FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Athen nutzte einen Grundstücksstreit in Zvërnec, um die Ansprüche der griechischen Minderheit auf ein Gebiet auszudehnen, in dem sie rechtlich nicht anerkannt ist, und verknüpfte die Angelegenheit mit Albaniens Weg zur EU. Allerdings hatte die mangelnde Transparenz der albanischen Regierung bei dem milliardenschweren Investitionsabkommen diese ausländische Intervention erst ermöglicht.
Ein Vorfall mit einem Grundstück in einem Dorf in Vlora genügte Athen, um seine gesamte diplomatische Maschinerie in Gang zu setzen. Innerhalb von 24 Stunden nach den Zusammenstößen am 30. Mai in Zvërnec hatte das griechische Außenministerium eine offizielle Erklärung abgegeben, die Botschaft in Tirana hatte sich eingeschaltet, und der albanisch-griechische Europaabgeordnete Fredi Beleri hatte eine Anfrage an die Europäische Kommission gerichtet. Die Schnelligkeit dieser Reaktion zeigt, dass es Athen in Zvërnec nicht nur um einen verletzten Bürger geht. Es ist eine Gelegenheit, eine Karte wieder zu öffnen, die Albanien seit Jahrzehnten als geschlossen betrachtet: die angebliche Ausdehnung der griechischen Minderheit auf albanisches Territorium.
Die wichtigste Tatsache, die Athen am liebsten unbemerkt lassen würde, stammt von den griechischen Medien selbst. Laut deren Angaben gehört das Gebiet, in dem die Proteste stattfanden, nicht offiziell zum anerkannten Gebiet der griechischen nationalen Minderheit. Wenn das griechische Außenministerium also von „Schutz der Rechte von Angehörigen der griechischen nationalen Minderheit“ in Zvërnec spricht, dehnt es diesen Status auf ein Gebiet aus, in dem die Minderheit rechtlich nicht anerkannt ist. Die albanischen Medien griffen dies sofort auf: Athen, so heißt es, habe die gewaltsamen Proteste vom Samstag ausgenutzt, um erstmals die Existenz der griechischen Minderheit in Zvërnec zu behaupten.
Das ist der Kern der Intervention. Ein Vorfall, der laut griechischer Seite selbst mit Eigentumsrechten zusammenhing, entwickelte sich innerhalb weniger Stunden zu einem Streit um das Territorium der Minderheit. Was den Dokumenten zufolge ein Eigentumsstreit ist, wird von Athen als Angelegenheit einer nationalen Minderheit umgedeutet.
Die Art und Weise, wie Griechenland Druck ausübt, ist ebenso bedeutsam wie die Forderung selbst. Die Erklärung des griechischen Außenministeriums beschränkte sich nicht auf die Sorge um die Bürger. Sie betonte die Notwendigkeit eines wirksamen Schutzes von Naturschutzgebieten gemäß europäischen Standards und Gesetzen als Teil des albanischen Integrationsprozesses in die Europäische Union. Die Interpretation ist eindeutig: Athen verknüpft dieses Thema direkt mit Tiranas europäischem Weg und erinnert daran, dass es als EU-Mitglied die Erweiterung des Landes bremsen kann.
Eurodeputeti Fredi Beleri e bëri lidhjen edhe më eksplicite. Në intervistë për televizionin grek Ellada24, ai deklaroi: "Unë kam bërë një pyetje në komision se si të gjitha këto kombinohen me një vend që është në prag të Bashkimit Evropian dhe se si zbatohet saktësisht acquis communautaire në këto raste".
Në pyetjen e tij drejtuar Komisionit Evropian, Beleri pretendon se në fshatin Zvërnec, ku sipas tij jetojnë kryesisht anëtarë të Minoritetit Kombëtar Grek, një kompani private po ndërhyn dhe po zë toka që ishin konfiskuar nga regjimi komunist në vitet 1960 dhe ende nuk u janë kthyer pronarëve të ligjshëm. Ai kërkon nga Brukseli që përparimi i Shqipërisë në procesin e integrimit të lidhet me rezultate konkrete në mbrojtjen e pakicave.
Kështu, një eurodeputet i partisë në pushtet në Greqi po përdor karrigen e tij në Bruksel për të kthyer një mosmarrëveshje pronësie në një kusht për anëtarësimin e Shqipërisë. Kjo nuk është mbrojtje e të drejtave të njeriut. Është diplomaci presioni e veshur me gjuhën e të drejtave.
