FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Memorie.al/ publishes some archival documents, extracted from the Central State Archive in Tirana (the fund of the former Central Committee of PPSh), where the personal archive of the former leader of communist Albania, Enver Hoxha, is also located, who in his political diary, which belongs to a long period of time, starting from May 1967, until December 1983, he kept notes on the events of the Middle East, such as; the long Israel-Palestine conflict, the ongoing wars between Israel and the Arab countries, the six-day war in 1967, where Israel defeated Egypt and a coalition of Arab countries, occupied the Golan Heights, the Yom Kippur war in 1973, where again Israel, after defeating the coalition of Arab countries (Egypt, Algeria, Syria, Iraq, Jordan, Yemen, Lebanon, Morocco, etc.) occupied the Sinai Peninsula, which he surrendered in 1979, blocking and closing the Suez Canal, (where Albania had vital interests, due to the aid that came from China by sea), until the civil war in Lebanon, at the beginning of the 80s, etc. What did the dictator of communist Albania, Enver Hoxha, write in his political diary where he analyzed, and what was the position of the official Tirana, about the conflict between Israel and the Arab countries, as well as the various countries that support them, such as; Soviet Union, USA, Great Britain, People's Republic of China, Federal Republic of Yugoslavia, etc.?! Was the information that Enver Hoxha had in June 1967 true, according to which, official Moscow would offer assistance to Egypt, bringing its Naval Military Fleet to the Mediterranean, in the event that official Tirana would accept that Soviet ships, to anchor in the ports of Durrës, Vlora, Shengjin, etc., or was it a paranoia of Hoxha, which caused the Albanian Army to switch to combat readiness no. 1, even mobilizing the reserve forces and those of the volunteer squads?! Regarding this, etc., we know the political diary of the former main leader of communist Albania, which will be published in several issues by Memorie.al.
THE MIDDLE EAST CRISIS
The so-called local armies were in full service, framed and trained apostates, to serve the orders of the true external master. Currently, the imperialists find it more difficult to dominate in these countries, therefore their maneuvers are more diverse, more sophisticated. Now the states that form the area called the Middle East, are organizationally stronger than before, have more defined borders, have a power, an army and a more organized economy. These states, on the surface, have an internal and external policy, specific to each state, which they call "independent, democratic and sovereign". It is precisely on these data, on these transformations, on this new factual situation, that modern imperialism and revisionism maneuver, manipulate, intrigue.
These maneuvers and intrigues between the great colonialist powers, between them and with the states of the area are deep, they are antagonistic; is fighting for the consolidation of the bourgeoisie, in every state of the area, fighting to preserve feudalism and its old representatives, fighting against the awakening of the Arab peoples, against the revolution and uprising of the masses, fighting for the consolidation of areas of influence, from the states of big imperialist-revisionist, fighting for strategic military positions, in view of a new capitalist world war, to redistribute the world, and this is transformed. This entire complex of problems causes the crisis in the Middle East, which is nothing more than a fiery, irritated area of the great crisis from which the capitalist world and modern revisionism, with the Soviet one at the head, pass.
The Middle East in the current crisis is similar to the Balkan crisis with one difference than in the latter, being instigated and caused by the great European imperialist powers, therefore, being the prelude to the great European crisis that had as its conclusion the logical war 1914-1918, the borders of the Balkan states were not even relatively well defined, as are those of the current Middle Eastern states. The Balkan peoples, enslaved and framed in the Turkish and Austro-Hungarian empires, broke out their uprisings and wars against the yoke of the great occupiers, but also against the chauvinist-imperialist goals of the local chauvinist cliques, who tried to grab as many territorial concessions as possible. , at the expense of each other. The European imperialists had turned the Balkans into a field of intrigue and therefore the Balkans had no choice but to be a "powder keg", as they called it.
