FLASH
Shkruar nga Svetlana Stephenson
The culture of violence in Russia is affecting both the decision-making of its leaders and the well-being of the entire society...
The very popular TV series "Slovo Patsana" (patsan in Russian means a young street gangster) - or "Men's Talk" - brought Russian viewers back to the 1980s, to the atmosphere of the infamous events in Kazan, where the capital of the republic of Tatarstan was divided into fiefdoms among criminal gangs.
In the decade that followed, organized crime and gang violence became a defining phenomenon across Russia. By the end of the 2000s, the violence subsided somewhat as the state began to strengthen. Former gang leaders who were not killed in fights with other gangs or ended up in prison managed to become legitimate businessmen or infiltrate government structures. Some former patsany even became members of the State Duma (Russian parliament) or university rectors. Today, their violent behavior still resonates powerfully throughout Russian culture and society, conditioning the way people and the state perceive force.
Under the rule of President Vladimir Putin, one's past as a patsan (street tough) - which in the Soviet Union was hardly a reason to be proud - was transformed into a symbol of heroic masculinity. Even before he became president, Putin often referred to his youth spent on the streets of Leningrad (now Saint Petersburg).
He told reporters who interviewed him for his first biography: "I was a hooligan and not a young pioneer... I was really a bad boy." The message he deliberately conveyed to the public was that the lessons the road taught him would help him become a great Russian leader.
A strong-handed, decisive leader, ready for any confrontation and prepared to ensure that neither he nor the country benefited. During a 2000 interview with journalist Mikhail Leontiev, Putin brutally interrupted the reporter who was quoting International Monetary Fund criticism of Russia, saying, "Anyone who despises us will not live more than 3 days!"
According to the gangster code, it is forbidden to complain. Only a victim would admit one's weakness. A true street tough would not complain, but would retaliate with great force. Being perceived as weak inevitably exposes you to attacks from others.
In 2004, Putin said that the perpetrators of the hostage-taking of hundreds of students and teachers in Beslan, as well as their supporters, were taking advantage of Russia's weakness. "The weak are beaten. Some people will try to steal the best food from our plate. Others will support and help them."
Më vonë, duke folur në Forumin Valdai në vitin 2015, Putin e justifikoi kështu vendimin e Rusisë për të ndërhyrë në luftën civile në Siri: “Pesëdhjetë vjet më parë, rrugët e Leningradit më mësuan rregullin: Nëse një konflikt është i pashmangshëm, atëherë t’i duhet të sulmosh i pari!”.
Duke iu referuar rinisë së tij të kaluar rrugëve, Putin beson se po i dërgon audiencës së tij ruse sinjalin se ai është një njeri i popullit. Gjithashtu, ai po përpiqet të tregojë se nuk është as një mik i oligarkëve të pasur dhe as anëtar i elitës liberale që e la vendin të zhytej në kaos gjatë viteve 1990.
Në këtë mënyrë, ai shpreson të gjejë një përgjigje të gatshme dhe pozitive nga publiku.
Vlerësimet e tij të mëdha në sondazhe tregojnë se ai ka të drejtë. Sjellja prej të forti e Putin - e shoqëruar me politikën e tij të jashtme agresive dhe kontrollin e hekurt mbi pushtetin në vend - gjen një audiencë të gatshme në mesin e një pjese të konsiderueshme të rusëve.
Kjo nuk vjen vetëm nga “luftëtarët e divanit” që e mbështesin luftën e Rusisë në Ukrainë, ndërsa qëndrojnë ulur në shtëpi duke parë televizor, por nga anëtarët e bandave kriminale dhe tejet të dhunshme, të cilët kanë qenë tradicionalisht në armiqësi me shtetin.
Kur intervistoja anëtarët e bandave kriminale të rrugës për librin tim, dëgjova shumë lëvdata për Putin. Siç më tha njëri prej tyre: “Putin ka treguar se nuk do të lejojë të tërhiqet për hundësh nga askush. Ky lloj tipi gëzon respekt, si nga gangsterët në rrugë po ashtu edhe në marrëdhëniet ndërkombëtare”.
Pas udhëheqjes së Putinit, edhe anëtarët e qeverisë ruse gjithashtu i përforcojnë deklaratat e tyre publike me referenca mbi botën e gangsterëve rusë. Në shkurtin e vitit 2022, teksa trupat ruse po afroheshin në kufijtë me Ukrainën, Ministri i Jashtëm Sergei Lavrov tha se Rusia do të kërkonte një marrëveshje të drejtë në dialogun e saj të sigurisë me SHBA-në. “Unë nuk dua të flas në zhargon, por ne rusët kemi një thënie: Atë që tha patsan-i e bëri. Ponyatiya (normat e rrugës dhe botës së krimit) të tilla duhet të respektohen edhe në nivel ndërkombëtar”.
Për të kuptuar Putin dhe mbështetjen e tij popullore në Rusi, duhet të kujtojmë se pavarësisht stigmatizimit të saj nga shteti sovjetik, kultura e rrugës kishte një rëndësi të madhe në shoqërinë ruse edhe para ditëve të saj më të lavdishme në vitet 1980-1990.
