FLASH
Shkruar nga Pamfleti
From artillery officer to general, then king and finally emperor. Napoleon Bonaparte was everything: military genius, politician, jurist, creative talent with unparalleled dynamism. He gave his name to the ambition and did it in a minimal amount of time. In the few years that separate Austerlitz from Waterloo, he conquered the world. When, defeated, he brought it back, his traces had remained forever. Then from the exile of St. Helena he flew and became a legend.
Everything had started on another island, Corsica, where the future general was born on August 15, 1769 in Ajaccio, in a family of ancient and noble Tuscan origin: his father Giuseppe Maria Buonaparte, lawyer, his mother Maria Letizia Ramolino, descendant of a rich man. At the age of ten, a scholarship opened the doors to the exclusive military school of Brienne-le-Château, in northern France, where grown children learned the art of war. It would be five years of studying and reading, as well as playing games: his friends did not like his Corsican origins and lame French.
Napoleon emerged from that school with a penchant for solitude and a strong spirit of revenge, with pride reinforced by a strong anti-French resentment. His military career progressed quickly: in 1784 he went to the Royal School of Paris and at the age of sixteen was assigned to an artillery regiment stationed at La Fère, in Picardy. When revolution broke out in 1789, Napoleon returned to Corsica, hoping that the island's cause could benefit from the unrest. But he had to leave in 1793 with his whole family after he split from the independence front.
In Paris, the revolution had given way to the Terror, the guillotine was working at full capacity. Appointed captain, he was sent by the Committee of Public Safety to suppress dissent in Marseilles, later taking command of the troops at Toulon, where the royalists were stationed, supported by the English. The young officer brilliantly solved the siege of the city, displaying a management of artillery forces that made him stand out as a brilliant strategist. A success that earned him the appointment of brigadier general. Two years later, on October 5, 1795, he was appointed commander in Paris: Napoleon saved the National Convention by suppressing the revolt of the monarchists with blood. After that would come the appointment of General of the Internal Army Corps: only 26 years old and a fast rising star.
JOSEPHINE AND THE TRIUMPHS IN ITALY
In the capital, the Corsican boy meets the big world: he goes to the theater, organizes dinners and sets foot in weight salons. He remains enchanted by the charm of Josephine Tasher, a widow of Beauharnais, a great lady with a thousand connections, older than him, in debt, but still the owner of a fortune: she bets on that soldier with the magnetic gaze, he for that refined woman.
On March 9, 1796, he married her, and on the 27th of the same month, she was already in Nice in command of the Italian army, ready to fight Austria, leader of the coalition of great European monarchies, terrorized by the specter of "revolutionary plague". The campaign starts on April 12; On May 14, Napoleon entered Milan in triumph. In a little more than a month, transformed into a legend, the young soldier surprised everyone by attacking from Liguria, divided the enemy's front and destroyed first the Piedmontese and then the Austrians of the old general Beaulieu, who was left at the mercy of the elections strategy of his rival.
At the head of a weakened, poorly paid, poorly equipped, inferior army, Napoleon achieved his first masterpiece, built on innovative management of troops, meticulous preparation of battles, the selection of officers as brave as himself, the ability to revitalize the army by giving the men a sense of belonging, which becomes a shared dream of glory when the relationship between the troop and the leader is consolidated to the point of fanatical devotion to the leader.
Therefore Napoleon in Italy discovers that he has a greatness, as great as his ambition. And he begins to serve them both. On August 5 at Castiglione delle Stiviere he won his first major battle, pushing as far as Venice and forcing Austria to sign the Treaty of Campo Formio. Surrounded by the laurel of the triumphant, in France he becomes politically very weighty.
Therefore, they remove him from Paris, entrusting him with the conquest of Egypt, opposing the economic interests of the English in the seas. The campaign would be a failure: despite winning the battle of the Pyramids on July 21, 1798, the warrior had to see the complete destruction of the fleet in front of the English admiral Horatio Nelson, as well as surrender in the face of the impossibility of taking the ancient fortress of San Giovanni d Acri.