Brenda Kuvendit, deputeti socialist Ardit Bido ngriti pyetjet që asnjë institucion ende nuk i ka adresuar. Ai vuri në dukje praninë e protestuesve të ardhur nga jashtë kufirit, duke pyetur drejtpërdrejt: "3 autobuzët që erdhën nga Greqia përse nuk i deklarojnë? Kush i nxiti këto autobuzë?".
Sipas tij, ndër protestues "doli Fredi Beleri që kërkoi për minoritetin grek në Zvërnec dhe Nartë që sipas tij po iu hiqen të drejtat". Bido dalloi dy kategori mes kundërshtarëve: banorët me pretendime reale pronësie, dhe një grup të dytë që thjesht nuk duan asnjë lloj zhvillimi në asnjë formë.
Pyetja për tre autobusët nga Greqia mbetet pa përgjigje zyrtare, dhe është pikërisht lloji i detajit që një media hetimore duhet ta ndjekë: kush i organizoi, kush i financoi, dhe a kishte mes tyre persona të lidhur me struktura politike greke.
Por integriteti kërkon edhe anën tjetër
Do të ishte e lehtë ta mbyllnim këtu, me një tregim ku Greqia është e vetmja fajtore. Por kjo do të ishte gjysma e historisë, dhe lexuesi e meriton tërësinë.
E vërteta e papërshtatshme është se ndërhyrjes greke ia hapi derën vetë mënyra se si qeveria shqiptare e trajtoi këtë marrëveshje. Athina nuk do të kishte gjetur terren po të mos ekzistonin pyetje legjitime mbi transparencën.
Projekti, që sipas raportimeve ndërkombëtare lidhet me investitorë katarianë dhe me Jared Kushner e Ivanka Trump, me një vlerë mbi 4 miliardë euro, u shoqërua me një kronologji që ngre shqetësime serioze: sipas burimeve ndërkombëtare, Parlamenti ndryshoi legjislacionin mjedisor pak para nisjes së punimeve, ndërsa leja u lëshua pa u bërë publike.
Këto pretendime kërkojnë verifikim të pavarur përmes Fletores Zyrtare dhe vendimeve të Këshillit të Ministrave, por nëse qëndrojnë, ato tregojnë se qeveria i dha vetë kundërshtarëve, përfshirë Athinën, municionin më të mirë.
Wenn ein Abkommen im Verborgenen geschlossen wird, findet jeder Nachbar mit Interessen einen Anlass, Misstrauen zu säen. Transparenz wäre der beste Schutz vor ausländischer Einmischung gewesen. Ihr Fehlen ist das Geschenk, das Tirana Athen gemacht hat.
Albanien hat jedes Recht, seine Küste zu entwickeln und große Investitionen anzuziehen, und jedes Recht, sich nicht von einem Nachbarn vorschreiben zu lassen, wo sein Minderheitenstatus beginnt und endet. Athens Intervention in Zvërnec, die den Minderheitenstatus auf ein Gebiet ausdehnt, in dem er rechtlich nicht anerkannt ist, und ihn mit den EU-Vorschriften verknüpft, ist ein Kompetenzüberschuss, der angeprangert werden muss.
Doch die Wahrung der Souveränität gelingt nicht dadurch, dass man die Geschäftspraktiken der Regierung ignoriert. Im Gegenteil: Wäre das Abkommen transparent, wären die Eigentumsverhältnisse geklärt, wäre die Genehmigung öffentlich, hätte Athen nichts zu meiden. Albaniens eigentlicher Kampf richtet sich nicht nur gegen den griechischen Druck, sondern auch für eine Regierung, die diesem keine Tür und Tor öffnet. / Broschüre
Po vete keta, horrat e sektit Rilindja e kane kthyer kete vend si hale! Jane bere me keq se pushtuesit. Andej matane mban era shtet, qofte dhe shovinist. Ketu ke vetem injorance qe vazhdon i voton keta plehra!
