FLASH
Shkruar nga Mariano Giustino
One of the most horrific crimes that Raisi was guilty of during his 30-year political career was the massacre of thousands of political prisoners when he was a member of the Death Committee.
Only the official communication about the death of Ebrahim Raisi and his Foreign Minister Abdollahian was expected. The helicopter they were traveling in crashed in the mountains of the East Azerbaijan region. And since Sunday afternoon it was understood that a tragedy had occurred.
The authorities waited all night to spread the official news of the autocrat's death, to buy time and prepare all the necessary repressive machinery in every corner of the big cities, as they feared that with the announcement of the president's death, the country might plunged into chaos.
In addition to Rais, the helicopter included Foreign Minister Hossein Amir-Abdollahian, East Azerbaijan regional governor Malek Rahmati and Mohammad Ali Ale-Hashem, representative of the Supreme Leader in that province. The accident happened near the city of Jolfa, about 600 kilometers northwest of the Iranian capital, not far from Tabriz.
Raisi, 63, was visiting East Azerbaijan province on Sunday to inaugurate construction of the dam along with his Azeri counterpart, Ilham Aliyev, on the border between the two countries. According to Article 131 of the Iranian Constitution, in the event of the death of the president, the first vice president, Mohammad Mokhber, assumes the powers and functions of the head of state, with the approval of the Supreme Leader.
And with the latter's decision, the transition phase must lead to new elections within 50 days. At the moment, it cannot be said with certainty that it was an accident. There is no evidence for this. We know that Iran is not a country where authorities always die of natural causes.
Sometimes because of internal wars, planes crash. Earlier, at least two ministers and two senior military commanders have died in similar incidents. About 15 years ago, a Pasdaran leader, the Minister of Defense and 4 other officials died in a freak air crash.
And the plane also crashed in the province of East Azerbaijan. Soon after it was revealed that it was not an accident, the Revolutionary Guard demanded change in the local Pasdaran leadership during Khatami's presidency. In the last case, we must ask ourselves a question: Who will benefit politically from the death of Rais?
The downed helicopter may shed light on what will happen tomorrow in the Islamic Republic, during the fight for the successor of the Supreme Leader. Raisi was one of the most likely candidates for this post. He had never hidden his intention to replace the ailing leader Ali Khamenei.
Kandidatura e tij mbështetej nga drejtuesit e qytetit të shenjtë Mashad, që ishin kundër fraksioneve të tjera pranë Khameneit dhe që po e nxisnin Raisin të hynte në garë për të penguar Mojtaba Khamenein, djali i dytë të Udhëheqësit Suprem, që e aspiron këtë pozicion të lartë.
Mojtaba është 55 vjeç dhe nga shumëkush konsiderohet si një “eminencë gri” e vërtetë që lëviz sa andej-këtej në korridoret e regjimit. Ai është krahu i djathtë i Khameneit dhe një zyrtari i lartë i inteligjencës. Nga biografia e tmerrshme e Raisit, mund të kuptojmë mirë arsyet pse popullata iraniane e festoi në rrjetet sociale vdekjen e tij.
Për mbi 80 për qind të iranianëve, Raisi nuk ishte presidenti i tyre. Ai ishte më tepër një “vrasës”, që gjatë karrierës së tij shumë të gjatë politike kishte vendosur vdekjen e mijëra të burgosurve politikë kur ishte prokuror. Mund të thuhet se në Iran s’ka njëri të mos ketë një të afërm apo të njohur që të mos jetë viktimë e mizorisë së presidentit të ndjerë.
Në fakt ai u etiketua nga populli si “Kasapi i Teheranit”. Në vitin 1988, Raisi ishte një nga anëtarët e “Komitetit të Vdekjes”, dhe ishte përgjegjës për krime të tmerrshme gjatë karrierës së tij shumë të gjatë politike. Për këtë arsye, popullata iraniane festoi të dielën duke postuar video në rrjetet sociale të të rinjve dhe të rejave që kërcenin të pambuluar, këndonin dhe ngrinin dolli për vdekjen e presidentit.
Në Teheran dhe qytete të tjera, kundërshtarët e Republikës Islamike ndezën fishekzjarrë.
Një nga krimet më të tmerrshme, për të cilin Raisi ishte fajtor gjatë karrierës së tij 30-vjeçare politike, ishte masakrimi i mijëra të burgosurve politikë kur ai ishte anëtar i Komitetit të Vdekjes.
Në vitin 1988, në fund të luftës Iran-Irak, ai shkonte në burg dhe i pyeste një për një të burgosurit nëse kishin ndërmend të pendoheshin dhe të bëheshin bashkëpunëtorë. Ata që refuzuan u varën në litar. Mbi 8.000 njerëz u varën brenda pak ditësh. Ato vrasje u konsideruan “një akt dhune i paprecedentë në historinë iraniane”.
Sipas disa raporteve të pavarura të organizatave të OKB-së për të drejtat e njeriut, numri i ekzekutimeve të kryera në ato vite varionte nga minimumi 8.000 në maksimumi 30.000. Ata që e pasuan më shumë ishin Muxhahedinët e Popullit (MEK). Në vitin 2019, Raisi u vu nën sanksione nga Shtetet e Bashkuara për këtë krim dhe shumë shkelje të tjera të të drejtave të njeriut.
