FLASH
Shkruar nga PamfletiLa conclusione è che il futuro politico degli Stati Uniti non sarà determinato unicamente dalla fine dell'era Trump. La vera sfida sarà come conservatori e liberali ridefiniranno le proprie idee di fronte a un elettorato sempre più polarizzato.
L'atmosfera negli Stati Uniti è tutt'altro che di festa nazionale. Persino i cittadini americani che celebrano il 250° anniversario dell'indipendenza del Paese, sono convinti che gli Stati Uniti stiano andando nella direzione sbagliata. I sondaggi mostrano che la popolarità di Donald Trump è crollata ai minimi storici della sua presidenza, mentre anche il Partito Democratico perde la fiducia del pubblico. Tuttavia, una cosa sembra certa: Trump sta entrando nella fase finale del suo mandato presidenziale e presto non avrà più alcuna prospettiva di un secondo mandato.
Persino il suo controllo sul Partito Repubblicano non è più assoluto. Continua ad avere influenza sulla base elettorale e può punire i repubblicani che gli si oppongono, come è successo con il senatore John Cornyn in Texas. Ma di recente quattro senatori repubblicani hanno votato con i democratici per limitare i poteri presidenziali riguardo all'Iran, un segnale che l'autorità di Trump non è più incontrastata. Persino figure di spicco del campo conservatore, come Tucker Carlson, hanno suggerito che il coinvolgimento nel conflitto con l'Iran sia costato al presidente il sostegno all'interno del movimento MAGA.
Se i Democratici conquisteranno la Camera o anche solo il Senato, l'attenzione si sposterà immediatamente sul potenziale successore di Trump. La questione non è solo chi lo sostituirà, ma anche quale forma assumerà il conservatorismo americano dopo la sua uscita di scena. Ritornerà il repubblicanesimo tradizionale, più disposto a scendere a compromessi con i liberali e i progressisti, oppure l'ala nazionalista e illiberale che Trump ha portato al centro della politica americana continuerà a dominare?
In realtà, sostiene il Financial Times, l'estrema destra non è nata con Donald Trump. Esisteva ben prima del suo ingresso in politica e non scomparirà con la sua uscita dalla Casa Bianca. L'unica domanda è se questa corrente continuerà a dominare il Partito Repubblicano o se tornerà ai margini, come accadde per gran parte del periodo compreso tra gli anni '30 e gli anni '80.
La storia americana moderna viene spesso presentata come una narrazione di espansione delle libertà, apertura al mondo e difesa dell'ordine internazionale. Tuttavia, il nazionalismo escludente e competitivo che l'estrema destra odierna rappresenta non è un fenomeno estraneo agli Stati Uniti. Fa parte della tradizione politica americana. Trump potrà anche avere uno stile insolito, ma i messaggi che veicola non sono affatto nuovi.
Pak presidentë në kohë paqeje kanë sfiduar kaq hapur normat institucionale sa Donald Trump. Administrata e tij është akuzuar për dobësimin e procedurave ligjore, përzierjen e interesave private me pushtetin publik dhe dëmtimin e besueshmërisë ndërkombëtare të SHBA-së. Politika e jashtme shpesh është karakterizuar nga improvizimi, duke krijuar pasiguri te aleatët dhe duke u dhënë avantazh rivalëve.
Megjithatë, analiza thekson se fenomeni është shumë më i madh se vetë Trump. Pas tij qëndron një rrymë ideologjike që është ndërtuar gjatë dekadave dhe që tashmë ka prodhuar një brez të ri politikanësh. Mes tyre spikat zëvendëspresidenti JD Vance, i cili shihet si kandidati më i mundshëm për të trashëguar lidershipin republikan. Ashtu si Trump, ai ka fituar vëmendje përmes retorikës së ashpër ndaj elitave dhe kritikave ndaj liderëve të huaj. Megjithatë, përvoja e tij politike mbetet e kufizuar dhe ai ende nuk ka një bilanc të rëndësishëm qeverisës.
Një tjetër emër është sekretari i Shtetit Marco Rubio. Megjithëse për një periudhë u konsiderua si alternativë serioze, përfshirja e administratës në konfliktet ndërkombëtare nuk i ka sjellë përfitime politike. Vetëm një pakicë e amerikanëve mbështeti ndërhyrjen kundër Iranit, ndërsa historia tregon se pak zëvendëspresidentë kanë arritur të fitojnë Shtëpinë e Bardhë.