https://www.kathimerini.gr/society/564259306/to-paraskinio-ton-epeisodion-ston-frachti-tis-svernitsas/
nuk duam as RAMEN as GREQINE as SALINE....DUAM TRANSPARENCE dhe investitore te besushem dhe ligjor....QE PERFITOJNE NGA SHQIPRIA POR DHE PAGUAJE ATE QE I PERKET KOMBIT per mirqenie reciproke dhe tranparente....nga cdo investim....dhe kta 3 autobuze nuk mund te tjetersojne qellimin e protestes qe tashme eshte opozita e vertete qe i duhet vendit ne kte moment....me sllogane therese dhe te drejta kundrejt padrejtesive....nuk mund te ndalojne kta 3 autobuze antikombetare shtyre nga GREQIA ...nuk na suprizojne GREKET kte kan bere nder shekuj me ne....por kjo nuk e pastron RAMEN nga pislliqet pa fund....njerzit me ndimes e se vertetes dhe zotit u zgjuan ne kohen e duhur...ne momentin me delikat per kombin qe po vdiste ne koma pikerisht nga OPOZITA FALCO e SALIUT qe me GOGOLLIKUN e TIJ perdorur nga RAMA ....I JEPTE RAMES PUSHTET TE PAKUFIZUAR EDHE PSE ESHTE KRIMBUR TOTALISHT NGA BRENDA....fakt i PAKUNDERTUSHEM...per kte proteston sot pjesa e paster e shoqeris dhe PROTESTA DUHET TE VAZDOJE PAQESISHT DEMOKRATIKISHT duke ruajtur veten nga manipulimi i jashtem i sistemit te vjeter si ne pushtet dhe ne opozite mjeshtra per te tjetersuar qellimin dhe shuar cdo ze kundra ...kjo eshte mafioze dhe vdekjeprurese aspak e shendeteshme per gjith kombin
Në Shqipëri nuk ka projekt të madh që të mos fillojë si investim dhe të mos përfundojë si gjyq popullor. Sapo del fjala “zhvillim”, ngrihen menjëherë tre institucione paralele: patrioti i Facebook-ut, eksperti i TikTok-ut dhe komshiu gjeopolitik që papritur kujtohet se ka merak për pronat, zogjtë, detin dhe shpirtin tonë kombëtar. Zvërneci dhe Sazani janë rasti i fundit. Një projekt që mund ta çojë një pjesë të bregdetit shqiptar në një nivel tjetër turizmi, menjëherë u kthye në dramë kombëtare: “po na marrin tokat”, “po shitet Shqipëria”, “po vijnë të huajt”, “po ikën deti”, “po qajnë flamingot”, “po na pushton hoteli”. Në Shqipëri, edhe flamingoja është kthyer në analist politik. Vetëm nuk dihet ende me cilën parti është. Problemi është se, si gjithmonë, askush nuk do të rrijë te pyetja konkrete. Sepse pyetja konkrete është e mërzitshme. Kërkon dokumente, harta, pronësi, leje, VNM, akses publik, zonim, kontrata, vendime gjykate. Ndërsa parulla është më e lirë: e shkruan në telefon, i vendos muzikë dramatike, një flamur në sfond, dhe papritur je shpëtimtar i kombit. Nëse toka është private, kush e ka shitur? Nëse është grabitur, kujt i është grabitur? Nëse ka shkelje, ku është dokumenti? Nëse mjedisi rrezikohet, çfarë thotë raporti? Nëse aksesi publik bllokohet, ku janë korridoret, kufijtë, hartat? Jo. Këto janë pyetje të thata. Nuk bëjnë klikime. Më mirë: “Zgjohuni shqiptarë!” Shqiptari zgjohet gjithmonë. Vetëm zakonisht zgjohet pasi ka fjetur mbi dokumentin. ## Qeveria dhe arti i vonesës për të shpjeguar gjërat Pastaj kemi qeverinë. Qeveria jonë ka një talent të rrallë: edhe kur mund të ketë të drejtë në thelb, di ta bëjë veten të duket fajtore në formë. Në projekte të tilla, në një vend normal, para gardhit vjen shpjegimi. Para rojes private vjen harta. Para konfliktit vjen komunikimi. Para incidentit vjen transparenca. Te ne ndodh ndryshe. Fillimisht vendoset gardhi. Pastaj vjen sherri. Pastaj vjen deklarata. Pastaj arrestimi. Pastaj konferenca. Pastaj shpjegimi. Pastaj qytetari