FLASH
Shkruar nga Osvaldo De Paolini
Der Vorstoß des chinesischen Militärs zur Übernahme europäischer Unternehmen hat wieder an Dynamik gewonnen: Marken, Lieferketten und Technologien wechseln vor unseren Augen den Besitzer, während die Union in einem Sumpf aus Bürokratie und selbstzerstörerischen Regulierungen versinkt. Langfristig besteht die reale Gefahr, dass die Zukunft der EU woanders liegt.
Die Entwicklungen in der europäischen Industrie sind alles andere als naiv. Im Gegenteil: Es gibt eine Konvergenz von Interessen, stillschweigenden Übereinkünften und Bequemlichkeiten, die Brüssel weiterhin als „Markt“ bezeichnet, während andere von „Kontrolle“ sprechen. Die chinesischen Konzerne, die in den letzten Monaten auf dem „alten Kontinent“ angekommen sind, führen keine Machtübernahmen in Europa durch: Sie kaufen auf, was Europa nicht zu schützen beschlossen hat, und nutzen dabei ein System aus, das zwar Offenheit predigt, aber wenig für Gegenseitigkeit tut. Nach Jahren der Stagnation hat Peking sein Portfolio selektiv und strategisch wieder geöffnet: keine zufälligen Investitionen, keine neutralen Finanztransaktionen, sondern gezielte Käufe von Marken, Technologien und Schlüsselpositionen in europäischen Produktionsketten. Und während China mit Weitblick kauft, flüchtet sich Brüssel weiterhin in die Rhetorik der Marktneutralität, als wären Kapital, Kontrolle und Souveränität abstrakte Konzepte und nicht Hebel realer Macht.
Industriewaagen
Das Ergebnis ist offensichtlich: Europa debattiert über die Regeln, während anderswo die industriellen Gleichgewichte neu gestaltet werden. Und wenn Europa schließlich reagiert, geschieht dies stets zu spät, mit defensiven Mitteln und bürokratischer Rhetorik, während strategische Entscheidungen andernorts längst getroffen wurden. Jüngstes Beispiel dafür lieferte Anta Sports vor wenigen Tagen mit dem Kauf von 29 % der Anteile am deutschen Unternehmen Puma und wurde damit dessen größter Aktionär. Kein Übernahmeangebot, keine Warnsignale. Alles ist offiziell legal. Doch wer trägt die Verantwortung, wenn der maßgebliche Aktionär in Peking und nicht in Herzogenaurach sitzt?
Skript löschen
Bis 2025 war das Szenario klar. Chinas JD.com versuchte, Ceconomy, das Herzstück des europäischen Elektronikvertriebs, zu übernehmen. HongShan Capital investierte in Golden Goose, eine italienische Traditionsmarke, die sich zu einem globalen Finanzunternehmen entwickelt hatte. Luxshare übernahm Leoni, einen wichtigen Knotenpunkt für deutsche Automobilzulieferer. Zahlreiche Deals, Milliardenbeträge – alles in einer Richtung: die Verlagerung des Unternehmensschwerpunkts, der Unternehmensführung und der Strategie aus Europa.
Brüssel
Po Brukseli? Brukseli po vëzhgon. Gjithmonë një hap prapa. Sepse problemi nuk është se Kina investon; problemi është se Evropa nuk zgjedh, nuk bën dallime, nuk ndikon. Ajo e pranon kapitalin sikur të ishte i gjithë njësoj, sikur të vinte nga ekonomi që luajnë sipas të njëjtave rregulla. Nuk është kështu. Nuk ka qenë kurrë. Kina nuk blen për të diversifikuar portofolin e saj. Ajo blen për të kontrolluar zinxhirët e furnizimit, për të fituar ekspertizë dhe për të siguruar tregjet përfundimtare. E bën këtë me durim strategjik, ndërsa ne përgjigjemi me rregullore mbrojtëse të shkruara në zhargon burokratik që janë të vështira për t'u zbatuar.
Paradoksi
Paradoksi është se mjetet për të frenuar këtë sulm ekzistojnë: shqyrtimi i investimeve të huaja, masat antitrust dhe fuqitë e arta kombëtare. Por Brukseli i përdor ato si fikës zjarri, jo si arkitekturë industriale. Ai ndërhyn kur zjarri është i tërbuar, asnjëherë para se të shpërthejë. I vetmi përjashtim i vërtetë ishte Italia. Dhe këtu duhet të thuhet qartë. Në rastin Pirelli-Sinochem, Roma bëri atë që Brukseli as nuk mund ta konceptojë: vendosi. Ajo aktivizoi një nga fuqitë e arta më të ngurta të Evropës, duke parandaluar kinezizimin përfundimtar të një grupi strategjik, duke kufizuar qeverisjen e partnerit aziatik, duke bllokuar kontrollin e teknologjive të ndjeshme dhe duke mbrojtur aksesin në tregun amerikan.
Një zgjedhje e vështirë, por e domosdoshme. Dhe mbi të gjitha, një zgjedhje politike, në kuptimin më të lartë të fjalës. Reagimi evropian? Heshtje, madje i bezdisur. Sepse sa herë që një shtet përpiqet të mbrojë vërtet asetet e tij, Brukseli ngre alarmin: "kujdes nga tregu", "kujdes nga konkurrenca", "kujdes nga investitorët". Megjithatë, interesat strategjike nuk marrin asnjë vëmendje.
Ndërkohë, disa vende po luajnë lojën e tyre. Hungaria udhëheq, por jo vetëm. Stimuj, korsi preferenciale, kontrolle të dobëta. Fabrika baterish, fabrika automobilistike, sipërmarrje të përbashkëta të dyshimta. Çdo gjë për të sjellë në shtëpi investime afatshkurtra, edhe nëse kjo do të thotë shkelje e vijës së përbashkët evropiane dhe krijim i varësive industriale të pakthyeshme. Është hedhje gjeopolitike brenda Unionit. Dhe Brukseli e toleron atë.
Sektorët kryesorë
Përfundimi? Evropa vuan nga mungesat e prodhimit në sektorët kryesorë, bateritë, elektronikën, materialet e përparuara, dhe në vend që të rindërtojë kapacitetin e saj industrial, ajo shet atë që ka mbetur tek ata që e kanë tashmë. Pastaj habitemi kur zinxhirët e vlerës ndryshojnë, kur vendimet strategjike merren diku tjetër, kur industria evropiane bëhet nënkontraktori i vet. Problemi nuk është Kina.
Kina vepron si Kina. Problemi është një Evropë që vazhdon të jetë një spektatore morale në një lojë të pamëshirshme industriale. Brukseli flet për autonomi ose sovranitet strategjik sikur të ishte në një konferencë. Por autonomia dhe sovraniteti nuk deklarohen: ato ushtrohen. Me kufizime, kushte dhe zgjedhje selektive.
Mit der Fähigkeit, Ja zu sagen, aber vor allem Nein zu sagen. Solange die Union Offenheit mit Kapitulation, Regulierung mit Vision und den Markt mit Kontrolle verwechselt, wird das Ergebnis ein und dasselbe sein: ein Kontinent reich an Marken, arm an Macht und ohne industrielle Zukunft.
Der Drache stiehlt nichts. Er kauft, was ihm verkauft wird. Der eigentliche Skandal ist, dass Brüssel weiterhin so tut, als sähe es den Preis nicht. /Adaptiert von Moneta /
Lini një Përgjigje