Fuçia ishte Ballkani, por pishtari më i madh që i vinte zjarrin barutit, mbahej në dorë nga imperializmi botëror dhe, veçanërisht, nga fuqitë e mëdha kapitaliste të Evropës. Këtë çështje kryesore nuk e shohin, nuk duan ta shohin, ose nuk janë në gjendje ta shohin udhëheqësit aktualë të shteteve arabe të Lindjes së Mesme dhe të Afrikës Veriore. Ata nuk shohin dhe nuk mund ta shohin qartë, se armiku kryesor i tyre është imperializmi dhe revizionizmi modern, imperializmi amerikan dhe social-imperializmi sovjetik, imperializmi anglez dhe francez. Këtë nuk mund ta shohin dhe nuk mund ta luftojnë si duhet, pse udhëheqjet e tyre, janë përfaqësuese të feudalizmit dhe të borgjezisë së madhe kompradore vendëse, janë udhëheqje antipopullore, antidemokratike, pavarësisht nga maskat dhe etiketat që përdorin.
Udhëheqësit e këtyre shteteve kanë frikë në radhë të parë nga popujt e tyre, ata mbrojnë interesat ;jo të popujve të tyre, por të shtresave të tyre. Interesat e këtyre shtresave, puqen me interesat e kapitalizmit botëror, ose më mirë janë të skllavëruar në interesat e kapitalizmit botëror; këto shtresa antipopullore, rrojnë nën hijen e interesave të imperialistëve të ndryshëm, bëjnë një politikë klase, sipas rrethanave dhe koniunkturave, lidhen me njërin ose me tjetrin imperializëm, deri në varësi të plotë edhe në format e jashtme. Politika e tyre gjoja e pavarur ishte një valle në litar të nderur, një kërcim akrobatik, që, kur bie ose e rrëzojnë, zëvendësohet menjëherë nga shtresa ose nga padroni i jashtëm, me një akrobat tjetër.
Në Lindjen e Mesme, pra, problemi vihet që të luftohet imperializmi amerikan, ai anglez, francez dhe veglat e tyre, një nga të cilat është dhe shteti i Izraelit; të luftohet imperializmi revizionist sovjetik, që, nën maskën e socializmit, kërkon vendin e tij nën diellin e Lindjes së Mesme dhe në kontinentin afrikan. Popujt e shteteve të ndryshme arabe, nuk mund të dalin me sukses nga kjo luftë, në rast se nuk dallojnë armikun kryesor të tyre dhe në rast se me luftën e tyre çlirimtare kundër armikut kryesor, nuk llogaritin gjërat brendapërbrenda vendeve të tyre, domethënë në rast se udhëheqja e tyre, nuk spastrohet nga ata aventurierë të shitur te të huajt, ose përfaqësues të shtresave kapitaliste antinacionale, antidemokratike dhe antisociale. Që të arrihet në këtë gjendje në vendet arabe, duhet një luftë e gjatë nga popujt e këtij rajoni, i cili aktualisht është në konfuzion të madh politiko-ideologjik.
Uniteti arab, domethënë uniteti i klikave në fuqi në shtetet arabe, u vërtetua se nuk ekzistonte dhe kjo ishte e natyrshme, pse klikat e ndryshme janë antagoniste dhe ato manipulohen nga imperializmi i huaj. Uniteti arab kundër shtetit të Izraelit, u vërtetua se nuk vazhdoi veç 5-6 ditë dhe u shemb tok me të ashtuquajturin unitet ushtarak. Kjo vërtetoi dhe atë që organizimi i brendshëm i vetë shteteve arabe, ishte jashtëzakonisht i dobët dhe mjaftoi një forcë e vogël ushtarake, si ajo e Izraelit, por forcë e organizuar në mënyrë të përsosur si ushtarakisht, ashtu edhe politikisht, që ta shpartallonte kryesisht brenda 6 ditëve, koalicionin e shteteve arabe. Pra fitorja e Izraelit, “maja e shigjetës” imperialiste, i dha një goditje të rëndë fasadës së krimbur, plot llafollogji të unitetit arab, por jo vetëm unitetit, por edhe gjendjes së brendshme politike, ekonomike dhe ushtarake të çdo shteti në veçanti.
