Nëse Europa nuk ndryshon kurs, "ritualet e turpit" do të shtohen dhe “xhungla” do të fillojë të depërtojë në vetë “arkipelagun e kopshteve”
Analisti britanik Philip Pilkington, në një shkrim të botuar në The American Conservative, argumenton se deklaratat e Donald Trump për Groenlandën nuk janë aq të rëndësishme për vetë ishullin, sa për atë çka zbulojnë për marrëdhënien gjithnjë e më të sëmurë mes Shteteve të Bashkuara dhe Europës. Sipas tij, qasja agresive e Trump për të “blerë” Groenlandën nuk është një kapriço personale, por një akt simbolik që shpërfaq dobësinë, hipokrizinë dhe narcizmin e elitave europiane, sidomos në kontekstin e luftës në Ukrainë.
Pilkington thekson se reagimi i liderëve europianë ndaj deklaratave për Groenlandën ishte histerik, ndërkohë që të njëjtët liderë, vetëm pak ditë më parë, kishin mbështetur “operacione policore” jashtë çdo kuadri ligjor ndërkombëtar, si ndërhyrja në Venezuelë. Kjo, sipas tij, është një hipokrizi e qartë, të tronditesh nga sjellja e Trump ndaj një territori që nuk i përket Amerikës, ndërsa përkrah ndërhyrjet agresive në vende të tjera, vetëm sepse nuk prekin “kopshtin” europian.
Ai risjell në vëmendje deklaratat tallëse të Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s, Mark Rutte, i cili e quajti Trump “babai” i aleancës, duke ekspozuar – sipas tij – marrëdhënien poshtëruese mes SHBA dhe aleatëve të saj europianë. Në këtë kuadër, ideja e “kopshtit” europian dhe e “xhunglës” që e rrethon, siç e përshkroi Josep Borrell në vitin 2022, përdoret si metaforë kolonialiste për të justifikuar standardet e dyfishta dhe ndërhyrjet e shpeshta në shtetet jashtë Perëndimit.
Sipas Pilkington, kjo nuk është thjesht një shprehje e racizmit neokolonial europian, por edhe një provë se elitat e Brukselit nuk kanë as ndjeshmëri ndaj vetë popujve të tyre. Ai kujton se nuk pati asnjë reagim serioz kur administrata Obama bombardoi Libinë, duke gjeneruar një krizë migratore që shpërbëri shoqëritë europiane; apo kur shpërthimi i gazsjellësit Nord Stream hapi rrugën për de-industrializimin e kontinentit – ngjarje që shumë liderë europianë i pritën me entuziazëm në vend të zemërimit.
Çështja e Groenlandës, sipas tij, është reflektim i një Europe që jeton me iluzionin se është ende në qendër të botës, ndërsa në realitet është një objekt talljeje në kryeqytetet e planetit. Elitat europiane vazhdojnë t’i ngushëllojnë veten me mitin e “kopshtit” të civilizuar dhe demokratik, ndërsa realiteti politik, ekonomik dhe gjeopolitik i ka zbritur në një terren shumë më të rrezikshëm dhe të brishtë. Trump, me deklaratën për Groenlandën, sipas autorit, thjesht ua ka këputur maskën dhe i ka ekspozuar si pjesë të vetë “xhunglës” që pretendojnë se e kontrollojnë.
The author suspects that this approach is not spontaneous, but part of a well-defined strategy to sabotage the toxic relationship between the US and Europe, especially since the start of the war in Ukraine. The Trump administration, according to Pilkington, no longer hides it clearly: the war must end, Europe must learn to coexist with Russia and build a new security architecture. But the Europeans, clinging to the fantasy of a democratic savior in 2029, continue to undermine every effort for peace.
Pilkington calls this position not only immoral, where Ukrainian lives are sacrificed for the interests of liberal elites, but also completely meaningless in political terms. The American Democratic Party no longer has a real interest in Ukraine, since it failed to defeat Russia. The interest lay only in its defeat, as part of the post-Russiagate narrative; now that this did not happen, the war has been forgotten.
For the author, the issue is not whether Trump’s threats to Greenland are serious or moral. What is truly dangerous and immoral is European indifference to a war taking place on its doorstep, for which it accepts neither aid nor negotiations – but also no real responsibility. Until they accept that the war is lost and learn to live with Russian neighborliness, Europeans will face more humiliation and more destabilization.
In the end, Pilkington warns: if Europe does not change course, "rituals of shame" will increase and the "jungle" will begin to penetrate the very "garden archipelago" where the European elite is confined, bringing about the collapse of the social order and new outbreaks of crises within the continent itself. / Pamphlet
Lini një Përgjigje