niang and others.
Megjithatë, ky grup me ata lojtarë dukej se e ndihmoi shumë skuadrën, pasi ne vazhduam të vendoseshim si një klub i Ligës së Kampionëve, duke përfunduar në tri të parat e ligës franceze gjatë kohës sime në klub.
Arritja e dy finaleve të kupave me klubin ishte e veçantë, megjithatë humbja e një rasti të tillë nuk është kurrë e këndshme për një lojtar. E vetmja keqardhje që kam nga koha ime në klub ishte sezoni im i fundit kur përfunduam në vendin e dytë në kampionat dhe Bordo u shpall kampion.
Ndjeva se ai sezon ishte një mundësi e humbur për ne që të fitonim titullin, pasi kishim një ekip të fortë dhe luajtëm mirë në atë sezon, por Bordo arriti të fitonte njëmbëdhjetë ndeshjet e tyre të fundit, gjë që ishte jetike për suksesin e tyre.
Pavarësisht kësaj, kam kujtime të shkëlqyera nga koha ime në klub. Tifozët ishin të mrekullueshëm me mua dhe unë arrita një ëndërr fëmijërie për të përfaqësuar Marsejën dhe më pëlqeu çdo mundësi që më duhej të dilja në stadium si lojtar i saj.
Ju u transferuat te Sandërlendi në Premier Ligë nga Marseja në vitin 2009. Si ndodhi kjo lëvizje?
Për të qenë i sinqertë, në verën e vitit 2009, e dija që do të largohesha nga Marseja, pasi kishte një sërë ndryshimesh në klub, me të cilat nuk isha i kënaqur. Para se të shkoja në Sandërlend, në fakt mendova se do të nënshkruaja për Hamburgun në Bundesligë.
Klubet ranë dakord dhe me mua, por Hamburgu tërhoqi prizën në minutën e fundit, jo vetëm me mua, por edhe me lojtarë të tjerë që ata kishin në plan të nënshkruanin, pa asnjë arsye. Pas kësaj lëvizje, unë kisha opsione të tjera në Bundesligë ose të luaja në Premier Ligë me Sandërlendin.
Në të kaluarën, unë kam qenë i lidhur me Liverpulin kur Rafa Benitez ishte trajner, kam pasur disa kontakte me Arsen Vengerin kur ai ishte tek Arsenali dhe Dejvid Mojes kur ai ishte tek Evertoni. Megjithatë, Stiv Brus dhe Sandërlend u përpoqën shumë për të nënshkruar me mua dhe unë vendosa të bashkohem me ta.
Të luaja në Angli ishte diçka që gjithmonë doja ta bëja kur erdhi mundësia për të luajtur në Premier Ligë, e mora atë dhe bëra lëvizjen, veçanërish pasi fola me Stiv Brusin. Ai më bëri vërtetë përshtypje me mënyrën dhe qasjen e tij kur e takova përpara se të nënshkruaja. Më pëlqeu pasioni i tij për futbollin dhe e lashë takimin me të duke e ditur se doja të luaja për të.
Si ishte përvoja juaj në Premier Ligë në krahasim me kohën në futbollin francez?
Premier Liga është liga më e mirë në botë, me futbollin më të mirë në botë. E di që thuhet shumë, por të gjithë në Angli jetojnë dhe marrin frymë me futboll. E ndjeva menjëherë. Stadiumet ishin fantastike dhe tifozët e ndiqnin lojën nga fillimi në fund, duke brohoritur për diçka kaq të thjeshtë si një ndërhyrje në mesfushë.
Sa herë që më duhej të hyja në një duel, ishte sikur turma po e bënte atë me mua dhe nuk e kisha përjetuar shumë shpesh në të kaluarën. Sandërlendi si klub ishte pikërisht ashtu siç e prisja, pasi fola me Stiv Brusin dhe ne patëm një sezon të mirë, duke përfunduar në vendin e 13 në tabelë. Fatkeqësisht, pësova një dëmtim të keq në ijë në Krishtlindje, gjë që më ndikoi fizikisht në gjysmën e dytë të atij sezoni.
Përfundova duke u larguar nga klubi në fund të atij sezoni, por nuk kam asgjë tjetër veçse kujtime të mira nga Sandërlendi dhe tifozët. Ata janë tifozë të jashtëzakonshëm dhe njerëz që e duan shumë klubin e tyre.
Pas një sezoni në Angli, ju u transferuat në Turqi me Gallatasarajin, ku luajtët nën drejtimin e Frenk Rajkard… Përse zgjodhët Turqinë?
Pas sezonit tim në Sandërlend, u ndjeva mirë dhe doja të kaloja në një klub më të madh. Në fund, Gallatasaraji bëri një lëvizje për mua. Ata janë një klub gjigant. U themeluan nga një shqiptar, kështu që unë kisha një lidhje me klubin në një mënyrë që më tërhoqi drejt kësaj lëvizjeje.
Ndihej si një mundësi shumë e mirë për ta refuzuar. Ishte një kohë sfiduese kur erdha në Turqi, sepse klubi nuk u kualifikua për në Europë dhe situata financiare u ndikua nga kjo. Gjërat nuk shkuan aq mirë as në ligë për ne, pasi përfunduam në vendin e 8, gjë që më bëri të dëshiroja të kthehesha në “top” pesë ligat europiane, të cilën pata mundësinë ta bëja me Lacion.
Me Lacion keni kujtime të bukura, pasi keni fituar një Kupë të Italisë kundër rivalëve të Romës. Çfarë kujtoni nga ajo kohë?
Ishte një nga momentet më të mira të karrierës sime. Padyshim. Tifozët nuk donin asgjë më shumë se të mposhtnin Romën dhe duke e mposhtur në finalen e Kupës së Italisë falë golit të Senad Luliçit, ne u bëmë legjenda të gjalla në sytë e tifozëve.
Ishte finalja e parë e Kupës mes Lacios dhe Romës, që e bëri edhe më të ëmbël fitoren tonë. Ishte një moment historik dhe kaq i rëndësishëm për të gjithë në klub. Unë jetoj ende sot në Romë dhe nuk kalon asnjë ditë pa më kujtuar dikush finalen e 2013-ës dhe suksesin që arritëm.
Keni mbi 90 ndeshje me Shqipërinë dhe keni mbajtur edhe shiritin e kapitenit. Sa rëndësi kanë ato paraqitje për ju dhe familjen tuaj?
Since I was little, I dreamed of playing for Albania. The national team became a symbol of our nation and representing the flag meant a lot to me. I was part of the team when we qualified for our first major tournament, which was EURO 2016 and that was an achievement beyond my imagination. Achieving a historic success like that with my country was the biggest success of my career.
Lini një Përgjigje