FLASH
Shkruar nga Tong Zhao
Despite short-term stability, the risk of a US-China military clash is growing...
In 2021, in the first controversial meeting between senior Chinese foreign policy officials and their American counterparts from the Biden administration, Beijing's top diplomat, Yang Jiechi, declared that the United States could no longer "talk to China from a position of strength."
The statement, which alarmed US Secretary of State Antony Blinken and US National Security Advisor Jake Sullivan, was very significant for understanding China's strategic perspective. In the four years that followed, Beijing has operated under the assumption that a profound shift in the balance of power between the two countries was taking place.
Chinese strategists perceive the phase of the "strategic weakness" approach that their country demonstrated for decades in its competition with the United States as over, driven by steady advances in China's industrial, technological, and military capabilities, as well as an increase in its influence on the international stage.
This progress has brought about what Beijing sees as a “strategic impasse” in its relationship with the United States, in which both nations now possess comparable power. The re-election of US President Donald Trump has not shaken Beijing’s optimism that it can withstand continued threats from the United States, ensure a stable balance, and compete for global supremacy.
And the early actions of Trump's second term have reinforced Beijing's belief that the United States is accelerating its decline, bringing ever closer a new era of equality among the greats.
The perception that China is unlikely to face an existential threat from the United States has had a stabilizing effect on Beijing's policy, which has responded patiently to Trump's escalation of trade tensions in April, anticipating that the US president will eventually back down and lower tariffs in an attempt to reach a deal.
However, despite the currently low risk of armed conflict between the United States and China, the current stalemate may not be sustainable for much longer. Over the next four years, the risk of a military crisis is likely to increase as the two countries increasingly test each other’s resolve. As Trump’s current term draws to a close, China will have had ample opportunity to reassess the United States’ domestic political environment, its commitment to Taiwan, the global economy’s dependence on the semiconductor industry, in which the island is a world leader, and the trajectory of China’s economic development and military modernization.
The risk of a US-China military crisis could escalate significantly if Beijing further narrows the capabilities gap with Washington, perceives international indifference to Taiwan's status, becomes disillusioned with non-military efforts to reunite Taiwan with China, and anticipates more pro-Taiwan leadership in Washington and Taipei.
What seems like a strategic stalemate today could quickly transform into something more volatile and dangerous for both countries. Beijing is biding its time, while Trump is unilaterally weakening the United States' position in the world.
Despite the Trump administration's aggressive tariffs on China, many Chinese strategists have downplayed the oft-expressed international concern that the trade war raises the risk of military conflict. They say the heightened trade tensions are the first stage of Trump's signature negotiating tactic: first apply a lot of pressure, then back off and make a deal.
It seems content to let Trump’s strategy proceed, waiting for it to falter as the United States faces severe economic and diplomatic consequences. Beijing has shown equally little inclination to start a short-term military conflict, even over issues of core national interest, such as Taiwan.
However, this restraint has been supported by a continued military buildup, including conventional and nuclear forces, which Chinese officials see as vital to shifting the balance of power with the United States.
Trump's obsession with "holding the cards" in international disputes only reinforces Beijing's belief that strong power prevails. And Beijing believes it is well-positioned to gain the upper hand.
Despite Trump's stated interest in arms control talks with China and Russia, officials in Beijing see the White House's chaotic decision-making as an obstacle to any potential major deal. They are less inclined to pursue cooperative security measures and are prioritizing the development of China's military capabilities.
Ndërsa autoriteti global i Shteteve të Bashkuara po zbehet me shpejtësi, do të zvogëlohet presioni ndërkombëtar mbi Kinën për t'u bashkuar me bisedimet mbi kontrollin e armëve.
Forcimi ushtarak i Kinës dhe vlerësimi i saj për stanjacionin e Shteteve të Bashkuara, e kanë inkurajuar gjithashtu Pekinin të veprojë më me vendosmëri për të diktuar sjelljen e vendeve më të vogla në rajon.