Kjo i duhej imperializmit botëror, atij amerikan dhe atij sovjetik, për të ri forcuar pozitat kolonialiste në këtë rajon, për të rindarë zonat e influencës, për të shpartalluar unitetin e mundshëm arab, për të goditur revolucionin, për ta larguar atë etj. Tani trumbetohet nga të gjithë se rreziku kryesor për popujt arabë, është Izraeli dhe, nën këtë moto po përgatitet gjoja revanshi. Nën këto parulla, përgatiten zinxhirë të rinj më të fortë për popujt arabë. Për të përgatitur “revanshin”, Naseri mbështetet te revizionistët sovjetikë, të cilët zunë vendin e tyre nën diellin e Egjiptit, të Sirisë dhe të Algjerisë. Politika, gjoja e pavarur, e Naserit kontrollohet nga Moska, e cila i jep disa armë por që s’mund t’i përdorë dot as si do ai, as kur do ai. Politika e RAB-it është e varur në qafën e sovjetikut, si mëlçia në qafën e ujkut.
Izraeli është i siguruar nga kjo anë, pse është më i fortë ushtarakisht, më kompakt, pse bazohet fuqimisht mbi fitoren që arriti, pse mbështetet nga imperializmi amerikan dhe nga social-imperializmi sovjetik. Izraeli e di se derisa Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimi Sovjetik, të cilët vendosin mbi çdo gjë në Lindjen e Mesme, nuk kanë vendosur të goditen me njëri-tjetrin, çështja e tij është e fituar. Çdo zgjidhje në Lindjen e Mesme, në këto situata, do të bëhet nga sovjeto-amerikanët në interesin e tyre në radhë të parë, në interesin e Izraelit në radhë të dytë, dhe në dëmin e shteteve dhe të popujve arabë. Këtë kompleks gjërash vetëm lufta popullore e ndryshon. Natyrisht as mbreti Hysejn, agjent i anglezëve, as mbreti i Arabisë Saudite, as presidentët pseudo-demokratë të Sirisë, të Egjiptit, të Libanit dhe të Irakut, nuk mund ta udhëheqin këtë luftë çlirimtare të dyfishtë.
Këtu nuk është vetëm çështje personash, por është çështje lufte klasash e rreptë, që duhet të fillohet, të organizohet, të zgjerohet dhe të kalitet. Kjo gjë do të bëhet, por natyrisht, do të dojë kohë, do të dojë përpjekje, gjak dhe sakrifica, por do të bëhet. Popujt arabë janë trima, janë të zgjuar, të vendosur dhe përparimtarë, janë, gjithashtu, të vuajtur, vetëm duhet të sqarohen. Nga gjiri i popullit arab do të dalin udhëheqës të vërtetë të tij, që do ta sqarojnë dhe do ta frymëzojnë në revolucion. Të gjithë aktualisht paraqitin plane për zgjidhjen e problemit të Lindjes së Mesme. Këto plane mbajnë emrin e zgjidhjes të gjendjes së luftës në mes Izraelit e RAB-it dhe vendeve të tjera. Diplomacia revizioniste sovjetike është në lëvizje. Vetë Gromikoja shkoi te Naseri për t’i imponuar planin sovjetik, sigurisht, të koordinuar me amerikanët.