Upon returning home, he finds a crisis in Paris and the army in pieces. All that remained was the coup d'état. On November 9, 1799, Bonaparte dissolved the Houses, power passed to three consuls who drew up a new constitution, which would then be ratified by plebiscite. Appointed First Consul, the General already has his country in his hands and operates according to the model of a strong administrative concentration: the country is divided into departments, headed by the new figure of the prefect. It also ends the rivalry with the Church, sanctioning the secularity of the state. He founds the National Bank and reorganizes the school system, where the lyceum, the cradle of the new leadership class, finds space.
Por nëse Franca ishte e tija, Italia po i shpëtonte nga duart. Koalicioni i ri antifrancez kishte përmbysur një pjesë të madhe të republikave bija të ekspeditës së parë, kështu Konsulli i Parë rikthehet tek lufta dhe fitorja, fillimisht në Montebello e më pas në Marengo, në 4 qershor 1800. Nga triumfi lind në vitin 1802 Republika italiane, president i të cilës është vetë Bonaparti, ndërkohë që traktati i Amiens i firmosur me Mbretërinë e Bashkuar i jep dy vite armëpushim Evropës. Në Notre-Dame, në vitin 1804, Napoleoni merr nga Papa Piu VII kurorën e perandorit të Francës; një vit më pas në Duomo të Milanos, edhe atë të Mbretit të Italisë.
PERANDORI FRANCEZ DHE MBRETI I ITALISË
Në kulmin e lavdisë dhe pushtetit, ai vë në shenjëstër Anglinë. Por pushtimi i planifikuar i ishullit përplaset me disproporcionin e forcave detare dhe fundoset pas asgjësimit të flotës në Trafalgar, përsëri nga Nelsoni. Më 1805, Napoleoni përballet me koalicionin e tretë antifrancez, i cili këtë herë përfshinte Anglinë, Austrinë dhe Rusinë, duke dërguar marshallin e tij më të aftë, Andrea Massena, për të “shqetësuar” austriakët në Itali, teksa ai personalisht mori komandën e “Ushtrisë së Madhe”.
Është pragu i Austerlitz-it, kryevepra strategjike e Bonapartit: 13 dhjetor 1805, në përvjetorin e kurorëzimit të tij, ai shkatërron austro-rusët. Një vit më pas mundi Prusinë në Jena dhe hyri triumfalisht në Berlin. Në vitin 1807, ushtria e Car Aleksandrit kapitulloi në Friedland. Praktikisht i pamposhtur, në krye të një ushtrie të dehur nga suksesi, perandori vendos një bllokadë kontinentale, duke ndaluar anijet që mbajnë flamurin anglez të ankorohen në çdo port, duke shpresuar kështu të goditet ekonomia britanike.
Papës që refuzon t’i bashkohet, ai i përgjigjet me marrjen e Romës dhe aneksimin e Shtetit Papnor në Perandori, dhe kur i vjen njoftimi i shkishërimit, ai arreston papën dhe e transferon në Francë, fillimisht në Grenoble dhe më pas në Fontainebleau.
Bllokada, megjithatë, ishte një dështim. Shumë shtete e anashkaluan, duke përfshirë Portugalinë, e cila pushtohet në shenjë hakmarrjeje.
Më pas, Napoleoni përfitoi nga mosmarrëveshja dinastike midis Karlit VI dhe djalit të tij për t’i detyruar të dy të abdikojnë dhe të vendosin vëllanë e tyre Jozefin në fronin e Spanjës, por pa qenë në gjendje të zbuste luftën guerile apo të shkatërronte forcën e ekspeditës angleze. E cila kishte çliruar ndërkohë shtetin luzitanian. Megjithë vështirësitë, në vitin 1809 u gjunjëzua edhe koalicioni i pestë (një tjetër aleancë midis Perandorisë Austriake dhe Mbretërisë së Bashkuar), fitore që erdhi prej epërsisë së padiskutueshme ushtarake.