pyet: “po pse nuk ma the që në fillim?” Sepse ne jemi vend mesdhetar. Së pari bëjmë dramën, pastaj procesverbalin. Nëse projekti është ligjor, thuaje qartë. Nëse prona është private, trego hartat. Nëse Kategoria V lejon zhvillim të kontrolluar, shpjegoje me ligj. Nëse aksesi publik garantohet, vizatoje. Nëse mjedisi ruhet, publiko masat. Nëse investimi sjell punë, trego planin. Nëse ka abuzim, ndëshkoje. Por mos e lër bosh terrenin. Sepse në Shqipëri, kur lë bosh informacionin, e mbush TikTok-u. Dhe TikTok-u nuk lexon kadastër; lexon emocione. ## Populli, që ka gjithmonë të drejtë, edhe kur nuk lexon asgjë Pastaj kemi popullin. Populli është i lodhur, dhe me të drejtë. Është gënjyer, është shpërfillur, është tallur, është përdorur. Ka parë prona të grabitura, leje të dhëna natën, beton pa plan, shtet që zgjohet vetëm kur vjen kamera. Prandaj dyshimi i popullit është i kuptueshëm. Por dyshimi nuk është provë. Zemërimi nuk është dokument. Dhe mosbesimi ndaj shtetit nuk mund të kthehet automatikisht në kundërshtim ndaj çdo investimi. Nëse çdo projekt i madh e lexojmë si grabitje, atëherë nuk po mbrojmë vendin. Po e dënojmë të mbetet i vogël. Po e kthejmë varfërinë në monument kombëtar dhe po i vendosim kurorë me lule të egra. Patriotizëm nuk është të bërtasësh “mos prek asgjë”. Patriotizëm është të kërkosh që ajo që preket të bëhet me ligj, me standard dhe me përfitim për vendin. Një vend nuk rritet duke refuzuar çdo mundësi. Rritet kur di të negociojë fort, të kontrollojë fort dhe të fitojë sa më shumë nga ajo që lejon. ## Fqinjët tanë, që na duan shumë kur rrimë të vegjël Pastaj vjen pjesa rajonale. Këtu fillon komedia e hollë. Kur Shqipëria është e varfër, e çorganizuar dhe me turizëm të lirë, jemi popull simpatik. Kur fillon të flasë për turizëm elitar, aeroport, marina, brand-e ndërkombëtare dhe investime miliardëshe, papritur të gjithë kujtohen për zogjtë, pronat, minoritetet, rrugët, detin dhe etikën e zhvillimit. Sa prekëse kjo dashuri rajonale për ekologjinë shqiptare. Nuk po them se çdo shqetësim nga jashtë është i rremë. Pretendimet për pronë duhen marrë seriozisht. Çdo qytetar, shqiptar, grek, minoritar, emigrant apo pronar i ligjshëm, ka të drejtë të kërkojë drejtësi. Por drejtësia bëhet me dokumente, jo me autobusë. Kur një protestë lokale fillon të marrë logjistikë ndërkufitare, atëherë nuk është më vetëm protestë lokale. Është politikë. Është presion. Është interes. Dhe këtu duhet kujdes. Sepse fqinjët tanë nuk janë as engjëj, as armiq të përjetshëm. Janë shtete me interesa. Dhe shtetet me interesa nuk qajnë për flamingot tona pa parë më parë hartën e interesit të tyre. Nëse Shqipëria hyn në turizmin premium, dikush humbet monopolin psikologjik mbi Mesdheun. Kjo nuk do të thotë se duhet të shpikim konspiracione. Do të thotë thjesht të mos jemi naivë. Në rajon, edhe pulëbardha ka sponsor. ## Investitori, që nuk duhet trajtuar si Mesia, por as si pushtues Nga ana tjetër, investitori nuk është shenjtor. Nuk vjen nga dashuria për Shqipërinë, vjen për fitim. Kjo është normale. Biznesi nuk është bamirësi me pamje deti. Prandaj shteti nuk duhet të bjerë në gjunjë para investitorit. Duhet të negociojë. Fort. Me kushte. Me transparencë. Me detyrime. Me akses publik. Me punësim vendas. Me lidhje me bujqësinë. Me taksa. Me trajnim. Me standard mjedisor. Me përgjegjësi. Por është njësoj absurde ta trajtosh investitorin si pushtues vetëm sepse është i huaj. Nëse vjen kapital serioz, brand serioz dhe projekt serioz, pyetja nuk është “si ta trembim?”