FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Admitting Ukraine to NATO in wartime poses risks, but so would a long war of attrition or a Ukrainian collapse.
NATO leaders gather in Washington July 9-11 to celebrate "the greatest military alliance in the history of the world," as President Joe Biden calls it.
He is right.
NATO has helped keep the peace in Europe for 75 years, an amazing achievement after the continent's centuries of war. Its "Article 5" guarantee—that an attack on one member is an attack on all—has thwarted first the Soviet Union and then Russia. NATO has also been a forum for resolving tensions between its members. Nervous small nations surprisingly seek to become part of it. Membership has grown from 12 in 1949 to 32 now, with Sweden joining in April and Finland last year.
However, while NATO has much to celebrate, this will not be a happy anniversary. The Russian occupation of Ukraine continues. China continues to support Russian industry. Iran and North Korea are supplying Vladimir Putin with drones, ballistic missiles and artillery shells. The autocratic governments of these four countries are moving ever closer, a challenge to the world order that NATO has done so much to uphold.
An even more serious concern is internal. NATO leaders may soon include Donald Trump, who is likely to win America's November election, and Marine Le Pen, the populist French leader soft on Russia, who could take the Elysée in 2027. Western democracies must act quickly to deal with these risks.
They should start by acknowledging that America's 60 alliances are a great geopolitical asset — not a burden, as Mr. Trump often seems to think. Allies reinforce American power. In contrast, China and Russia have no equivalents, only suitable clients or partners. America must refresh its alliances, as Mr. Biden has begun to do. NATO has become wider and stronger. Alliances in Asia are also strengthening. And the two groups are starting to work more closely together.
Kërcënimet në Evropë dhe Azi janë gjithnjë e më shumë të lidhura, kështu që ka kuptim që aleatët në të dy rajonet të veprojnë së bashku, ekonomikisht dhe politikisht si dhe ushtarakisht. G7, një forum i demokracive me ekonomi të mëdha, duhet të pranojë më shumë aleatë aziatikë, si Koreja e Jugut, Australia dhe Zelanda e Re. Bashkëpunimi i drejtpërdrejtë ushtarak do të duhet të jetë më i kufizuar, jo vetëm sepse distancat janë kaq të mëdha. Por aleatët lindorë dhe perëndimorë duhet të kryejnë më shumë stërvitje të përbashkëta dhe patrulla të lirisë së lundrimit në ngushticën e Tajvanit dhe në Detin e Kinës Jugore. Të dashurosh Indinë do të jetë thelbësore. Ajo është afruar më shumë me Perëndimin, por është ngjitur pas një partneriteti të gjatë me Rusinë dhe një ideologjie të vjetër të mos-angazhimit. Sa më shpejt të fillojë të llogarisë se interesat e tij janë në kampin e bazuar në rregulla, aq më mirë.
Sa i përket vetë NATO-s, Trump ka të drejtë për një gjë. Anëtarët e saj duhet të përmbushin objektivin e tyre të deklaruar për të shpenzuar 2% të PBB-së për mbrojtjen. Pastaj ata duhet ta rrisin atë në 2.5%. Progresi drejt objektivit 2% ka qenë mjaft i mirë që kur Putin pushtoi Ukrainën, por përveç vetë Amerikës dhe shteteve të vijës së parë si Polonia dhe shtetet baltike, pak anëtarë janë afër 2.5%.
Ata që nuk arrijnë të arrijnë notën 2% duhet të humbasin disa privilegje, siç është mundësia që kandidatët e tyre të marrin punë të mëdha. Por asnjë anëtari nuk duhet t'i mohohet mbrojtja e nenit 5, dhe pikërisht këtu zoti Trump është veçanërisht i rrezikshëm. Ndërsa të gjithë sytë ishin te performanca penguese e Bidenit në debatin e tyre të fundit, Trump përsëriti kërcënimin e tij për të mos mbrojtur aleatët e NATO-s kundër Rusisë “nëse nuk paguani”. Hedhja e dyshimit mbi nenin 5 shkatërron besimin midis aleatëve të Amerikës dhe inkurajon armiqtë e saj të testojnë solidaritetin e aleancës, duke çuar me shumë mundësi në llogaritje të gabuara të rrezikshme. Ndërsa përhapet dyshimi, efektet do të ndihen globalisht. Vendet që dyshojnë se nuk mund të mbështeten absolutisht te Amerika mund të nxitojnë të marrin armë bërthamore, duke nisur garat e armëve nga Azia Lindore në Gjirin Persik.
Testi më i menjëhershëm për NATO-n është të ndihmojë Ukrainën të mbrohet. Zoti Putin është i përgatitur të shpërdorojë gjakun dhe thesarin rus për shumë vite duke u përpjekur të pushtojë fqinjin e tij. Ndalimi i tij do të kërkojë më shumë armë dhe ndihmë perëndimore. Por e vetmja mënyrë se si Ukraina mund të jetë vërtet e sigurt është brenda NATO-s. Takuesit e samitit në Uashington duhet të zotohen se do ta lejojnë atë së shpejti, duke i bërë të qartë Putinit se ai nuk mund të bllokojë anëtarësimin e Ukrainës duke zgjatur luftën. Neni 5 nuk do të kërkonte domosdoshmërisht që trupat nga vendet e tjera të NATO-s të luftonin në tokën ukrainase; Angazhimet e saj mund të përmbushen me furnizime bujare armësh, plus ndihmë me logjistikën dhe inteligjencën e fushëbetejës.
Admitting Ukraine to NATO in wartime poses risks, but so would a long war of attrition or a Ukrainian collapse. The best way to ensure NATO is still around to celebrate its 80th anniversary is to win in Ukraine./ Adapted from The Economist
Lini një Përgjigje