FLASH
Shkruar nga Paolo Garimberti
Tani presidenti amerikan duket se është në gjendje hakmarrjeje...
Donald Trump është në një udhëtim të papritur. Ai vazhdon të luhatet midis tërheqjes së tij fatale ndaj Putinit, mospëlqimit të tij të dukshëm ndaj Zelensky-t dhe frustrimit të tij nga ndjesia e talljes nga cari sa herë që mendon se e ka bindur.
Tani presidenti amerikan duket se është në gjendje hakmarrjeje. "Sanksionet e tmerrshme" kundër Rosneft dhe Lukoil, dy gjigantëve rusë të naftës, për të "degraduar burimet e financimit për makinën e luftës", siç e tha Sekretari i Thesarit Scott Bessent, janë hakmarrjet e para të administratës Trump kundër Kremlinit. As Joe Biden nuk kishte shkuar aq larg: ai gjithmonë kishte shmangur shënjestrimin e Rosneft dhe Lukoil nga frika e rritjes së çmimeve të tregut të energjisë. Ndryshimi i Trump vjen pas anulimit të samitit me Putinin në Budapest, i njoftuar javën e kaluar si i afërt pas telefonatës midis të dyve, e cila i parapriu takimit mjaft të tensionuar me Zelensky-n në Shtëpinë e Bardhë.
Këtë herë, presidenti amerikan shmangu një përsëritje të katastrofës së Anchorage, kur cari ia ktheu pritjen triumfale manjatit me një breshëri raketash dhe dronësh në Ukrainë.
Arsyeja e ndryshimit qëndron në përgatitje. Anchorage ishte përgatitur në mënyrë amatoreske nga Steve Witkoff, zhvilluesi i pasurive të patundshme i shndërruar në diplomat, i cili në vizitat e tij të përsëritura në Kremlin kishte treguar respekt të tepruar ndaj Putinit. Për Budapestin, përgatitja iu besua Sekretarit të Shtetit Marco Rubio, i cili ka një sfond të fortë në politikën ndërkombëtare, të përsosur gjatë viteve të shërbimit në Komitetin e Marrëdhënieve me Jashtë të Senatit, dhe nuk ka treguar kurrë shumë simpati për Putinin.
Rubio, në telefonatat paraprake me Sergei Lavrov, një veteran të diplomacisë ruse, e kuptoi se Budapesti rrezikonte të bëhej një tjetër kurth. Rubio i quajti propozimet e Lavrovit "maksimaliste": Putini dëshiron shumë, madje edhe pjesët e Donbasit që nuk janë pushtuar ende, në këmbim të shumë pak. Pyetja tani është se sa gjatë do të mbetet Trump në këtë gjendje, i fiksuar siç është me Çmimin Nobel për Paqen. Deri në telefonatën tjetër të Putinit? Putini përdor mjaltin me të, ndërsa tregon dhëmbët në tokë: dy ditë më parë, ai urdhëroi ushtrime nga forcat bërthamore strategjike ruse dhe vazhdon të bombardojë objektivat e energjisë, si dhe civilët në Ukrainë.
Evropa, e cila ka lançuar paketën e saj të nëntëmbëdhjetë të sanksioneve dhe ka mbledhur krerët e shteteve dhe qeverive të saj së bashku në Bruksel për të diskutuar Ukrainën me Zelenskyn, mund të ketë një ndikim në humorin e dobët të Trump. Por, si zakonisht, BE nuk është e bashkuar, duke debatuar për gjithçka, përfshirë përdorimin e aseteve sovrane të ngrira ruse, të cilat do të ishin thelbësore për të ndihmuar Ukrainën të rezistojë. Dhe plani me dymbëdhjetë pika për t'i dhënë fund luftës duket jorealist, edhe nëse përmban një propozim që mund të ngacmojë egocentrizmin e Trump: presidencën e Komitetit të Paqes.
Nëse Perëndimi arrin të bashkohet përsëri, duke ruajtur rrjedhën e sanksioneve të fundit, Putini mund të përballet me një "Kohë Problemesh" të paprecedentë. Ekonomia e kohës së luftës po fillon të tregojë çarjet e saj, të cilat as propaganda e Kremlinit nuk mund t'i fshehë plotësisht.
Një simptomë është kriza e qymyrit, siç e pranoi vetë Putini në një konferencë të kohëve të fundit. Edhe pse përfaqësojnë vetëm 1 përqind të PBB-së, minierat e qymyrit janë një burim kritik për disa rajone. Që nga fillimi i luftës, 23 prej tyre janë mbyllur dhe 53 janë në rrezik. Në vitin 1989, greva masive e minatorëve paralajmëroi rënien e BRSS-së, dhe në vitin 1998, minatorët që hodhën helmetat e tyre në trotuar simbolizuan krizën më të keqe ekonomike në Rusinë moderne. Dhe Putini e di mirë këtë, sepse pikërisht për shkak të asaj krize, dy vjet më vonë, ai u ngrit në pushtet, duke zëvendësuar Jelcinin./Përshtati “Pamfleti” nga “La Repubblicca”
Lini një Përgjigje