FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Mos ofroni ngushëllime. Veproni, ndaloni Izraelin dhe mbani përgjegjës vrasësit e gazetarëve.
Një vit më parë, shoqja dhe e afërmja ime e dashur, gazetarja Amna Homaid, u vra brutalisht, së bashku me fëmijën e saj më të madh, Mahdiun, 11 vjeç. Ajo u vu në shënjestër pas nxitjes kundër saj nga mediat izraelite.
Ende e mbaj mend pikëllimin dhe ngushëllimet që vërshuan, duke e mbajtur familjen të zënë për ditët e para pas vrasjes së saj. Mediat ndërkombëtare i kontaktuan bashkëshortit të Amnës për t'i shprehur ngushëllime. Artikujt rreth vrasjes së saj dhe nxitjes që i parapriu qarkulluan gjerësisht. Mediat sociale ishin të mbushura me postime rreth Amnës dhe arritjeve të saj, të gjitha me të njëjtin ton pikëllimi.
Ndërkohë, njerëzit që e vajtonin po lëkundeshin midis pikëllimit, krenarisë dhe fajit. Faji nuk i drejtohej Izraelit që e vrau, as botës që lejoi vrasjen, por vendimit të Amnës për të zgjedhur rrugën vdekjeprurëse të gazetarisë në një vend të përjashtuar nga e drejta ndërkombëtare.
Hidhërimi përfundimisht u shua. Amna u harrua gradualisht dhe asnjë institucion, asnjë qeveri nuk kërkoi kurrë një hetim për vrasjen e saj. Por ajo që ndodhi me të nuk është përjashtim; është rregulli.
Kjo është ajo që ka të ngjarë të ndodhë me gazetarët Hussam al-Masri, Mohammad Salama, Mariam Abu Daqqa, Ahmed Abu Aziz dhe Moaz Abu Taha, të cilët u vranë dje në Spitalin Nasser në Khan Younis. Masakra po bën bujë për pak kohë tani, por së shpejti do të harrohet ashtu siç u harrua vrasja e Amnës.
Edhe pse këta gazetarë ishin civilë të mbrojtur, edhe pse strehoheshin brenda një objekti mjekësor që gëzon mbrojtje të veçantë sipas ligjit humanitar, askush nuk do ta mbajë Izraelin përgjegjës për atë që pretendon se ishte një “gabim” dhe askush nuk do ta hetojë atë.
Kështu ndodhi edhe me vrasjen e Anas al-Sharif, Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal, Moamen Aliwa dhe Mohammed al-Khaldi dy javë më parë. Edhe kjo u harrua gradualisht. Vrasja e tyre, e cila u përshkrua si "e papranueshme" dhe një "shkelje e rëndë e ligjit ndërkombëtar", ende nuk është hetuar, ndërsa pretendimet e Izraelit në lidhje me Anasin mbeten të pakontestueshme.
Varrosja e gjallë nga Izraeli e gazetares Marwa Musallam, së bashku me dy vëllezërit e saj, në qershor, vrasja e Hussam Shabat në mars, vrasja e Ismail al-Ghoul dhe Rami al-Rifi në korrik 2024 dhe më e dhimbshmja për mua vrasja e profesorit tim të dashur Refaat Alareer në dhjetor 2023 tregojnë se si ky model i përsëritur vazhdon.
Heshtja që pason çdo mizori izraelite hap rrugën për tjetrën dhe për një dështim tjetër të botës për ta mbajtur Izraelin përgjegjës.
Pasi e panë këtë cikël vdekjeprurës të përsëritet vazhdimisht, palestinezët kanë filluar të besojnë se një karrierë si gazetar është një dënim me vdekje për vetë gazetarët dhe për familjet e tyre.
Familja ime, e cila prej kohësh i ka inkurajuar të rinjtë e saj të ndjekin studime mediatike, tani i dekurajon të gjithë ata që vendosin të ndjekin gjurmët e Amnës pas vrasjes së saj.
“Është një rrugë e vetmuar ku bota të kthen shpinën”, thonë ata.
Ata që aktualisht punojnë si gazetarë në familje paralajmërohen të ulin tonin e punës së tyre dhe të qëndrojnë larg vëmendjes.
Xhaxhai im, Hamed, vjehrri i Amnës, më tha se nuk do të lejonte kurrë asnjë nga gjashtë fëmijët e tij të tjerë të ndiqte një karrierë që lidhet sadopak me gazetarinë.
"As aktrim, as gazetari. Nuk do t'i lejoja kurrë të shfaqeshin para medias. Më parë i inkurajoja të gjithë të hynin në fushën e gazetarisë. Është fusha e së vërtetës, do të thoja. Pas Amnës, urreja gjithçka që lidhej me këtë fushë”, tha ai.
Edhe bashkëshorti i Amnës, Saed Hassouna, i cili është gjithashtu gazetar dhe këshillonte të rinjtë e interesuar në këtë fushë, gradualisht e uli punën e tij pas vrasjes së Amnës.
Heshtja dhe tërheqja nuk i lënë familjet e gazetarëve asgjë tjetër përveç traumave të pakapërcyeshme. Në rastin e Amnës, një vit pas vdekjes së saj, fëmija i saj, Mohammed, 10 vjeç, i cili pa nënën dhe vëllain e tij të vdisnin para syve të tij dhe i raportoi personalisht gazetarit Ismail al-Ghoul se familja e tij ishte nën rrënoja, ende vuan nga sulme traumatike. Sa herë që është i trishtuar, ai u bërtet njerëzve që ta lënë të shkojë te izraelitët që i vranë nënën, kështu që ata e vrasin edhe atë.
Vajza e vogël e Amnës, Ghina, pesë vjeç, ende pret që ajo të kthehet dhe shpesh qan: “Ku e çuat mamin tim?”
Pothuajse 23 muaj kanë kaluar nga fillimi i kësaj lufte brutale dhe e gjithë bota ende shpreh ngushëllime për palestinezët e vdekur. Bën gjithçka që mundet për të shmangur edhe ndjenjën më të vogël të përgjegjësisë për atë që po ndodh në Gaza.
Deri më tani, 244 gazetarë palestinezë janë vrarë në Gaza. Të gjithë kanë marrë të njëjtin trajtim edhe ata të dokumentuar në detaje nuk janë ndjekur penalisht si krime lufte. Rasti i Shireen Abu Akleh, e cila u vra në vitin 2022 në Jenin nga një snajper izraelit, ishte një paralajmërues për atë që do të vinte. Edhe shtetësia e saj e Shteteve të Bashkuara dhe hetimet nga mediat amerikane nuk mundën t'i jepnin drejtësi.
Nëse të qenit në zi për gazetarët palestinezë ju lejon të ndiheni më pak fajtorë, nëse ju bën të ndiheni sikur e keni përmbushur detyrën tuaj ndaj tyre, atëherë mos i vajtoni. Nuk kemi nevojë për më shumë lavde; kemi nevojë për drejtësi. Është më e pakta që bota mund të bëjë për fëmijët jetimë të Mariam, Amna, Anas dhe pjesës tjetër të 244 gazetarëve të vrarë në Gaza. /Përshtati "Pamfleti", nga "Al Jazeera"
Lini një Përgjigje