Ai pushton Vjenën dhe Kalanë e Schönbrunnit dhe u diktoi austriakëve një paqe shumë të ashpër. Ndërkohë arrin një marrëveshje me kryeministrin e tyre Metternich për një martesë shtetërore të aftë për të pajtuar përfundimisht Francën dhe Austrinë dhe, me shpresë, t’i jepte perandorit trashëgimtarin e shumëdëshiruar. Ai ishte divorcuar nga Jozefina, shoqja që adhuronte, por e cila ishte jobesnike, dhe tani ishte martuar me Mari Luizën e Austrisë, mbesa e Marie Antuanetës.
Por djali i tij i lindur në 1811, Napoleon Françesku, i njohur si Mbreti i Romës, nuk do të ngjitej kurrë në fron dhe do të vdiste në moshën 21-vjeçare.
I vendosur për t’i dhënë një goditje përfundimtare edhe carit Aleksandër, perandori përpiqet të pushtojë Rusinë, një sipërmarrje titanike që do të përmbyllej me një humbje epokale. Shifrat nuk gënjejnë: perandori niset në krye të një ushtrie prej 700 mijë burrash, nga të cilët 400 mijë nuk do të ktheheshin kurrë. Disfata e tij bën që fuqitë evropiane të ngrejnë kokë.
Me t’u rikthyer në Francë, Napoleoni punon natë e ditë për të ringritur në këmbë ushtrinë, afro 400 mijë, në pjesën më të madhe rekrutë të rinj. Luanit të plagosur i mjaftojnë për të mbajtur larg prusianët, por joa koalicionin e madh, duke përfshirë dhe austriakët, të cilët duket se nuk e marrin parasysh martesën e një viti më parë.
Ushtria franceze kapitullon në Lajpcig. Napoleoni ia beson perandorinë të shqoes dhe kryeqytetin vëllait, vihet në krye të 60 mijë veteranëve dhe për dy muaj frenon forcat armike. Por më pas, iu duhet të lëshojë përballë prusianëve. Në 31 mars 1813, car Aleksandri hyn në Paris. Napoleoni detyrohet të abdikojë. Pas një tentative vetëvrasjeje me arsenik, që shmanget për mrekulli, si dhe një lamtumire shumë emocionuese që i bën Gardës së Vjetër, shkon në Marsejë e prej aty niset për në ekzilin e tij, në Elbë. Në ishull e shfryn hiperaktivizmin që e karakterizon duke ndërtuar rrugë dhe infrastruktura, si dhe mban një sy vigjilent nga Parisi ku Luigji XVIII, që u rikthye në fron pas abdikimit të Napoleonit, e ka humbur tashmë mbështetjen e popullit.
Arratia nga Elba dhe 100 ditët legjendare
Dhjetë muaj izolim mund të mjaftojnë. Arratiset edhe përballë syrit vigjilent të anglezëve dhe në 1 mars 1815 zbarkon në Antibes: fillojnë kështu 100 ditët legjendare. Në marshimin drejt Parisit shkakton një entuziasëm popullor që nuk e priste: për të bindur trupat që dërgonte mbreti që të ulnin armët, mjaftonte që të shfaqej vetë para tyre. I hipur sërish në fron, riorganizon ushtrinë dhe harton një kushtetutë më liberale.
E pret dueli final. Përballë ka armiqtë e përhershëm, në krye Mbretërinë e Bashkuar dhe Prusinë. Planifikon sërish që të përçajë forcat kundërshtare, por kjo manovër i realizohet vetëm pjesërisht. Vaterloja do të ishte kapitulli i fundit e historisë ushtarake të papërsëritshme. Gabime taktike dhe në organizim sjellin disfatën historike të 18 qershorit 1815, mbi të cilën rëndon edhe zgjedhja e gjeneralëve që nuk ishin në lartësinë e detyrës.
After finding refuge in Malmaison castle, Napoléon awaits his fate: on July 15 he surrenders to the English. He is convinced that he can live as an ordinary citizen in England or the USA, but exile awaits him on the island of St. Helena, in the Atlantic Ocean.
In that piece of land, which is controlled with eyes from the English continent, the man who was the master of Europe dies on May 5, 1821, from a stomach tumor. Buried on the island, his body would be returned to Paris for a solemn funeral only in 1840. / bota.al
Lini një Përgjigje