Viktimat ishin përfaqësues të partive politike të krahut të djathtë dhe të majtë, simpatizantë dhe studentë të arrestuar pas Revolucionit Islamik. Për më tepër, menjëherë pas zgjedhjes së tij si president, Rasi e forcoi kodin e veshjes më 5 gusht 2021, dhe ishte mbështetësi më i zjarrtë i zbatimit të rreptë të Sheriatit sipas dëshirës së Udhëheqësit Suprem. Ai u përfshi në disa raste të tjera të errëta të vrasjeve të kundërshtarëve.
Presidenti mbante gjithmonë një çallmë të zezë në kokë, për të treguar se ishte një pasardhës i profetit Muhamed. Ai ishte një klerik kërkues, i parë shpeshherë brenda regjimit si një udhëheqës i besueshëm në sfidat me Perëndimin, dhe i lidhur fort me parimet konservatore brenda Iranit.
E kishte kritikuar marrëveshjen historike bërthamore të Rouhanit të vitit 2015 me disa fuqi botërore, përfshirë SHBA-në. Gjatë mandatit të tij Irani vazhdoi të pasurojë uraniumin në nivele, që kanë shtuar frikën se është pranë ndërtimit të një bombe bërthamore. Gjatë presidencës Raisi, ka pasur një shtim të numrit të ekzekutimeve.
Të paktën 834 njerëz e ekzekutuan në vitin 2023, krahasuar me 582 në vitin 2022. Po ashtu, ai mbështeti sulmin e befasishëm të Hamasit në Izraelin Jugor më 7 tetor 2023, që ndezi luftën në Rripin e Gazës. Milicitë bashkëpunëtore të Iranit në rajon, përfshirë Hezbollahun në Libanit dhe Huthit në Jemen, kanë nisur ndërmarrë sulme kundër interesave izraelite.
Për më tepër, nën mandatin e tij, Irani arriti një marrëveshje historike, të ndërmjetësuar nga Kina, për të normalizuar marrëdhëniet me Arabinë Saudite pas një ndërprerje 7-vjeçare. Por Raisi ishte një figurë jo karizmatike dhe shumë antipatike, ndaj vdekja e tij nuk duket se do të ketë ndonjë peshë të rëndësishme politike brenda Iranit.
Për të kuptuar plotësisht se çfarë po ndodh në Iran, duhet të përqendrohemi tek 2 elementë. Së pari tek kundërshtimi në rritje jo vetëm në shoqërinë iraniane, por edhe brenda vetë administratës ndaj strategjisë së politikës së jashtme të ndjekur nga Irani vitet e fundit. Angazhimi në Siri, mbështetja për forcat shiite në Irak, Liban dhe Jemen përmes Hamasit, Hezbollahut dhe Xhihadit Islamik kontestohet nga shumica dërrmuese e opinionit publik në vend. Të paktën që nga viti 2009, iranianët kanë shprehur gjithnjë e më hapur shqetësimin dhe zhgënjimin e tyre ndaj elitës qeverisëse, të akuzuar për ndarjen e një pjese të madhe të burimeve të vendit të tyre për mbështetjen e grupimeve islamike që e shtypin popullin palestinez.
“As Gaza, as Libani: Unë do të jap jetën time vetëm për Iranin”, ishte një nga parullat e para për të sfiduar dogmën e regjimit. Kohët e fundit, kur protestuesit filluan të shprehnin ankesat e tyre ekonomike, një nga refrenet më të zakonshme në rrugë ishte: “Braktisni Palestinën; mendoni për një zgjidhje për ne këtu”.
Shumë taksapagues iranianë dhe drejtues të biznesit, besojnë se “klikat” militante fanatike të Gazës, si dhe përfaqësuesit e tjerë të Teheranit, si Hezbollahu libanez, janë gropa thithëse që e konsumojnë pasurinë e Iranit dhe sjellin izolimin e tij në skenën ndërkombëtare. Ata besojnë se çështja palestineze, e ka zëvendësuar nevojën për të siguruar nevojat e tyre ekonomike.
Therefore, the people have a different assessment of the Israeli-Palestinian conflict, which the Islamic Republic does not want to recognize. Well-known academics such as Sadegh Zibakalam, a former professor at the University of Tehran and research institutes that monitor Iranian society, say that about 80 percent of the population is against Israel's policy of annihilation and has no problem recognizing the existence and coexistence with the state. Jewish.
More or less the same percentage of those who did not want to legitimize the Islamic Republic, boycotting the farcical elections of March 1. Even within the Shiite clergy and the institutional apparatus of the Islamic Republic there are major disagreements. For this reason, it cannot be ruled out that the helicopter with Rais and the Foreign Minister on board crashed due to an internal dispute.
As always, the regime has carefully ruled out undesirable candidates to succeed the Supreme Leader. Hassan Rouhani, the former president considered a moderate, was prevented from running in formal elections on March 1 when the Assembly of Experts, responsible for electing the country's spiritual leader, was elected.
The governing establishment has already carried out a radical purge, to ensure that no critic can penetrate the high circles of power. As part of the new "look east" foreign policy doctrine, over the past decade Iran has prioritized relations with China and Russia, moving further towards building new military alliances with both powers.
Once proud of its unique position between East and West, this country, both geographically and politically, seems to have now chosen which way to look: to the East, or rather to the non-West. This choice is opposed not only in the streets, but also within the religious and political-military leadership of the Islamic Republic./ Adaptation: "Pamphlet" , Taken from: "Huffington Post Italia"
Lini një Përgjigje