FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Politika e “të vdekurve të gjallë”, kur arkitektët e luftës dalin sërish në skenë...
Një nga efektet anësore të kësaj krize globale është ndjesia se po jetojmë një ribërje të “Natës së të vdekurve të gjallë”, filmit kult të George A. Romero nga viti 1968.
Pikërisht në vitin kur njerëzit mendonin se mund të kërkonin të pamundurën dhe të ndryshonin botën, ai regjisor vizionar na paralajmëronte se të vdekurit do të ktheheshin për të na ngrënë të gjallë. Në fakt, titulli origjinal i filmit ishte “The Flesh Eaters”, ‘Ngrënësit e mishit’ (natyrisht mish njerëzor).
Ka nga ata që nuk janë varrosur kurrë plotësisht; gjithmonë ka mbetur një dorë që del nga varri. Mendoj për John Bolton, një “ngrënës mishi” i përkryer. Një njeri që gjatë karrierës së tij, duke qenë edhe ambasador i SHBA në OKB dhe këshilltar për sigurinë kombëtare, ka mbështetur, pak a shumë me radhë: ndryshimin e regjimit në Iran, Siri dhe Libi; pushtimin e Irakut; ka sulmuar Organizatën për Ndalimin e Armëve Kimike në Hagë sepse nuk ishte mjaftueshëm e gatshme të pranonte urdhrat e SHBA; ka kundërshtuar Gjykatën Penale Ndërkombëtare; ka kundërshtuar edhe moratoriumin universal për dënimin me vdekje të miratuar në OKB; madje edhe vetë OKB-në, ku më pas shkoi të shërbente si ambasador, duke kërcënuar se do t’i bllokonte buxhetin nëse nuk miratoheshin disa reforma të dëshiruara nga SHBA.
Bolton, që mban përgjegjësi politike për qindra mijëra të vdekur, për të mos folur për vendime katastrofike të politikës amerikane, është ende aty duke u përpjekur të shpjegojë botën, sikur të kishte pasur ndonjëherë të drejtë për diçka.
Ka edhe një anë pozitive: Boltonit, përveç disa rretheve neokonservatore, nuk i kushton më shumë vëmendje askush. Por mendoni për Tony Blair, ose më saktë Sir Anthony Charles Lynton Blair, ish-kryeministër i Mbretërisë së Bashkuar nga 1997 deri në 2007, dhe në atë rol përgjegjës, së bashku me George W. Bush, për pushtimin e Irakut.
Dihet mirë se çfarë fushate gënjeshtrash u organizua për të bindur publikun se Iraku ishte plot me armë të shkatërrimit në masë. Kur katastrofa kishte ndodhur tashmë dhe nuk u gjet asnjë armë kimike apo biologjike, Blair deklaroi se ishte mashtruar nga shërbimet sekrete dhe këshilltarët.
Pas largimit nga posti i kryeministrit, Blair u emërua i dërguar special për paqen në Lindjen e Mesme nga OKB, BE, SHBA dhe Rusia. Nga viti 2007 deri në 2015 ai kaloi vite në këtë rol, ndërkohë që gjatë mandatit të tij Hamasi mori kontrollin e Gazës dhe Izraeli ndërmori tre ofensiva ushtarake në Rripin e Gazës.
Më pas Blair iu kthye profesionit të tij të vërtetë: fjalimeve dhe biznesit. Përmes Tony Blair Institute for Global Change, ai merr financime të konsiderueshme nga qeveri dhe nga figura të mëdha të biznesit si Larry Ellison, themeluesi i Oracle.
Blair mbetet një figurë që gëzon simpati në disa qarqe amerikane. Kështu, “ngrënësi i mishit” që u bë i njohur në Irak është rikthyer edhe një herë në skenë, këtë herë në projekte që lidhen me idetë për të ardhmen e Gazës.
Dhe siç ndodh shpesh, një “i vdekur i gjallë” sjell një tjetër. Ja ku shfaqet edhe José María Aznar, ish-kryeministri i Spanjës nga 1996 deri në 2004. Ai mbahet mend për shumë gjëra, ndër to edhe fotografia e famshme e takimit në Azore më 16 mars 2003, ku u mblodhën George W. Bush, Tony Blair, Aznar dhe kryeministri portugez José Manuel Barroso për të lëshuar ultimatumin ndaj Irakut.
Aznar është cilësuar nga revista amerikane Foreign Policy si “një nga pesë ish-kryeministrat më të këqij në botë”. Ndër deklaratat e tij të diskutueshme ishte edhe ajo se zgjedhja e një afroamerikani si president i SHBA do të sillte “katastrofë ekonomike”.
Megjithatë, sot Aznar vazhdon të intervistohet dhe të komentojë zhvillimet ndërkombëtare. Ai ka deklaruar se në rastin e Iranit, “rezultati më i keq do të ishte të ndalesh tani”, duke shtuar se duhet “përfunduar puna”.
Ideja është se duhet krijuar një “rend i ri në Lindjen e Mesme”. Një rend që, sipas kritikëve, duket se ndërtohet duke shkatërruar Irakun, Libinë, Sirinë, Iranin dhe çdo perspektivë për Palestinën.
Megjithatë, rikthimi i këtyre “të vdekurve të gjallë” të politikës nuk duhet marrë lehtë. Nëse ata rikthehen me kaq siguri, është sepse ndjejnë se kanë mbështetje dhe se mund të dalin sërish në skenë pavarësisht gabimeve të së kaluarës.
Ata janë një lloj termometri i kohës, që tregon se temperatura e politikës ndërkombëtare është sërish shumë e lartë. Dhe ndoshta është mirë të jemi vigjilentë. Sepse, nëse historia përsëritet, “të vdekurit e gjallë” mund të kthehen përsëri./Përshtatur nga “Inside Over”
Lini një Përgjigje