FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The "Peace Board" initiative cannot succeed as long as Hamas remains armed and continues to indoctrinate Gaza's youth.
An initiative by US President Donald Trump to rebuild and stabilize Gaza is facing skepticism from security analysts, who point out that any plan without the complete disarmament of Hamas risks not yielding long-term results.
In an opinion piece published in The Jerusalem Report, Eric R. Mandel, director of the Middle East Political Information Network, argues that the initiative called the "Peace Board", presented in February in Washington with the participation of 59 representatives and several heads of state, cannot succeed if Hamas maintains its military capabilities.
According to him, the US administration has pledged $10 billion for Gaza, while Saudi Arabia, the United Arab Emirates and other donor countries have offered an additional $7 billion. The stated goal is to transform the territory after years of radicalization and violence.
President Trump has said he expects Hamas to disarm, warning of consequences if it doesn't. US special envoy Steve Witkoff has said the group will hand over its automatic weapons.
Citing Israeli estimates, the author writes that Hamas possesses about 60,000 automatic rifles and controls an extensive network of underground tunnels. He argues that the organization is intertwined with civilian structures in Gaza and that weapons and military infrastructure are scattered in residential areas.
Mandel also expressed doubts about the role of the International Stabilization Force (ISF), which includes several countries including Indonesia, Albania, Greece and Kazakhstan. According to him, these countries have not signaled a willingness to engage in disarming Hamas.
The author concludes that the US administration must set as a clear condition the complete disarmament of Hamas, the dismantling of the tunnel infrastructure, and the reform of the education system, if it aims for lasting change in Gaza.
Full text
Trump and the Gaza Bet: Hamas Disarmament Must Be Non-Negotiable
Eric R. Mandel
In February, US President Donald Trump convened the "Peace Board" in Washington, DC, bringing together 59 representatives and several heads of state to launch his ambitious initiative to rebuild Gaza from decades of jihadist indoctrination and radicalization.
The declared goal is to transform the territory from an entrenched hotbed of terrorism, the ground from which the atrocities of October 7th began, into something entirely different.
Për ata që nuk ndjekin hollësitë e ekstremizmit në Lindjen e Mesme apo nuk e kuptojnë plotësisht natyrën e Hamasit, dega e Vëllazërisë Myslimane në Gaza, pohimi i presidentit se tani ka paqe në Gaza, ndonëse me shkelje të vogla, mund të tingëllojë qetësues. I shoqëruar me një zotim amerikan prej 10 miliardë dollarësh, si dhe 7 miliardë dollarë të tjerë nga Arabia Saudite, Emiratet e Bashkuara Arabe dhe vende të tjera donatore, krijohet përshtypja se jemi në rrugën e duhur drejt një vizioni të ri për këtë territor të goditur dhe dy milionë banorët e tij.
Presidenti shtoi edhe një paralajmërim: nëse Hamasi nuk çarmatoset, gjërat do të shkojnë shumë keq për të. Megjithatë, ai ka thënë gjithashtu: “Duket se Hamasi do të çarmatoset.” I dërguari i tij i posaçëm, Steve Witkoff, ka deklaruar në të njëjtën linjë: “Ata do t’i dorëzojnë AK-47-at e tyre.” Fatkeqësisht, kjo është më shumë se optimizëm; është dëshirë për ta parë realitetin ashtu siç do të donim.
Duke e kuptuar se Hamasi ka pak gjasa të dorëzojë plotësisht armët, Katari dhe Turqia, dy vende që duan që Hamasi të mbijetojë për të luftuar një ditë tjetër, kanë lobuar tek presidenti që të bëjë dallimin mes armëve “ofensive” dhe “mbrojtëse”. Ky kategorizim artificial i armatimit i përshtatet Hamasit dhe mbështetësve të tij.
Sipas The New York Times, nëse “grupi militant [terrorist] do të heqë dorë nga shumica e armëve të tij, kjo do të përbënte një përparim në dobësimin e monopolit të Hamasit mbi pushtetin”. Duke ndjekur këshillën e vendeve të lidhura me Vëllazërinë Myslimane, propozimi i “Bordi i Paqes” do t’i kërkonte Hamasit të dorëzonte “të gjitha armët… të afta për të goditur Izraelin”, ndërsa do të lejonte që armët e ashtuquajtura “mbrojtëse” të mbeteshin.
Kjo është iluzore. Nëse Hamasi ruan armë të lehta dhe AK-47, ai do të vazhdojë të dominojë Gazën dhe të frikësojë këdo që i del përpara. Izraeli vlerëson se Hamasi zotëron 60 mijë pushkë AK-47.
Hamasi do të jetë më se i gatshëm ta lejojë “Bordi i Paqes” të besojë dhe të promovojë iluzionin se është çarmatosur. Ai do të manipulojë me aftësi organin vartës të tij, Bordin Ekzekutiv të Gazës, ndërsa aktorë pro-Hamasit nga Katari dhe Turqia do të punojnë në prapaskenë për të përhapur narrativën se Hamasi është ç’armatosur dhe se teknokratë të pavarur janë tani në krye. Nuk duhet të biem në këtë kurth.
Pothuajse asnjë gjasë që Hamasi të çarmatoset
Kushdo që njeh entitetin ideologjikisht të motivuar dhe islamist radikal që është Hamasi, e kupton se pothuajse nuk ka asnjë gjasë që ai të çarmatoset deri në pikën e dorëzimit të kontrollit, e lëre më të dorëzojë hartat e qindra kilometrave tunele ende të pazbuluara në “Zonën e Kuqe” që kontrollon në Gazën perëndimore përgjatë bregdetit të Mesdheut.