. Pyetja është “si ta bëjmë që Shqipëria të fitojë maksimumin?”. Sepse nëse ne dimë vetëm të trembim investitorët, pastaj mos të habitemi kur na mbeten vetëm ndërtuesit e zakonshëm me beton, leje të çuditshme dhe estetikë garazhi. ## Media, që shet frikë me shumicë dhe moral me pakicë Media jonë është histori më vete. Një pjesë bën pyetje të drejta. Një pjesë bën biznes me panikun. Një pjesë e shet mjedisin si dhimbje kombëtare, por po t’i prishësh parkimin te lokali, harron ekosistemin. Ka gazetarë që ngrejnë çështje reale: rrjedhja e fitimeve jashtë, turizmi i enklavave, offshore-t, aksesi publik, mjedisi. Këto janë pyetje serioze. Duhen bërë. Por ka edhe media që e kthejnë çdo gjë në teatër: foto gardhi, muzikë tragjike, titull apokaliptik dhe pastaj një “analizë” që në thelb thotë: “mos zhvilloni asgjë, se mund të ndodhë diçka”. Nëse kështu do të kishte menduar bota, sot do të jetonim ende në shpella, por të paktën do t’i kishim shpallur zona të mbrojtura. ## Zhvillimi nuk është mëkat, por as licencë për arrogancë Tani, le ta themi drejt. Zhvillimi nuk është mëkat. Por zhvillimi pa standard është krim ndaj së ardhmes. Të ndërtosh në një zonë të ndjeshme kërkon kujdes ekstrem. Jo arrogancë. Jo roje që sillen si pronarë të republikës. Jo gardhe që dalin para shpjegimit. Jo mungesë komunikimi. Jo “e dimë ne, mos pyesni ju”. Nëse projekti është i pastër, ai nuk ka pse të fshihet pas deklaratave. Le të dalin dokumentet. Harta. Pronësia. Aksesi. Lejet. Masat mjedisore. Detyrimet ndaj komunitetit. Përfitimet lokale. Transparenca nuk e dëmton një projekt serioz. E shpëton. Por edhe kundërshtimi duhet të jetë serioz. Nëse thua “më kanë marrë tokën”, trego tokën. Nëse thua “është e paligjshme”, trego ligjin. Nëse thua “po mbyllet bregdeti”, trego aksesin. Nëse thua “po shkatërrohet natyra”, trego raportin. Përndryshe nuk jemi në debat. Jemi në karnaval. ## Kundër izraelitëve, kundër amerikanëve, kundër të huajve? Jo, faleminderit Pjesa më e rrezikshme e gjithë kësaj është aroma anti-të huaj që po qarkullon në disa narrativa. “Nuk duam izraelitë.” “Nuk duam amerikanë.” “Nuk duam të huaj.” “Po na pushtojnë.” Kjo nuk është Shqipëria. Ne mund të jemi shumë gjëra: të lodhur, mosbesues, nervozë, cinikë, të zhgënjyer. Por nuk kemi qenë kurrë popull që ndërton të ardhmen mbi urrejtje ndaj të huajve. Ne jemi vend që ka mbijetuar duke parë nga Perëndimi, duke kërkuar aleanca, duke dashur të hyjë në Europë, duke u mbështetur te SHBA, duke kërkuar hapje. Të kthehesh sot kundër investimeve perëndimore me gjuhë të errët etnike apo fetare nuk është patriotizëm. Është sabotim i imazhit të vendit. Patriotizëm nuk është të trembësh botën. Patriotizëm është ta bësh botën të vijë këtu, por me kushtet tona, me ligjin tonë, me përfitimin tonë dhe me dinjitetin tonë. ## Në cilin krah duhet të jemi? Këtu është pyetja kryesore. Në cilin krah duhet të jemi? Jo në krahun e qeverisë verbërisht. Jo në krahun e protestës verbërisht. Jo në krahun e investitorit verbërisht. Jo në krahun e fqinjit që na do shumë vetëm kur rrimë të vegjël. Jo në krahun e TikTok-ut, ku çdo gjë shpjegohet me muzikë dhe zero dokumente. Krahu i duhur është krahu i interesit shqiptar. Dhe interesi shqiptar thotë: po, duam zhvillim. Po, duam