Plani, në fund të fundit, do të jetë në favorin e Izraelit, ai do të fitojë të drejta dhe koncesione. Nëse krerët arabë do të gjunjëzohen, kjo varet nga kërkesa e Izraelit. Edhe kërkesat e Izraelit, janë të koordinuara me interesat imediatë dhe të perspektivës të imperializmit amerikan. Sovjetikët, përpiqen të konkludohet shpejt, pse kanë frikë nga komplikacionet e mundshme, nga sulmet e izraelitëve dhe në një rast komplikacioni, revizionistët sovjetikë, do të demaskohen për të dytën herë në sy të arabëve, pse ata do t’i lënë medoemos si zakonisht në baltë. Nga ana tjetër sovjetikët, duan të konsolidojnë pozitat e fituara në RAB e gjetkë, t’i konsolidojnë këto më mirë në “paqe e në qetësi” sesa në një terren me mina. Mirëpo, në brendinë e vet, Naseri e të tjerë si ai, janë njerëz që lëvizin sa andej-këndej dhe mund t’ua kthejnë sovjetikëve dhe të afrohen me Uashingtonin. Naseri me shokë, derisa do të bëjnë koncesione karshi Izraelit, do të preferonin të kishin sigurime më mirë nga padroni i Izraelit, domethënë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Revizionistët e shohin këtë rrezik prandaj Gromikoja shkoi me vrap në Kajro, sigurisht mund ta ndjekin të tjerë dhe më të mëdhenj nga ai. Naseri që e kishte ftohur me Titon, ka filluar tash të afrohet. Shenjë e keqe për sovjetikët. Agjenti jugosllav i amerikanëve, nuk hyn në veprim pa qëllime dhe pa objektiva të caktuar nga padroni i tij. Për Shtetet e Bashkuara të Amerikës çështja nuk vihet vetëm që Izraeli të fitojë të drejta, por të sigurojnë dhe të forcojnë pozitat e tyre, bile dhe të pastrojnë terrenin në Afrikë nga sovjetikët. Këtë lëshim tragjik që bënë Shtetet e Bashkuara të Amerikës kërkojnë ta riparojnë. Këtu qëndron lufta. Në këtë luftë, klikat arabe dhe izraelite janë gurët e shahut në lojën tragjike të imperializmit amerikan dhe të social-imperializmit sovjetik në kurriz të popujve arabë.
E MARTË, 8 PRILL 1969
PAZARLLËQE IMPERIALISTO-REVIZIONISTE NË PRAPASKENË KUNDËR POPUJVE ARABË
Popujt arabë, përveç agresionit ushtarak të Izraelit, duhet t’u bëjnë ballë edhe komploteve të njëpasnjëshme e të rënda të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të Bashkimit Sovjetik e, të veglave të tyre. Iu dërgua “Zërit të popullit”, për ta botuar nesër, një artikull, që e kisha përgatitur këto ditë me titullin: “Pazarllëqe imperialisto-revizioniste në prapaskenë kundër popujve arabë”.
E HENË, 5 JANAR 1970
KURRË NUK DO TA PAKËSOJNE NDIHMËN TONE PËR POPUJT ARABË
Në mbledhjen ndërkombëtare parlamentare që propozojnë arabët (me shtytjen e sovjetikëve), të mos marrim pjesë. T’ua arsyetojmë këtë dhe t’u themi që; ne kurrë nuk do ta pakësojmë, por do ta shtojmë ndihmën tonë, për popujt arabë që luftojnë për liri, kundër Izraelit dhe imperializmit.
E PREMTE, 16 JANAR 1970
“AL FATAHU” NUK DUHET TE BJERË NE KURTHIN E SOVJETIKEVE
Lufta e popujve arabë kundër Izraelit, është reduktuar në të vetmen luftë partizane që bëjnë palestinezët, kundër pushtuesve të atdheut të tyre. Të tjerët bëjnë si të thuash llafe, mbajnë diskure “të zjarrta”, bëjnë konferenca e mbledhje të çdo niveli, vendosin e zhvendosin, por sidomos ato që vendosin i marrin vesh menjëherë, Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kështu që çdo gjë mbytet që në vezë. Izraeli, qëndron mbi vendet arabe si skifter: një i vrasin, 20 u vret, një avion i dëmtojnë, 15 avionë u djeg në aerodrome, një rojë kufitare i zënë rob, 22 robër u kap të nesërmen. Një radiolokator sovjetik modern 7 tonësh, ua çmontoi në brigjet e kanalit të Suezit, e ngarkoi në helikopter dhe e çoi në Tel-Aviv.