Breza të tërë rusësh, i mësuan disa nga leksionet e tyre më të rëndësishme të jetës, pikërisht në rrugët ku u rritën. Në përleshjet në grup me rivalët e tyre nga lagjet rivale, ose duke u mbrojtur nga sulmet e dhunshme, ata mësuan se si të ndiheshin dhe silleshin si “burra të vërtetë”; si të qëndronin në këmbë dhe të godisnin të parët; dhe mos ta tradhtonin kurrë frikën që ndjenin brenda vetes.
Po ashtu, ata mësuan të ecin dhe të flasin si njerëz që askush nuk do të guxonte t’i sfidonte.
Gangsterët e rrugës në Rusi kanë të përbashkët fiksimin për të qenë të respektuar. Ata druhen se mos shihen si të pavendosur dhe i shohin me përbuzje të rinjtë që shmangin formimin e karakterit të rrugës, duke preferuar qëndrimin në shtëpi dhe studimin e teksteve të tyre shkollore.
Të mbrosh territorin tënd, dhe të jesh gjithnjë vigjilent mbi ndërhyrësit e mundshëm, është e domosdoshme për një të ri të rrugëve. E tillë është edhe besnikëria ndaj anëtarëve të grupit dhe mbrojtja e krahëve gjatë një përleshje. Ish-kriminelët, që kanë respektuar të rinjtë e rrugës, kanë qenë gjithmonë figura me ndikim në lagjet e zonave urbane.
Sipas mbrojtësit të të drejtave të njeriut Valery Abramkin, 1 në 4 rusë ka qenë të paktën njëherë në paraburgim ose burgim. Kjo do të thotë se kultura e burgjeve, me imazhin e saj të romantizuar të të jashtëligjshmëve, këngët dhe zhargonet përkatëse, është përhapur gjithnjë me lehtësi në lagjet e shtresës punëtore nëpër qytete.
Rruga e përthithi këtë kulturë si një sfungjer, dhe breza të njëpasnjëshëm burrash rusë e përvetësuan gjuhën e të fortit, që tani dëgjohet shpesh nga tribunat publike. Në studimin mbi mënyrën e ndërtimit të mashkulloritetit midis rusëve të zakonshëm, Marina Yusupova zbuloi se ata që e kishin braktisur prej shumë kohësh botën e rrugës, përdornin një zhargon nënçmues dhe kriminal kur flisnin për homoseksualitetin.
Ky depërtim i thellë i stigmatizimit të rrugës dhe kriminalitetit të homoseksualizmit në kulturën më të gjerë ruse na ndihmon të kuptojmë popullaritetin e agjendës anti-LGBTQ+ të promovuar nga regjimi i Putinit.
Popullariteti jetëshkurtër por i konsiderueshëm në intensitet i ish-kreut të mercenarëve të Wagner, Yevgeny Prigozhin, një ish i burgosur që arriti jo vetëm fitore në fushën e betejës, por refuzoi publikisht të pranonte “pederastët” në Grupin Wagner, tregon gjithashtu se sa afër është bota e kulturës kriminale si për ata në qeveri po ashtu edhe për publikun e thjeshtë.
Në përpjekjen e tij për të mobilizuar sa më shumë trupa për luftën në Ukrainë, shteti korrupton burrat rusë, duke ofruar shpërblime të majme për ata që i bashkohen vullnetarisht ushtrisë ruse, dhe u bën apel nëpërmjet perceptimit të tyre mbi burrërinë.
Gatishmëria për të ushtruar dhunë, frika se mos shihen si burracakë dhe detyra madhore për të mbrojtur bashkëshortet dhe fëmijët, përfshihen shpesh në mesazhet sensibilizuese për rekrutimin ushtarak për të tërhequr sa më shumë ushtarë në front, dhe për t’i nxitur ata që të qëndrojnë sa më gjatë atje.
Figura e djalit të rrugës, u bë personifikim i mashkulloritetit të rusit luftarak, dhe nevoja për të mbështetur “mashkulloritetin rus” është shndërruar në një nga motot kryesore për gazetarët rusë që janë pro luftës (voenkory) por edhe rusët që identifikohen si patriotë të mëdhenj. Në këtë kuptim, patsan (gangsteri), është bërë një figurë kyçe në shoqërinë ruse të kohës së luftës. Sot ai shihet më pak si një huligan dhe më shumë si një hero.
This kind of culture, openly supported by the state, makes violence an acceptable social choice. And this approach directly affects the fact that the murder rate in Russia today may be higher than in any other European country. The same applies to the high level of domestic violence.
In the Index of Violent Societies, Russia ranks among the 10 most violent societies in the years 1990-2000. To end the violent trajectory that the current political regime has set the country on, Russia must not only reassess its foreign and military policy, but seriously address the culture of violence that is affecting both the decision-making of its leaders, as well as the well-being of the entire society.
Without such a confrontation with this acute problem, violence will continue to dictate the country's relations with its neighbors and the development of Russia itself./ Adapted Pamphlet from "The Moscow Times"
Note: Svetlana Stephenson, professor of sociology at London Metropolitan University and author of "Russia's Gangs: From the Streets to the Corridors of Power."
Lini një Përgjigje