Debati i vërtetë nuk ka të bëjë vetëm me zgjedhjet e vitit 2028. Ai lidhet me pyetjen nëse trumpizmi përfaqëson një fazë kalimtare apo një transformim afatgjatë të konservatorizmit amerikan. Disa analistë argumentojnë se, ndryshe nga regjimet autoritare në Rusi, Turqi apo Hungari, administratat Trump nuk ndryshuan strukturën e institucioneve amerikane. Shumica e dëmeve nuk u kodifikuan në ligj dhe sistemi institucional amerikan vazhdon të ruajë mekanizma kontrolli, përfshirë Gjykatën Supreme.
Megjithatë, të tjerë vërejnë se ndikimi më i madh i Trump nuk është institucional, por kulturor. Ai ka normalizuar idenë se rregullat mund të injorohen kur pengojnë objektivat politike dhe se kompromisi demokratik është shenjë dobësie. Ky shembull mund të ketë pasoja shumë më të gjata sesa vetë presidenca e tij.
Në thelb, pyetja është nëse e djathta e fortë përfaqëson normalitetin e ri të politikës amerikane apo fundin e një cikli që nisi në fund të viteve 1970 me bindjen se qeveria është vetë problemi. Liberalët nuk duhet të mbështeten te ideja se kjo rrymë do të vetëshkatërrohet, sepse historia politike amerikane tregon se idetë e saj kanë rrënjë shumë më të thella sesa figura e Donald Trump.
Për të kuptuar këtë zhvillim, duhet parë më nga afër se çfarë përfaqëson e djathta e fortë. Ajo nuk është një lëvizje homogjene dhe as një fenomen ekskluzivisht amerikan. Rryma të ngjashme gjenden në shumë vende të demokracive liberale dhe bashkohen nga pakënaqësia ndaj globalizimit, emigracionit dhe elitave tradicionale politike.
Brenda saj bashkëjetojnë grupe me interesa të ndryshme. Një pjesë mbështet tregun e lirë dhe kufizimin e rolit të shtetit, duke kërkuar liri të plotë për kapitalin dhe biznesin. Një pjesë tjetër kërkon një shtet më aktiv, por vetëm në mbrojtje të interesave të qytetarëve vendas, me politika të ashpra kundër emigracionit dhe me masa proteksioniste për ekonominë. Krahas tyre qëndrojnë konservatorët fetarë dhe kulturorë, të cilët e shohin shoqërinë moderne si të degraduar moralisht dhe kërkojnë rikthimin e vlerave tradicionale.
Megjithëse shpesh nuk bien dakord për çështje ekonomike, këto grupe bashkohen nga dy bindje të përbashkëta. Së pari, ato besojnë se demokracia liberale nuk ka arritur të mbrojë qytetarët nga pasojat e globalizimit dhe ndryshimeve teknologjike. Së dyti, fajin për këtë ia atribuojnë elitave liberale, të cilat i akuzojnë se kanë dobësuar identitetin kombëtar, kanë zgjeruar rolin e shtetit sipas interesave të tyre dhe kanë promovuar politika që nuk pasqyrojnë shqetësimet e shumicës së qytetarëve.
Financial Times vëren se kjo rrymë mbështetet mbi pesë ide kryesore. E para është bindja se kombi ndodhet në rënie ekonomike, kulturore dhe morale. E dyta është pretendimi se institucionet politike dhe kulturore janë marrë nën kontroll nga elitat liberale. E treta është identifikimi i një armiku të brendshëm që mban përgjegjësi për problemet e vendit. E katërta është besimi se shpëtimi mund të vijë vetëm nga një udhëheqës i fortë, i cili pretendon se flet në emër të "popullit të vërtetë". Ideja e pestë është viktimizimi: përgjegjësia për krizën nuk bie mbi vetë mbështetësit e kësaj lëvizjeje, por mbi kundërshtarët e tyre politikë.
Në Shtetet e Bashkuara, kjo aleancë përfshin libertarianë të teknologjisë, lobet tradicionale të biznesit, konservatorë fetarë, nacionalistë ekonomikë, republikanë tradicionalë dhe figura me ndikim në rrjetet sociale. Mbështetja elektorale vjen jo vetëm nga ata që besojnë plotësisht në këtë vizion, por edhe nga votues republikanë që nuk shohin një alternativë bindëse te demokratët.