Në dhjetor 2025, pas nisjes së armëpushimit, Ahmed Fouad Alkhatib, studiues i lartë në Atlantic Council, i cili humbi 30 anëtarë të familjes gjatë luftës në Gaza, deklaroi: “Izraeli është i vetmi aktor në botë që, nga pikëpamja e forcës brutale, mund të përballet me Hamasin.” Ai shtoi se vendet pjesëmarrëse në Forcën Ndërkombëtare të Stabilizimit, si Pakistani dhe Indonezia, nuk do të marrin pjesë në çarmatimin e Hamasit dhe se ISF ishte “e vdekur që në nisje”.
Për një vëzhgues të zakonshëm, përfshirja e shumë vendeve në “Bordi i Paqes”, disa prej të cilave kontribuojnë me trupa në ISF, përfshirë Indonezinë, Shqipërinë, Greqinë dhe Kazakistanin, mund të sugjerojë se kjo forcë do të çarmatosë terroristët e Hamasit dhe do të çmontojë infrastrukturën e tyre nëntokësore. Megjithatë, këto vende tashmë kanë sinjalizuar se nuk do të ndërmarrin misione të tilla, as nuk do të mbrojnë popullsinë palestineze nga frikësimi dhe brutaliteti i Hamasit.
Struktura e ngulitur e terrorit në Gaza është një rritje malinje që ka depërtuar pothuajse në çdo aspekt të shoqërisë civile. Tunelet e terrorit kalojnë nën shumicën dërrmuese të ndërtesave civile. Armët ruhen në dhomat e fëmijëve. Kurrikula bazë arsimore promovon indoktrinimin radikal sunit të Vëllazërisë Myslimane. ISF rrezikon të shndërrohet në një tampon mes IDF-së dhe terroristëve të Hamasit, duke shërbyer potencialisht si një mburojë e pavullnetshme kur IDF t’i përgjigjet aktivitetit të ri terrorist.
Mes ekspertëve me të cilët unë flas, ekziston pothuajse njëzëri mendimi se asnjë forcë tjetër përveç IDF-së nuk është në gjendje, ose e gatshme ta çarmatosë Hamasin. Në një bisedë joformale, një nga ekspertët kryesorë izraelitë të sigurisë kombëtare, i cili komunikon rregullisht me kryeministrin Benjamin Netanyahu, më tha se Izraelit do t’i duheshin të paktën nëntë muaj për të përfunduar një operacion që do të mund të çarmatoste ndjeshëm Hamasin dhe të çmontonte “Zonën e Kuqe”.
Fatkeqësisht, Izraeli ka pak gjasa të marrë nëntë muaj për të përfunduar një mision të tillë, madje edhe nga një administratë Trump miqësore, sapo imazhet e vdekjes dhe shkatërrimit të dominojnë faqet e para të CNN, PBS dhe The New York Times. Hamasi do t’i vendosë sërish fëmijët e tij qëllimisht në rrezik, do të operojë nga shkolla, xhami dhe spitale, dhe do të manipulojë opinionin global për të ushtruar presion ndaj Uashingtonit që të ndalojë operacionet izraelite.
E përgëzoj presidentin për një nismë që nisi me diçka që pak e besonin të mundur: lirimin e pengjeve të gjalla dhe kthimin e atyre të vdekur. Por të supozosh se struktura aktuale e “Bordi i Paqes” do ta zhdukë në mënyrë efektive Hamasin dhe do të nisë një deradikalizim të vërtetë, duke filluar me sistemin arsimor xhihadist, ndërkohë që Hamasi mbetet forca dominuese në prapaskenë, i armatosur me armë “mbrojtëse”, është një fantazi.
The administration’s weak point lies in giving the Muslim Brotherhood’s financial sponsor, the emir of Qatar, and its energetic enforcer, President Recep Tayyip Erdogan’s Turkey, a decisive role in shaping Gaza’s future. Both countries support Hamas and seek its further consolidation. They will work indirectly but persistently to undermine the president’s stated goal of deradicalizing Gaza and the distant dream of genuine peace between Palestinians and Israelis.
The Katariots and the Turks understand that American administrations come and go. They will delay, obfuscate, and wait for the president to leave, convinced that Western fatigue will finally set in. In that void, the Muslim Brotherhood’s Gaza branch, Hamas, will rise from the ashes, and Israel will once again face the consequences.
A significant example of Turkey’s motives is the recent opening of the Abdullah Azzam Mosque in Gaza in February 2026. According to the Israeli institute INSS, “While al-Qaeda and Hamas have become household names, much less well-known is the man behind the idea of al-Qaeda, the Palestinian sheikh Abdullah Yusuf Azzam, who did much to support the establishment of Hamas.” Naming a mosque after such a figure, just as the “Peace Board” is starting its work, should clarify Ankara’s ideological orientation.
The administration must treat Gaza as it is, not as it would like it to be. At the “Peace Board” meeting in Washington, of all the speeches given, only President Trump and the Israeli Foreign Minister explicitly mentioned the disarmament of Hamas.
As chairman of the board, the president must make it abundantly clear that without the complete disarmament of Hamas, the elimination of its terror tunnel infrastructure, and the establishment of an education system modeled after the UAE’s framework of tolerance, the result will be a repeat of the same situation.
If the president wants a historic victory in Gaza and perhaps even a Nobel Prize, he must not be swayed by false hopes, flattery, or empty assurances from Doha and Ankara. He must stick resolutely to his stated commitment: Hamas will disarm, one way or another.
The author is the director of the Middle East Political Information Network and senior security editor at The Jerusalem Report. He regularly briefs members of the US Congress, their foreign policy advisers, the State Department, and think tanks. /Adapted from Pamphlet /
Lini një Përgjigje