turizëm elitar. Po, duam brand-e ndërkombëtare. Po, duam investime të mëdha. Po, duam që Shqipëria të dalë nga turizmi i lirë dhe sezonal. Por duam edhe ligj. Duam transparencë. Duam akses publik. Duam mjedis të mbrojtur. Duam pronë të respektuar. Duam punësim vendas. Duam furnizues lokalë. Duam taksa të drejta. Duam që fitimi të mos ikë i gjithi jashtë. Duam që zona të mos kthehet në enklavë luksi e shkëputur nga vendi. Ky është krahu ku duhet të jemi. Në krahun e zhvillimit me kushte. Në krahun e ambicies me kontroll. Në krahun e hapjes pa naivitet. Në krahun e patriotizmit që ndërton, jo të patriotizmit që bërtet. ## Fundi, me pak helm për tretje Zvërneci dhe Sazani nuk janë vetëm projekt. Janë pasqyrë. Aty shohim qeverinë që duhet të mësojë të shpjegojë para se të vendosë gardh. Shohim popullin që duhet të kërkojë dokumente para se të shpërndajë panik. Shohim mediat që duhet të ndajnë investigimin nga histeria. Shohim fqinjët që kujtohen për të drejtat tona sa herë ne kemi shans të ngjitemi një shkallë më lart. Shohim investitorët që duhet të kuptojnë se Shqipëria nuk është tokë bosh, por vend me plagë, kujtesë dhe mosbesim. Dhe shohim veten: a jemi gati të mendojmë si shtet, apo do vazhdojmë të sillemi si turmë me valixhe gati për t’u manipuluar? Sepse në fund, tragjedia shqiptare nuk është se na mungon deti. Det kemi. Nuk na mungon dielli. Diell kemi. Nuk na mungon natyra. Natyra na ka tepruar. Na mungon maturia për të mos u bërë lodër. Dhe nëse çdo herë që vjen një mundësi e madhe ne ndahemi mes atyre që duan ta vjedhin, atyre që duan ta ndalojnë, atyre që duan ta përdorin politikisht dhe atyre që duan ta komentojnë nga TikTok-u, atëherë nuk na ka faj as investitori, as Greqia, as qeveria, as flamingoja. Na ka faj pasqyra. Dhe pasqyra, ndryshe nga politika, nuk gënjen. Ajo thjesht na tregon sa të vegjël bëhemi kur kemi frikë të mendojmë si vend i madh.
Fred Beleri eurodeputethahahaha hapu dhe te futemi. Ky qe ne ftyre duket si xhambaz dhensh. Pika grekeve qe na e shesin xhambazin per koke diplomatike. "zbatohet saktësisht acquis communautaire në këto raste", THOTE Fred injoranti. Vdeksha une po ja di ky xhambaz kuptimin.
Si nuk lindin nena shqiptate nje djale, ti tregoj vendin ketij qeni bastard vrases. Po familjaret e ushtarakut dhe ushtarëve te vrare perse presin e nuk vendosin drejtësin e me te dashurve te tyre qe u vrane pabesisht nga ky bastard hidraulik i qelbur?
Te gjitha sherbimet sekrete te shteteve kur vjen puna ata te shiturit qe punojne kunder shtetit te vet i elimonojne. Mund te quhet veprim e "ulet kriminal", por i sheben popullit qe demtohet totalisht nga veprimet e te shiturit. Mos harroni vepren e ndershme patriotike te Avni Rustemit qe qeroi ne mes te Parisit qelbesiren Esat Pashe muti Toptani. Avni Rustemi eshte njollosur e poshteruar me rende se Skenderbeu e nuk i vendoset nje buqete me lule te permemndorja qe deshen ta heqin. Dhe me e bukura poshtersi, na lulezon shopping mutin centre Toptani ne mes te Tiranes. Ne cdo shtet e komb te njerezimit ka fise qe i kane prire kombit por edhe e kane dredhur e jane shitur. Te klasifikohen te gjithe per bemat ndaj kombit si dhe poshtersite e nje fisi. Te pakten beni ADN e Shqiptareve e dalloni grurin nga egjeri. Kush ka burrerine te shkoje ta beje e te zgjedhim te parin ne Kuvendin e Burrave e jo ne Parlamentarium Surrogatium Zaberhanum.