Naseri është futur tash kokë e këmbë, nën urdhrat e sovjetikëve, ashtu siç janë nën urdhrat e anglezëve e të amerikanëve, mbretërit dhe kryetarët e shteteve të Jordanisë, të Arabisë Saudite, të Kuvajtit, mundet edhe të Irakut, kurse të Libanit po e po. Pra, të vetmit që luftojnë realisht në botën arabe, janë partizanët palestinezë. Këta janë bërë të rrezikshëm për të gjithë, prandaj një pjesë dëshiron dhe lufton që t’i zhdukë, pjesa tjetër, do t’i futë në kthetrat e saj. Grupi i Naserit, u buzëqesh, por do që t’i drejtojë ai, pse me anën e tyre, dëshiron të tregohet sikur lufton, por edhe t’i dominojë, se i prishin punë në tratativat oportuniste që bën. Sovjetikët, që janë zjarrfikësit e luftërave revolucionare nacionalçlirimtare, duan t’i hedhin në dorë “Al Fatahun” dhe grupimet e tjera partizane palestineze, t’i shtrydhin e t’i drejtojnë siç po bëjnë me Naserin, në interes të politikës së tyre imperialiste.
Wherever there is a national liberation war, when the aggressors are defeated and lost and the peoples are winning, this is how the Soviet revisionists intervene with demagoguery, allegedly promising to give arms and other aid, but they do this in order to extinguish the war, to lose the victory and to save the aggressors. This is what the Soviets do now with "Al Fatah". They supposedly want the best for the Palestinians, they supposedly want to help them, but they probably want to make their graves. We must unmask this other despicable act. "Al Fatah" should not fall into their trap.
TUESDAY, JANUARY 20, 1970
THE ARMED STRUGGLE OF THE PALESTINIAN PEOPLE IS UNCONQUERED
I saw the article again: "The armed struggle of the Palestinian people is invincible". I also added a paragraph, in which I make clear the issue that the Soviet revisionists, by giving some weapons, in addition to others, will try to take over the direction of the Palestinian national liberation war, because the weapons will be given with conditions and along with the conditions, there will also be "advisers", "specialists", spies and saboteurs. The article will be published tomorrow, in the "Voice of the People" newspaper.
TUESDAY, FEBRUARY 10, 1970
THE REVISIONISTS ARE INFILTRATION IN THE GULF OF "AL FATAH"
The Soviet revisionists are also infiltrating the movement of "Al Fatah" fighters. Yesterday Yasser Arafat, the leader of the Palestinian organization "Al Fatah", at the head of a delegation went to Moscow, as we are told, through our ambassadors, to ask for "help" in weapons. They tell ours that "we know the Soviets and their intentions and we will be vigilant". This is a word. They got into trouble with the Soviet revisionists, and the end of the partisan war of the Palestinians began. The Soviet revisionists will not fail to give them some weapons, but with these they will dominate them, they will lead them towards capitulation, as they are doing with Nasser. They will thus make tools of their dirty toy.
WEDNESDAY, FEBRUARY 18, 1970
ISRAEL IS DISCREDITING THE SOVIET UNION
By continuously bombing the Egyptian positions, the Israelis simultaneously discredit the Soviet Union, which is removed as "the protector of Egypt and the Arab peoples". In fact, the Soviet Union gives the Arabs old defensive rather than offensive weaponry, and on every plane, both in the military departments, there is a Soviet aviator who does not let the plane take off without the order of the Soviet headquarters in Egypt.
DURRES, TUESDAY, JULY 28, 1970
TO CONTINUE OUR RIGHT POLICY FOR THE MIDDLE EAST
I gave instructions on our position, regarding the beginning of the compromise between Nasser and the Americans, for peace with Israel. Let our propaganda work continue, in the defense of our previous theses, in the unmasking of the "Rogers Plan", the Soviet-American conspiracy and for the defense of the liberation war of the Palestinian people, for their rights. Let's reflect the conflict between Nasser and other Arab countries realistically, with tendencies in Nasser's disfavor, why he capitulated./ Memorie.al
Lini një Përgjigje