FLASH
Shkruar nga Roman Katin
However, it is unlikely that future historians will ever find Putin's signature on any assassination orders. This is because those orders are communicated with verbal hints in the style of the very careful heads of large mafia clans as well as other criminal communities: "take care" of this or that person...
The American newspaper The Wall Street Journal, in an article last month, cited a report from the US Secret Service, according to which Russian President Vladimir Putin did not give a direct order to kill his political opponent Alexei Navalny.
The article drew immediate criticism from the late Russian opposition leader's colleagues, who called the view too naive, compared to how things actually work in Russia. "Those who see the event in this way do not understand at all how things work in modern Russia," said the former head of the Anti-Corruption Foundation and an ally of Navalny, Leonid Volkov.
In fact, the authorities do not always need to give direct orders to the killers. Executioners and those who organize crime, understand very well the hints and what their bosses have in mind. In order to eliminate those who do not like their superiors, they not only do not need signed orders, but also a clearly stated request for a murder.
And this practice did not start with Putin. Impunity for murders that happened in the interest of those in power did not end even during the time of the first president of Russia, Boris Yeltsin. Most have forgotten one of the most notorious crimes of the 1990s: the murder of Dmitry Kholodov, a correspondent for the Moscow daily Moskovsky Komsomolets, who had long written about theft in the military, directly accusing Defense Minister Pavel Grachev, a friend of closely of Yelstin.
Grachev publicly labeled Kholodov an enemy of the military and Russia, and asked his subordinates to "solve the problem." They prepared a suitcase, supposedly with documents, which they handed over to Kholodov. But instead of documents, it was filled with explosives.
After his main critic was killed in the explosion on October 17, 1994, Grachev told the investigative committee and then the court that he actually wanted "to talk" with the journalist. If his subordinates had misunderstood the nuances of meaning of this phrase, then "this is not the problem of the Minister of Defense".
At first the murderers and their accomplices escaped, and after their capture gave detailed accounts. But to ensure that Grachev never ended up behind bars, they retracted their statements. As a result, all the accused were released by the court. Under Putin's rule, they received millions of rubles in compensation from the state for illegal prosecution.
Yesltin e bëri menjëherë të qartë se miku i tij Grachev ishte i paprekshëm. “Ushtria dhe Ministri i Mbrojtjes... e kanë mbrojtur demokracinë në Rusi (gjatë përplasjes midis presidentit dhe parlamentit në tetor 1993). Dhe sigurisht që opozita nuk mund t’ia falë këtë. Prandaj ajo ka bërë shumë insinuata. Gazetari Dmitry Kholodov ka vdekur dhe ne të gjithë jemi të pikëlluar për këtë gjë... Por të lidhësh vdekjen e tij me Ministrin e Mbrojtjes është thjesht qesharake”.
Rreth një vit para eliminimit të Kholodov, Grachev kishte dërguar tanke dhe ushtarë për të qëlluar mbi selinë e Sovjetit Suprem të Federatës Ruse, që synonte të rrezonte Yelstinin. Në mesin e viteve 1990, një nga të akuzuarit për vrasjen e Kholodov u përpoq të bindte hetuesin, se hetimi po shkatërronte forcat e armatosura ruse, dhe kjo ishte në interes të shërbimeve sekrete perëndimore.
Nën sundimin e Putin, në disa raste kur vrasja ose rrahja brutale e një kundërshtari ka përshirë drejtpërdrejt një zyrtar, krimi është cilësuar si një “zell i tepruar i vartësve apo i të njohurve të personit”. I tillë ishte rasti i sulmit të nëntorit 2010 ndaj gazetarit të gazetës “Kommersant”, Oleg Kashin, apo pas vrasjes së politikanit opozitar Boris Nemtsov në shkurt 2015.
Kashin u rrah brutalisht me një shufër hekuri në oborrin e shtëpisë së tij, duke pësuar thyerje të nofullës, këmbës dhe gishtave, pak ditë pasi e quajti të “menderosur” guvernatorin e atëhershëm të rajonit Pskov, Andrei Turchak në një nga shkrimet e tij. Turchak, djali i të njohurit të vjetër të Putinit, Anatoly Turchak, i kërkoi gazetarit t’i kërkonte ndjesë të atit dhe i dha 24 orë kohë.
Por Kashin nuk kërkoi falje. Hetimi zbuloi se gazetari ishte rrahur nga punonjësit e një kompanie nën pronësinë e familjes Turchak në Shën Petersburg (Leninets). Një nga pjesëmarrësit në sulm, dëshmoi se ishte Turchak Jr., ai që kishte urdhëruar rrahjen.
Por në fund autoritetet arritën në përfundimin, se krimi ishte kryer nga një i njohur i vjetër i Turchak, ish-menaxheri i ndërmarrjes së tyre, ish-ndihmës i Ministrit të Mbrojtjes dhe kreu i departamentit të marrëdhënieve të jashtme në këtë ministri, Aleksandër. Gorbunov, që vendosi në mënyrë të pavarur të merrte hak për guvernatorin e fyer.
