FLASH
Shkruar nga Eliot Wilson
Anyone in NATO will remind Rutte of the saying of the first Supreme Allied Commander Europe, General Dwight Eisenhower: “Plans are nothing, planning is everything!”
NATO Secretary-General Mark Rutte is known for his great flexibility and ability to stay out of trouble. During his 14 years as prime minister of the Netherlands, he earned the nickname “Teflon Mark” (Mark the Super-Resistant).
But while Rutte has previously shown a rare ability to tame Donald Trump, does the NATO chief risk being too complacent about what the US president might say about the future of the alliance? Rutte has no excuse if he is caught off guard.
Because he took up his current post at a very challenging time, a month before Trump was elected to a second term as president. He knew more than anyone else in Europe the extent of Donald Trump's antipathy towards the alliance.
At a tense meeting at NATO headquarters in Brussels in 2018, Trump threatened allies that the United States could leave the organization if they did not increase their military spending. Witnesses to that meeting later said that Rutte skillfully intervened, arguing that spending had increased, and that Donald Trump was largely to blame for this. After hearing these words, the American president calmed down. But now in Trump's second term, the threat to NATO's stability and solidarity is even greater. Defense Secretary Pete Hegseth and Vice President JDVance have said publicly that the United States expects Europe to take responsibility for its security.
At least publicly, European leaders seem to understand that in Vance's own words, "there is a new sheriff in Washington." The atmosphere is grim. The Polish president has pledged that his country will spend 4.7 percent of GDP on defense.
Meanwhile, Keir Starmer is promising that the UK will increase defense spending to 2.5 percent of GDP. Sweden hopes to reach 3.5 percent, and Finland is aiming for 3 percent. But will this be enough to keep America committed to NATO?
Of course, Rutte, along with NATO heads of state and government, cannot be defeatists. Politicians know that sometimes they have to emphasize the more positive side of things. However, complacency is dangerous. Rutte met this week with the foreign ministers of NATO countries.
During a press conference on Wednesday, he assured that America remains “fully committed to NATO.” But the next day, he said that “if Americans want to focus more on Asia, the rest of us need to increase defense spending, and we will do so in a coordinated manner.”
Pra amerikanët do të qëndrojnë vetëm nëse pjesa tjetër e NATO-s shpenzon më shumë para. Por nëse vendosin të largohen, procesi do të jetë i rregullt dhe i menaxhuar. Nuk është aspak e sigurt se Shtetet e Bashkuara do të braktisin plotësisht angazhimet e tyre në Evropë. Por shumë njerëz i besojnë ato që thotë Trump, dhe kanë arritur në një përfundim të frikshëm.
Muajin e kaluar, e pranova se nuk mund të isha i sigurt nëse Amerika do t’i vinte në ndihmë Polonisë në rastin e një sulmi rus. Edhe vetë ky element dyshimi është tronditës. Kushdo në NATO do t’i kujtojë Rutte-s thënien e Komandantit të parë Suprem të Aleatëve për Evropën, gjeneralit Dwight Eisenhower: “Planet nuk janë asgjë, planifikimi është gjithçka!”.
Pra aleanca duhet të përballet me çdo skenar të mundshëm, përfshirë tërheqjen e plotë të ushtarëve amerikane nga Evropa, me Uashingtonin që do e zhvendosë fokusin pothuajse tërësisht në rajonin e Indo-Paqësorit. NATO s’ka vdekur ende. Edhe nëse stuhitë e 4 viteve të ardhshme do jenë të ashpra, ajo mund t’i kapërcejë.
Sigurisht, duhet të punohet me planet e emergjencës, për ta vënë aleancën në plan të parë deri në vitin 2028. Do të ishte një akt i guximshëm të vihej bast kundër J.D.Vance apo kujtdo që mban flamurin e Trumpizmit dhe MAGA-s në zgjedhjet e ardhshme presidenciale, por deri atëherë ka kohë.
Nëse fokusohet kryesisht tek mbijetesa, NATO duhet të vlerësojë angazhimet e saj aktuale, veçanërisht ato përtej kufijve të saj në Kosovë, Irak dhe me Bashkimin Afrikan, dhe të vendosë se çfarë të bëjë nëse reduktohen ndjeshëm asetet dhe burimet e disponueshme.
Koncepti strategjik aktual i aleancës, i miratuar në samitin e Madridit të vitit 2022, duket tejet ambicioz 3 vjet më vonë, me referenca për menaxhimin dhe parandalimin e krizave, partnerët në Lindjen e Mesme, Afrikën e Veriut dhe Sahelin, si dhe kërcënimet e shumëfishta nga ndryshimet klimatike.
Kriza është këtu, tani, brenda aleancës, dhe mbijetesa e saj si një organizatë me peshë dhe e aftë varet nga menaxhimi i saj. Ndoshta po shqetësohem më shumë se ç’duhet. Sekretari i Përgjithshëm mund ta ketë nën kontroll të ardhmen e NATO-s, dhe thjesht po projekton një sjellje të sigurt dhe të qetë sigurie.
Por aleanca ka dështuar më parë në parashikimin e ngjarjeve. Ajo e mbivlerësoi shumë atë që mund të arrinte me fushatën ajrore në Libi në vitin 2011; nuk arriti të parashikonte kolapsin e papritur të forcave afgane të sigurisë në vitin 2021; dhe as nuk e parashikoi dhe as e pengoi pushtimin rus të Ukrainës në vitin 2022.
Administrata Trump nuk mund të ishte më e qartë se sa kaq për perceptimin e saj mbi Evropën. Çdo dyshim u largua nga rrjedhja e bisedave në grupit e platformës Signal muajin e kaluar. Çfarëdo që të ndodhë gjatë 4 viteve të ardhshme, udhëheqja e NATO-s nuk duhet të supozojë se gjërat do shkojnë domosdoshmërisht mirë. Nëse kapemi sërish në befasi, s’do të kemi asnjë justifikim./ Përshtati "Pamfleti" Nga “The Spectator”
Note: Eliot Wilson, former official in the British parliament from 2005 to 2016. He is currently a fellow of the Royal United Services Institute (RUSI) .
Lini një Përgjigje