Dominimi i kësaj rryme në Partinë Republikane nuk u krijua brenda natës. Pas Luftës së Dytë Botërore, çdo brez i ri udhëheqësish republikanë u zhvendos gradualisht më djathtas. Nga Dwight Eisenhower te Barry Goldwater, Ronald Reagan dhe më pas Donald Trump, narrativa ishte pothuajse e njëjtë: qeveria federale ishte bërë shumë e madhe dhe ishte kapur nga interesa që nuk përfaqësonin amerikanin e zakonshëm.
Në politikën e jashtme, Trump nuk krijoi një doktrinë të qartë dhe të qëndrueshme. Vendimet e tij shpesh u karakterizuan nga improvizimi. Megjithatë, administrata e tij përqafoi një filozofi të re strategjike, të hartuar prej vitesh nga mendimtarët e së djathtës konservatore. Në vend të universalizmit amerikan, promovimit të demokracisë dhe bashkëpunimit shumëpalësh, ajo vendosi në qendër interesin kombëtar dhe sovranitetin.
La strategia di sicurezza nazionale dell'amministrazione criticava le politiche precedenti per i tentativi di "controllare il mondo", minimizzava l'importanza degli aiuti esteri, dava poca importanza alle questioni relative ai diritti umani e dipingeva il cambiamento climatico come un'ideologia dannosa. Invece della cooperazione multilaterale, l'amministrazione privilegiava l'azione unilaterale e la protezione degli interessi americani.
Questo approccio non è una novità nella storia americana. Dalla fine del XIX secolo alla metà del XX secolo, gli Stati Uniti hanno perseguito politiche tariffarie elevate, limitato l'immigrazione ed evitato il coinvolgimento internazionale. Secondo l'autore, Trump non ha inventato una nuova filosofia; ha riportato al centro una vecchia tradizione del nazionalismo americano, adattandola alle realtà politiche del XXI secolo.
Al contempo, questo movimento è stato sostenuto anche da una potente rete di istituzioni intellettuali. La Heritage Foundation, un think tank fondato nel 1973, è diventata uno dei principali motori del conservatorismo moderno. Il suo documento "Progetto 2025" presenta un piano dettagliato per riorganizzare l'amministrazione federale e rafforzare il potere esecutivo nel caso in cui i Repubblicani tornassero al potere.
Tuttavia, l'analisi rileva che la vittoria di Trump alle ultime elezioni non è stata schiacciante. Ha vinto con margini ristretti in diversi stati chiave, anziché con una maggioranza convincente del voto popolare. Ciò suggerisce che gli Stati Uniti non sono necessariamente entrati in una nuova era politica, ma rimangono un paese diviso tra due blocchi principali e un gran numero di elettori disillusi che non si identificano pienamente con nessuno dei due partiti.
Se la presidenza di Trump si concluderà con un'inflazione bassa, un'economia più stabile e meno conflitti internazionali, l'estrema destra potrà affermare che il suo modello funziona. Al contrario, se questi obiettivi non saranno raggiunti, la responsabilità politica ricadrà su questa corrente.
Di fronte a questa sfida, i democratici si trovano a confrontarsi con le divisioni interne tra moderati e progressisti. L'autore sostiene che solo un liberalismo rinnovato, capace di difendere le libertà individuali, le istituzioni democratiche e l'uguaglianza dei cittadini, può offrire un'alternativa convincente al nazionalismo populista.
In conclusione, il futuro politico degli Stati Uniti non sarà determinato unicamente dalla fine dell'era Trump. La vera sfida sarà come conservatori e liberali ridefiniranno le proprie idee di fronte a un elettorato sempre più polarizzato. Trump potrà anche essere uscito dalla scena politica, ma il dibattito che ha innescato sull'identità, il ruolo e il posto dell'America nel mondo continuerà a plasmare la politica americana per gli anni a venire.
Hitleri nuk e mori vete pushtetin por e solli ne fuqi klasa qe perfaqesoi.
Amerika pasi lobi çifut dhe i ar.atimit e kretinizoi dhe egoistizoi amerikanin nën nivelin nediokër. Arsimi amerikan është nga më dobëtit në rruzull dhe jo rastësisht. Përnjë dekadë Amerika nuk është nr 1 nëbotë, pormax 2.