Ndërsa po shkatërrohen kapaciteti dhe besueshmëria e Uashingtonit, Kina po i josh hapur aleatët e SHBA-së, si Australia, Japonia dhe Koreja e Jugut, ndërsa po vendos “vija të kuqe” më të forta rreth interesave të saj kryesore, ku më kryesori është Tajvani.
Edhe pse takimet e fundit të Partisë Komuniste Kineze, nuk kanë sugjeruar se është i afërt ndonjë veprim ushtarak kinez kundër ishullit, po rritet rreziku i një konflikti në një periudhë afatmesme. Vitet e fundit, strategjia e Pekinit ka evoluar nga parandalimi kryesisht i pavarësisë së Tajvanit, në ndjekjen aktive të bashkimit, duke kulmuar në planin e PKK-së të vitit 2021, “Strategjia e Përgjithshme për Zgjidhjen e Çështjes së Tajvanit në Epokën e Re”.
Detajet mbi të janë të kufizuara, por qasja e re duket se thekson rritjen e ndikimit të Kinës brenda shoqërisë tajvaneze, duke i nxitur ata ta shohin bashkimin si opsionin e tyre më pak të keq. Sipas autoriteteve në Tajvan, Pekini ka bashkëpunuar me organizatat e shoqërisë civile, partitë politike dhe tajvanezë më me ndikim për të minuar narrativat e Tajpeit, duke u shpërndarë karta identiteti qytetarëve tajvanezë dhe siguruar premtime për besnikëri nga oficerët ushtarakë tajvanezë.
Kina mund t’i shohë si legjitime masa të tilla, ndërsa kundërmasat e Tajvanit, siç është plani 17-pikësh i Lai-t për t’iu kundërvënë një infiltrimi të tillë, i duken Pekinit si akte sfide pro-pavarësisë, të cilat e kanë nxitur Kinën që të përshpejtojë inkursionet e saj ajrore dhe detare dhe të kryejë stërvitje ushtarake më të mëdha e më të guximshme.
Pekini ka pak shpresë se një udhëheqës pro-kinez, do të fitojë zgjedhjet presidenciale të Tajvanit në vitin 2028, duke rritur gjasat e përshkallëzimit të situatës me Taipein. Edhe masat jo-ushtarake të bashkimit të konsideruara nga Pekini si paqësore, mbartin rrezikun e përshkallëzimit ushtarak në një konflikt të plotë, që mund të tërheqë Shtetet e Bashkuara.
Dhe mungesa e prioriteteve të qarta të politikës së jashtme nga ana e Trumpit, e rrit më tej këtë rrezik. Ngurrimi i tij për t’u angazhuar në konflikte me një fuqi të madhe, mungesa e interesit në mbrojtjen e demokracive të tjera dhe angazhimi i dobët ndaj Tajvanit, janë shumë domethënëse për zyrtarët kinezë.
Shumë zyrtarë dhe analistë në Pekin, dyshojnë se nëse ndonjë president amerikan mund ta tolerojë në heshtje pushtimin me forcë të Tajvanit nga Kina, ai është Trump. Stërvitjet ushtarake të Kinës në fillim të prillit në Ngushticë, shërbyen pjesërisht si një provë e vendosmërisë së tij.
The Trump administration’s verbal reprimands have not impressed Beijing. Other deterrents are also rapidly fading. As the US engages in open pressure on allies and adversaries, smaller states in the region and beyond face new dilemmas.
They have fewer incentives to confront China, especially as it positions itself as a relatively more predictable and less destructive global power, and one that consistently outpaces the United States in economic and military growth. Senior Defense Department officials are not entirely unanimous about Taiwan's importance to U.S. strategy.
For example, Elbridge Colby, the Pentagon's policy chief, has said that "Americans can survive without it," and is seeking a strategy to thwart China's regional dominance. Trump's wavering commitment to Taiwan risks making any preparations futile. / Adapted from "Pamphlet" by "Foreign Affairs"
Lini një Përgjigje