FLASH
Shkruar nga Stefano Marcelli
Paradoxical as it may seem, it may be the United States, worried about an implosion of the Russian Federation with unpredictable and difficult-to-manage results, that throws a lifeline to the Kremlin leader.
According to British Prime Minister Winston Churchill, Russia is "a riddle wrapped in a mystery within an enigma."
A concise way of explaining how difficult Soviet events were for other countries to interpret.
To read the situation created in Moscow by Prigozhin's coup attempt, it is good to bear in mind Churchill's warning.
The story is not clear in many respects and, above all, mystery surrounds its conclusion.
What is certain is that it is clearly a mistake to minimize the mutiny of the Wagner Group mercenaries as an organization or farce without consequences.
Let's start from the end that leaves many open questions. At the end of the march towards Moscow, the two protagonists of the conflict, Prigozhin and Putin, disappeared. It is not known where the two have taken refuge.
After the harsh condemnation of Wagner's armed rebellion, Vladimir Putin has never reappeared in public. The fate of 25,000 mercenaries under the orders of the former friend of the president is also unknown: how many of them have joined the ranks of the army and how many remain at the disposal of their leader?
In the West, both politics and the press have stayed away from interpretations and analyzes of the Russian situation, but have been unanimous in asserting that the leader emerges from this event weaker than before.
The mercenary rebellion and the weak reaction it found both in public opinion and in the political and military circles of the Russian state have brought to light the existence of divisions and fractures within the regime which has been consolidated for more than twenty years around the head of the Kremlin.
Belarusian President Lukashenko played the role of mediator between the rebels and the government, but it is inconceivable that actual decisions on the terms of the deal that ended the march in Moscow would be delegated to him.
Obviously, someone inside the Kremlin took up the matter and used the Minsk leader as a messenger.
Largimi i Vladimir Putin nga skena në orët vendimtare dhe gjithashtu në ato pas marrëveshjes sugjeron se ai nuk ishte drejtuesi i situatës.
Prandaj, mund të mendohet se, në orët e tentativës për grusht shteti, pati një ndryshim në balancën e pushtetit brenda mureve të Kremlinit, i cili reduktoi ndjeshëm figurën e Putinit.
Më shumë se një formacion mercenarësh, Grupi Wagner shfaqet si një qendër fuqie brenda strukturës ushtarake ruse.Me 50 mijë milicianë të vendosur në frontin ukrainas dhe nuk dihet se sa të tjerë të angazhuar në njëzet vende afrikane si dhe në Siri, njerëzit e Prigozhin përfaqësojnë forcat speciale të vërteta në dispozicion të Kremlinit për veprime të gjera.
Grupi i lindur nën komandën e shërbimeve ushtarake ruse (GRU), fillimisht përbëhej nga ish-pjesëtarë të forcave speciale, por sot, për shkak të humbjeve të shumta të pësuar në frontin ukrainas, ata janë zëvendësuar kryesisht nga ish-të dënuar.
Sukseset ushtarake të arritura nga Rusia si në Siri ashtu edhe në Krime dhe në frontin lindor të Ukrainës mund t’i atribuohen këtyre mercenarëve, ndërsa ushtria e Moskës ka demonstruar gjithë joefikasitetin e saj dhe paaftësinë e dukshme të komandantëve.
Një nivel superioriteti në këtë fushë që e ka shtyrë ish-kuzhinierin e Putinit për muaj të tërë të adresojë kritikat gjithnjë e më të dhunshme kundër udhëheqësve ushtarakë.
Një konflikt që pak kohë më parë solli edhe anulimin e Prigozhin nga mediat ruse dhe që pa edhe përplasje zjarri midis mercenarëve dhe ushtrisë në frontin ukrainas.
Marrëdhëniet midis Prigozhin dhe ministrit të Mbrojtjes Sergei Shoigu erdhën në konfrontim të drejtpërdrejtë, kur ky i fundit nxori një direktivë që kërkonte që grupet mercenare t’i bashkoheshin radhëve të ushtrisë së rregullt.