Miku i vjetër i Putinit, kreu i korporatës shtetërore Rostec, Sergei Chemezov, doli në krah të Gorbunov, duke thënë se ai “e njeh atë si një njeri pozitiv në të gjitha aspektet”. Gorbunov u lirua nga burgu në vitin 2015. Ndërkaq Nemtsov u qëllua për vdekje pranë një ure përballë Kremlinit.
I dyshuari kryesor për organizimin e vrasjes ishte Ruslan Geremeev, ish-zëvendës komandanti i batalionit çeçen “Veriu”. Por shumë shpejt, emri i tij u hoq nga dosja. Hetuesit nuk arritën ta merrnin në pyetje dhe as që mundën të hynin në shtëpinë e tij në Çeçeni.
Dhe kjo sepse Geremeev është një bashkëpunëtor i ngushtë i liderit të Çeçenisë, Ramzan Kadyrov. Në fund të vitit të kaluar, ky “vëlla i dashur” (siç e quan Kadyrov Geremeev), që “përmbush me guxim çdo detyrë të caktuar”, u emërua komandant i Batalionit çeçen Sheik Mansur.
Kadyrov, që nuk kufizohet kur bën deklarata publike për tema delikate, ka hapur prej kohësh një dritare mbi atë pjesë të realitetit rus - vrasjet pa urdhra të drejtpërdrejta - që është e vështirë për t’u kuptuar nga politikanët dhe agjencitë perëndimorë të inteligjencës.
Në këtë realitet, vrasësit dhe organizatorët nuk kanë gjithmonë nevojë për urdhra të qarta. Ndonjëherë mjafton që ata të kuptojnë me ndjeshmëri dëshirat e autoriteteve, të dëgjojnë sugjerime, të shohin ata që nuk i pëlqejnë eprorëve të tyre, dhe të marrin përsipër “barrën e përgjegjësisë”.
Në vitin 2020, kur Kadyrov u zemërua nga disa shkrime të “Novaya Gazeta”, ai paralajmëroi publikisht i zemëruar:“Këto akuza ma kanë sjellë në majë të hundës! Nëse doni që të na lidhni me ndonjë krim dhe të na quani kriminelë, bëjeni! Dikush do ta mbajë këtë barrë përgjegjësie, dhe do të dënohet sipas ligjit. Do të hyjë në burg dhe pastaj do të dalë! Por mos u përpiqni të na bëni banditë, vrasës”.
Gjithsesi, s’ka gjasa që historianët e ardhshëm të gjejnë ndonjëherë firmën e Putinit në ndonjë urdhër për vrasje. Kjo sepse ato urdhra, komunikohen me aludime verbale në stilin e krerëve shumë të kujdesshëm të klaneve të mëdha mafioze si dhe të komuniteteve të tjera kriminale: ”kujdesu” për këtë apo atë person.
Ata që zbatojnë urdhrat, e dinë shumë mirë se për çfarë bëhet fjalë. Ata e dinë se nëse dikush vdes, “nuk është më problem” për presidentin rus. Dokumentari i këtij vitit “Tradhtarët”, i cili u realizua nga Fondacioni Kundër Korrupsionit i Alexei Navalny-t, dhe që fokusohet tek Yelstin, rrethi i tij i ngushtë dhe oligarkët, ka shkaktuar debate dhe kritika të forta.
Ai thekson faktin se në vitet 1990, gjithçka ishte më e ndërlikuar. Aktorët kryesorë të epokës, nuk udhëhiqeshin vetëm nga etja për pushtet dhe fitim. Ata thonë se kishin parime, por u detyruan të bënin zgjedhje të vështira, dhe u përpoqën të shmangnin me çdo mjet obskurantizmin që shihet sot. Dhe sekuestrimi i pronave, dënimet me burg apo eliminimi fizik i kundërshtarëve mund të kishin filluar edhe atëherë, nëse Yeltsin do të kishte ua dorëzuar pushtetin komunistëve.
Ndoshta është kështu. Por kjo nuk e ndryshon thelbin e çështjes. Njerëzit në pushtet, që krijonin përshtypjen se i respektonin vlerat demokratike , duhet të kishin vendosur rregulla më të qarta mbi lojërat e politikës, biznesit etj. Por për një arsye apo tjetrën ata nuk çimentuan asgjë tjetër veç normave bazë, siç është sundimi i ligjit, që në atë kohë nuk mundi të mbante të njëjtin hap me atë që po ndodhte në realitet.
But they did not establish what should be the most basic "red lines" for principled supporters of democracy, such as the fact that a high official cannot kill his critics with impunity. This practice was embodied in Yelstin's time, and has only become stronger under Putin's rule./ Pamphlet adapted from "Worldcrunch"
Lini një Përgjigje