FLASH
Shkruar nga Carlo Verdelli
Mos e përmend emrin e Zotit kot...
Ndërsa bota rrëshqet drejt rrezikut katastrofik të një lufte tjetër të madhe, me veprime dhe kërcënime të papërgjegjshme që na sjellin më afër kalimit të vijës së pa kthim, një rrymë e tërbuar urrejtjeje po merr formë gjithnjë e më shumë, duke përfshirë si skenën ndërkombëtare ashtu edhe brenda shteteve individuale, përfshirë Italinë. Dhe një nga elementët ngjitës të kësaj intolerance në rritje dhe të tërbuar duket se është kryqi. Dhe jo çdo kryq: kryqi i Krishtit.
Nuk ka krim për përdorimin e papërshtatshëm të fjalës "Zot". Asnjë gjykatë nuk mund t'i ndëshkojë ata që shtrembërojnë për qëllimet e tyre gurthemelin e mesazhit të tij ungjillor: duaje të afërmin tënd si veten tënde. Nuk ka ligj që e pengon Atin të bëhet zot. Dhe kështu ne jemi dëshmitarë të fenomenit të ideologjive që, në emër të Zotit, përpiqen të bekojnë pozicione dhe zgjedhje që nuk kanë të bëjnë fare me frymën e Ungjillit dhe që kanë të bëjnë tërësisht me një koncept autoritar dhe hierarkik të marrëdhënieve shoqërore, duke përfshirë marrëdhëniet politike, ushtarake ose tregtare.
Zemra e kësaj kishe të re, e krishterë në frymëzim, por fisnore dhe pagane në realitet, janë Shtetet e Bashkuara të Trumpit të dytë, me një perandor që e konsideron veten edhe papë, me turmën e besimtarëve të MAGA-s, me predikuesit e saj, si Charlie Kirk, i cili u ngjit në një lloj shenjtërie laike pasi u vra në mënyrë të turpshme.
Influencuesi Kirk tha se donte të shpëtonte Amerikën. Në realitet, ai donte të shpëtonte vetëm një: të tijtë, të bardhë, të armatosur dhe të frikësuar.
Njëherë, ai i bëri thirrje një audience, duke argumentuar se "Zoti nuk na bëri të gjithëve të barabartë; ai na dha role të ndryshme".
Një herë tjetër, se "minoritetet duhet të kujtojnë se janë mysafirë në këtë shtëpi".
Ai shpesh i zbuti këto shpërthime të nesërmen, por ndërkohë, mesazhi kishte mbërritur. Kirk i foli zemrës së një vendi që e sheh diversitetin si një kërcënim, që e kthen besimin në një armë dhe Biblën në një flamur. Një vend që ka gjetur te Trump jo një udhëheqës, por një pasqyrë. Ai Trump që vazhdon t’i lutet Zotit jo për të kërkuar falje, por për miratim, me një mesazh të hershëm dhe të fuqishëm: Ai është në anën tonë.
Është e vështirë të thuhet se si mund ta vendosë këtë, por është shumë e lehtë të kuptohet përfitimi i këtij përvetësimi të padrejtë. Një legjitimim i pushtetit të tij që fjalë për fjalë tejkalon konsensusin zgjedhor.
Një investiturë hyjnore që fshin çdo gjurmë të përgjegjësisë demokratike dhe krenohet me precedentë jo të shquar, por të panumërt, nga Kryqëzatat te “Gott Mit Uns”, Zoti është me ne, të shtypur në kopset e Rajhut të Tretë.
Është katekizmi i së djathtës së re, me trinitetin e fshirë nga pluhuri i “Zotit, vendit dhe familjes”, i cili po fiton ndjekës edhe në Evropë, nga Franca e Marine Le Pen te Hungaria e Orbán-it. Kryeministrja italiane pohon me tërbim krishterimin e saj, zëvendëskryeministri Salvini ka kaluar nëpër një fazë, megjithëse me sa duket të mbaruar, të puthjeve të mburravecuara në një medaljon të Virgjëreshës Mari, dhe shumica po e detyron Parlamentin të mbajë një seancë në kujtim dhe nder të Charlie Kirk, të cilin askush nuk e njihte para vrasjes së tij, por që shpejt u ngrit në radhët e të zgjedhurve të martirëve të Besimit.
Dhe përsëri, nga ungjilli apokrif i vetë Kirk: "Zoti e krijoi Amerikën për të qenë një komb i krishterë, dhe kushdo që dëshiron ta ndryshojë atë shkon kundër planit hyjnor."
Një herë tjetër, duke iu drejtuar protestuesve të të drejtave civile: "Nuk kemi nevojë për më shumë barazi, kemi nevojë për më shumë rend." Dhe do t'i kursejmë vetes predikimet mbi mbizotërimin gjenetik të të bardhëve mbi të zinjtë ose racat e tjera.
Nuk ka mbetur vërtet asnjë fe në këtë përvetësim të fesë më të praktikuar gjerësisht në botë dhe shtrembërimin e saj djallëzor në diçka krejtësisht të kundërt me atë që Krishti predikoi dhe mishëroi në Pasionin e tij. Sikur Dhjetë Urdhërimet, me mësimet e tyre të thella dhe të domosdoshme për të bërë mirë, të mos ishin gdhendur në gur, por të shkruara me bojë të padukshme.
I fundit do të jetë i pari, lëre më "Amerikani i pari". Por pothuajse gjithçka lejohet në politikë, madje duke na çuar si dele të humbura drejt horizonteve të vështira, por nën flamuj të shndritshëm të bekuar nga kush e di se çfarë hyjnie, të përkushtuar ndaj propagandës, të thirrur në tubime si një dëshmitar i bindur.
Që nga 8 maji, Papa Leo XIV, i lindur Robert Francis Prevost i Çikagos, Illinois, është ulur në fronin e Pjetrit. Ai është papa i parë amerikan që mban këtë detyrë. Dikush pyet veten se si ndihet të shohësh Zotin që ai përfaqëson në këtë Tokë të zvarritet nga manteli për kauza përtej hyjnisë së tij të plotfuqishme, dhe i cili, në çdo rast, do të dukej shumë larg treguesve të vëllazërisë, barazisë, dashurisë për të tjerët dhe për natyrën, të predikuara nga Fjala.
Duhet të ketë një lloj mbrojtjeje kundër çdo përpjekjeje për falsifikim, dhe ndoshta ai vetë, Papa Amerikan, mund t'i dërgonte një pëllumb bartës bashkatdhetarit të tij Donald, me një mesazh të lidhur në putrën e tij. "Mos e përmend emrin e Zotit kot. Urdhërimi i dytë. Faleminderit." Dhe mbi të gjitha, mos e përdorni si stemë në dashin goditës që kërcënon të përmbysë llogoren e fundit të demokracisë, të paqes./Përshtati "Pamfleti" nga "Corriere Della Sera"
Lini një Përgjigje