Ndërsa udhëheqësi çeçen Ramzan Kadyrov ra dakord, Prigozhin pushtoi komandën e Rostovit dhe filloi marshimin drejt Moskës.Një lëvizje që synonte të godiste Shoigu, por që e vendosi liderin mercenar në konflikt të drejtpërdrejtë në fakt me Putin.
Por, siç u tha, rusët nuk mund të bëjnë pa profesionistët e Wagner-it dhe për këtë arsye duhej të arrihet një marrëveshje, pikat e së cilës ende nuk janë të qarta.
Nëse kjo është çështja ushtarake, situata politike brenda regjimit rus duket shumë më komplekse dhe më enigmatike.Që nga fillimi i luftës, Vladimir Putin ka bërë shumë armiq brenda sistemit të pushtetit që e ka mbajtur atë në krye të Kremlinit për më shumë se njëzet vjet.
Një duzinë oligarkë vdiqën në rrethana të dyshimta, ndërsa Putini ka sulmuar dhe kërcënuar vazhdimisht kategorinë e milionerëve rusë, duke i fyer dhe quajtur tradhtarë.
Kjo, ndërkohë që manjatët rusë e panë kapitalin e tyre të investuar në Perëndim të ngrirë ose të sekuestruar dhe lirinë e tyre të lëvizjes të kufizuar për ta dhe familjet e tyre.Putin gjithashtu fajësoi shumë gjeneralë për vështirësitë e hasura në frontin ukrainas, duke larguar shumë prej tyre nga postet komanduese.
Ai u përplas me drejtuesit e inteligjencës që nuk u pajtuan me vendimin për të pushtuar Ukrainën.
Këtyre episodeve duhet shtuar se gjatë njëzet viteve të qeverisjes së saj Rusia nuk u rrit aspak ekonomikisht dhe se para luftës produkti i saj kombëtar bruto ishte i barabartë me atë të vendit të fundit të BE-së, Bullgarisë.Me luftën, sigurisht që situata nuk është përmirësuar me Evropën, e cila ka pushuar së paguari shtrenjtë gazin dhe naftën, burimet e vetme për të mbështetur ekonominë e vendit.
Së fundi, duhet të kemi parasysh edhe gjendjen e izolimit pothuajse ndërkombëtar në të cilin pushtimi i Ukrainës e ka vendosur Rusinë, e cila deri tani, larg nga të luajturit rolin e superfuqisë globale, mund të aspirojë më së shumti për atë të fuqisë rajonale të kushtëzuar fuqishëm nga prania aktuale më e fortë e NATO-s.
Të gjithë këta janë elementë që sugjerojnë rritjen e mospajtimit brenda sistemit të pushtetit rus.
Një shumë tensionesh në rritje një vit para zgjedhjeve të ardhshme presidenciale, në funksion të të cilave tashmë ka filluar gara për pasardhësin e liderit.
Me pushtimin e Ukrainës dhe vendosjen e një regjimi lufte substancial, Putin ka provuar gjithçka për të ribashkuar regjimin dhe për të ndenjur kështu ende në pushtet.
Por rezultati katastrofik i luftës po zgjeron të çarat në bazë të pushtetit të tij.Në këtë situatë, do të ishte më mirë që Putini ta mbyllte këtë ngjarje me një marrëveshje sa më të mirë, kjo edhe për të mos u përfshirë plotësisht nga aleati i tij kinez.
Tashmë epoka e Jaltës ka përfunduar dhe bota do të jetë në gjendje të arrijë një ekuilibër të ri vetëm me një pakt të ri midis Uashingtonit dhe Pekinit.Rusia do të përfundojë në sferën e influencës kineze duke u bërë një provincë e perandorisë lindore.
Paradoxical as it may seem, it may be the United States, worried about an implosion of the Russian Federation with unpredictable and difficult-to-manage results, that throws a lifeline to the Kremlin leader.
If you like Aesop's fables, which tell animal stories, get ready to read the one about a Bear (Russia) being attacked by an eagle (USA) and a dragon (China).
We still don't know how it ends.
Lini një Përgjigje