FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Sipas të dërguarit të BE-së, David O'Sullivan, katër vjet masa perëndimore e kanë shtrembëruar sistemin ekonomik rus deri në atë pikë sa mund ta kenë futur atë në krizë...
Për vite me radhë, sanksionet kundër Rusisë janë portretizuar si një armë e fortë: shumë e ngadaltë, shumë e lehtë për t’u anashkaluar, e paaftë për të ndaluar makinën e luftës së Vladimir Putinit. Megjithatë, katër vjet pas pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës, pamja që del nga të dhënat dhe vlerësimet evropiane është e ndryshme. Sipas David O'Sullivan, të dërguarit special të Bashkimit Evropian për sanksionet, ndikimi në ekonominë ruse tani është "i rëndësishëm" dhe mund të jetë duke iu afruar pikës pa kthim.
"Sanksionet nuk janë shkop magjik dhe nuk kanë qenë kurrë. Por jam mjaft i bindur: ato kanë ndikuar vërtet në ekonominë ruse", shpjegon O'Sullivan në një intervistë me Guardian. Zemra e problemit, sipas diplomatit irlandez, është shtrembërimi i thellë i prodhuar nga transformimi i ekonomisë civile në një ekonomi lufte. Ky detyrim mund të funksionojë në një afat të shkurtër, por nuk mund të vazhdojë të sfidojë ligjet e gravitetit ekonomik për një kohë të pacaktuar. Deri në vitin 2026, paralajmëron ai, sistemi mund të bëhet "i paqëndrueshëm".
Numrat po fillojnë ta konfirmojnë këtë. Të ardhurat nga nafta dhe gazi, thelbi i buxhetit federal rus, u përgjysmuan në janar, duke arritur nivelin më të ulët që nga viti 2020. Inflacioni po luhatet në rreth gjashtë përqind, ndërsa normat e interesit kanë arritur në gjashtëmbëdhjetë përqind. Kjo sinjalizon një presion në rritje mbi një ekonomi që, për të mbështetur përpjekjet ushtarake, po sakrifikon investimet, konsumin dhe mirëqenien.
Bashkimi Evropian deri më tani ka miratuar nëntëmbëdhjetë paketa sanksionesh, duke synuar mbi 2,700 individë dhe figura politike dhe duke bllokuar sektorë të tërë: energjinë, aviacionin, teknologjinë, mallrat luksoze, diamantet dhe arin. Megjithatë, kjo arkitekturë e paprecedentë është përballur me anashkalime. O'Sullivan e pranon hapur këtë, se gjithmonë do të ketë nga ata që përpiqen të anashkalojnë rregullat. Por ai i lëvdon rezultatet e arritura në kufizimin e rieksportit të komponentëve kritikë përmes Azisë Qendrore, Kaukazit, Turqisë, Emirateve të Bashkuara Arabe dhe Ballkanit.
Një çështje kyçe është e ashtuquajtura flotë në hije, për të cilën Linkiesta kishte raportuar tashmë në tetor 2024, qindra anije cisternë të vjetra, shpesh me pronësi të dyshimtë, të përdorura për të transportuar naftë bruto ruse në Kinë dhe Indi. Brukseli ka shtrënguar kontrollin e tij mbi këtë çështje, duke sanksionuar gati gjashtëqind anije.
"Ne kemi qenë të suksesshëm në bindjen e shteteve të flamurit që të tërheqin regjistrimet e tyre. Rusët po e kanë gjithnjë e më të vështirë të mbajnë rrjedhën e naftës", shpjegon O'Sullivan.
Megjithatë, mysafiri i vërtetë i gurtë mbetet Kina. Pekini, vëren i dërguari evropian, po mbush boshllëqet e lëna nga Perëndimi, edhe pa furnizuar drejtpërdrejt me armë. Protestat evropiane përballen me përgjigjen e zakonshme: "Ne nuk shohim asnjë problem". Pozicioni i Indisë, një blerës i madh i naftës ruse me çmime të zbritura, por edhe një partner strategjik tregtar për Evropën, është më i paqartë.
Ky skenar ekonomik formon sfondin e përpjekjes së re diplomatike që po zhvillohet në Abu Dhabi. Bisedimet midis Ukrainës, Rusisë dhe Shteteve të Bashkuara, të ndërmjetësuara nga Uashingtoni, u përshkruan nga Kievi si "thelbësore dhe produktive", edhe nëse nuk patën përparime të menjëhershme. Çështjet më të ndjeshme mbeten në tryezë: territoret e pushtuara, garancitë e sigurisë, rreziku që një marrëveshje të ngrijë konfliktin pa e zgjidhur atë. Të njëjtat çështje, ato për të cilat Rusia nuk është e gatshme të tërhiqet, ato për të cilat Ukraina nuk mund të lëkundet nëse dëshiron të sigurojë të ardhmen e saj të pavarur dhe sovrane.
Këtu del sërish në pah çështja e sanksioneve. Nëse ato po i gërryejnë vërtet themelet ekonomike të Rusisë, siç pretendon Brukseli, koha mund të bëhet një faktor vendimtar. Por nëse presioni do të lehtësohej në emër të një paqeje të nxituar, rreziku është ai që paralajmëroi Ukraina: legjitimimi i agresionit dhe hapja e rrugës për pushtime të reja. Sanksionet nuk i ndalojnë raketat, por ato mund të formësojnë kontekstin në të cilin vepron diplomacia./Përshtati “Pamfleti” nga “Linkiesta”
Lini një Përgjigje